Begin januari ging De Dal met zo'n 30 andere pokerspelers voor vijf dagen naar Las Vegas. Het is heel moeilijk om in zo'n korte tijd alles te doen wat er in die stad te doen is, maar ze zijn daar toch een heel eind gekomen.
Hieronder een verslag van dag tot dag.
Dag 1
Na een vermoeiende reis van zo'n 20 uur eindelijk aangekomen op het vliegveld van Las Vegas. Gelukkig was ik er al eens geweest, zodat ik niet meer aandacht hoefde te besteden aan de gokautomaten bij de gate en de kansloze bejaarden die hun laatste centen daar achterlaten. Mijn aandacht ging vooral uit naar een sloot bier en een peuk, waaraan ik gelukkig al na een paar minuten kon beginnen.
De taxirit naar ons hotel, de Riviera, is altijd een beetje dubbel. Je ziet de pracht en praal van al die enorme kasten van casino's aan de horizon, maar tegelijkertijd zie je om je heen de keerzijde van de medaille: vervallen woningen van geïmmigreerde Mexicanen en van kansloze gokkers, pawn shops waar mensen nog wat laatste centen proberen te krijgen door grootmoeders goud te belenen... Las Vegas is een stad van extreme uitersten.
Gelukkig ben ik hier om te genieten van de mooie dingen die het leven als pokerspeler met zich meebrengt, dus laat ik daar maar zo snel mogelijk mee beginnen.
Om te acclimatiseren eerst maar naar de Wynn om een potje te kaarten. Hoger dan $30/60 ging het daar niet, dus dan dat maar. De bedoeling is wel om deze week wat uren te maken op een hogere limiet, maar tussen het drinken door wordt dat waarschijnlijk lastig inplannen.
Een paar uurtjes gespeeld en anderhalf rekje geplust, dus dat was fijn.
Ik neem rond middernacht een paar jongens mee naar de MGM Grand om te drinken in de Centrifuge, maar langer dan een half uur houdt men het niet uit. De vingers beginnen te jeuken, dus moest er weer gekaart worden. Een uurtje lopen rommelen op een lage tafel en daarna maar weer met z'n vieren terug naar de Riviera, alwaar KevinV, Viktor, DotNot en ik de sfeer zetten voor de rest van de week daar op de $2/4 tafel: blind cappen, runner-runners chasen, het blijft mooi.
We lachen ons de ballen uit onze broek om die stomme Amerikanen die serieus proberen ons geld afhandig te maken, maar het wil ze maar niet lukken. Kevin bouwt een stack waar hij niet eens meer overheen kan kijken en om 7:00 's ochtends is het leuk geweest en sta ik op. Even opfrissen dan maar, want om 12:00 zou iedereen in de Caesars zijn voor het $80 toernooi.
Dag 2
Toch nog een powernapje van anderhalf uur kunnen doen, in tegenstelling tot Kevin en Viktor, die maar meteen door zijn gegaan. Als ik daar binnenkom zitten ze alweer (of nog steeds) lallend te kaarten.
Het $80 + $50 toernooi was wel leuk, maar vermoeidheid speelt velen van ons parten en verloopt weinig succesvol. Alleen Remco666 en diamondking weten de finale tafel te halen, maar meer dan een 4e plek voor Remco zit er niet in. Om 14:00 kan ik dus al gaan cash gamen en ik kan kiezen tussen $800/1600 Lowball met Billy Baxter en Eskimo Clark of $20/40 Limit. Nee da's niks.
Uiteindelijk een $40/80 tafel op gang weten te krijgen, waar ik 4 uur short handed heb zitten spelen, wat wel okay was. Een kleine plus, niks noemenswaardigs.
Tegen die tijd was Remco ook klaar met zijn toernooi en konden we meteen door naar de dinner show in de Excalibur. Het idee van ridders aanmoedigen is aan Remco, Kevin en Viktor welbesteed, dus het eerste uur van de show veel geschreeuwd en gelachen. Daarna was de stem een beetje weg bij de jongens en omdat ik die show in juni ook al gezien heb, kon ik het tweede uur mooi gebruiken om even bij te slapen, want daarna had ik mijn energie nodig voor het avondprogramma. Bij Kevin en Viktor was de kaars nu écht uit, dus die moesten afhaken en konden genieten van een paar welverdiende uurtjes slaap.
De rest van de avond speelde zich af in de Rio, waar we na een biertje in de Tilted Kilt naar de 50e verdieping gingen voor de VooDoo Lounge, waar ik een tafeltje had gereserveerd. Het was daar goed toeven. Het dakterras met uitzicht over de hele stad is in de zomer denk ik iets behaaglijker, maar het was zeker genieten. Met z'n zevenen hadden we daar een leuke avond en om 6:00 schoven we weer aan bij onze bread 'n butter game in de Riviera. Ik kon mijn oogjes ook niet echt meer openhouden, dus nadat ik in een kwartier twee rekjes had ingeleverd bij smokingjoep ben ik ook voor het eerst maar eens onder de wol gekropen.
Dag 3
Om 13:00 werd ik wakker en ben rustig aan maar eens naar de Wynn gegaan, waar ik de jongens wel tegen zou komen. Ik wou deze dag eigenlijk die $80/160 gaan snuiten in de Bellagio, maar ik was nog steeds redelijk moe. Ik speelde daardoor ook slecht, en nadat ik na vijf uur spelen een rekje had ingeleverd op de $30/60 hield ik het kaarten maar voor gezien die dag.
Even een broodje eten en dan naar het hotel om mezelf op te frissen voordat we om 22:00 naar het modderworstelen zouden gaan in de New Frontier. Het idee om even een uurtje te gaan liggen was misschien niet zo handig...
Dag 4
Ik werd wakker om 5:30. Oeps. Maar ik voelde me nu in ieder geval een stuk beter. Beneden even een bakkie doen en hop, naar de Bellagio. Ik kwam daar aan en ik zag Joep en Eelke zitten, die de nacht aan het doorgrinden waren. Er zijn een stuk of 7 tafels gaande en ik vraag aan de floorbaas wat voor games hij allemaal heeft. "Well, we got a $4/8, a $10/20, a $15/30, there's $1/2 No Limit, this is $2/5 No Limit..." Hmm. Op het podium zie ik David Williams aan een tafel zitten, ik vraag wat dat voor game is. "Oh, that's $80/160", zegt ie met zo'n minachtend toontje. "I want that." Haha, die blik van die vent alleen al was al goud waard.
Een paar uur short handed zitten stampen daar en het was genieten. Lekker afcallen met koning hoog, value raisen met bottom pair, limp-trappen met koningen... ik was helemaal in mijn element. Ik win in twee uur iets meer dan een rekje en ik hou het voor gezien. We zaten nog 3-handed en de ATM was bijna leeg, dus tijd om te stoppen.
Toen met Joep, Eelke en Dani wezen winkelen in de Forum Shops bij Caesars en in de Fashion Show Mall. Ik had gelukkig niet echt een koopwoede dus voor mij is het gebleven bij een mooie Ray Ban pilotenbril. Toen even een cocktailtje gedronken in Kahunaville in de Treasure Island, verliefd geworden op Holly en daarna door naar de Gambler's Book Store, maar dat laatste ging nog niet zo makkelijk.
Onze taxichauffeur was vers binnen uit Zaïre en wist niks. De man kon het niet vinden, bracht ons eerst naar de verkeerde plek, begreep het adres niet wat hij van de centrale kreeg en kon niet kaartlezen. Een half uur toeren door de ghetto is ook niet wat je wil, dus hebben we ons maar Down Town af laten zetten om het later nog eens te proberen. Moet je zo'n vent dan eigenlijk nog wel fooi geven?
Fuck it, dit is Las Vegas.
Meteen maar even Fremont Street gedaan, we waren er toch. De Gallery of Champions en de Poker Hall of Fame gezien in de Horseshoe (oh nee, Binion's), even de Plaza uitgecheckt en een uurtje zitten bieren in de Golden Nugget. Goede tijden.
Daarna wel een slimme taxi gevonden en na nog een rit door de achterstandswijken konden we eindelijk onze bibliotheek aanvullen. Ik was blij met mijn 5 boeken en 4 DVD's, maar later tijdens het zeulen van die boekentas op het vliegveld van Atlanta niet meer zo.
Terug naar de Riviera want Joep moest plat, de man had immers die nacht niet geslapen. Wat een verrassing.
Tijd voor avondplannen. De nachtburgemeester moest aan het werk. Het was woensdag en Dani en ik hadden wel zin in een échte avond Vegas. DotNot is daar ook altijd voor in, dus we gingen met z'n drieën voor het eerst eens 'lekker eten'. Ik stelde de Shibuya voor, een extreem goed Japans restaurant in de MGM Grand. We werden niet teleurgesteld. Het lekkerste vlees en de lekkerste vis ooit werden voor onze neus geteppanyakid. Heerlijk. Joep kwam gelukkig nog net op tijd voordat z'n vlees koud werd zodat hij ook kon meegenieten. $580 ex fooi... talking about reasonable.
Daarna naar de Centrifuge om de rest te ontmoeten. Tafeltje, flesje, verliefd geworden op onze waitress Tera en wederom een bad beat verhaal van Abol en het was weer een gezellige boel. Ik had een tafel gereserveerd in de Tangerine, maar we kwamen daar veel te laat binnenzetten. Onze reservering was al vrijgegeven en we konden achteraan aansluiten. Dani had al door hoe Vegas werkt en paast die vent een honderdje. "How you doing guys, enjoy yourself." Benjamin Franklin opent letterlijk deuren.
Eenmaal binnen stonden we daar in een stampvolle danstent. Bah. Nog een welgetimede C-note en we hadden onze VIP-tafel te pakken. Eindelijk ruimte. De drank smaakte goed en iedereen voelde zich da pimp. Tangerine is de place to be op woensdag, dus wij deden er goed aan om daar te zijn om in stijl te genieten van een avondje als pokerspeler in Vegas...
No more living hard, barbecues every day.
Dag 5
Lekker uit kunnen slapen tot een uurtje of 1 en toen lekker gaan ontbijten in de Orleans. Daarna begon het weer te jeuken dus ben ik naar de Bellagio gegaan om aan te schuiven bij de $80/160. 's Middags waren er liefst 3 tafels aan de gang, dus ik kon mijn lol op. Ik kwam vrij snel een rekje achter te staan en daar was ik het niet mee eens. Het was toch de laatste dag, dus ik ging spelen in 'Joep-style': óf winst, óf alles weg, één van de twee.
Ik had nog mooie plannen voor de bonte avond: diner in de Red Square in Mandalay Bay, daarna indrinken in de Coyote Ugly in de New York-New York en dan de avond afsluiten in de nieuwe club in de Wynn; de Tryst. Daar kwam helaas niks van terecht. De rest was ook aan het kaarten en vond het ook prima om dat alles te laten schieten. Het duurde uiteindelijk 7 uur voordat ik een rekje voorstond, zodat ik rond middernacht kon stoppen. Toen afgehaakt en de rest opgezocht in de Wynn om de tijd uit te zitten tot we ons om 07:00 op het vliegveld moesten melden voor onze terugvlucht.
Daar hebben we tot een uurtje of 5 zitten klooien op de $1/3 No Limit, waar we getuige waren van een onwaarschijnlijk schouwspel. Club Tryst, waar ik de jongens mee naartoe wilde nemen die avond, leek wel een cheerleader-conventie. Iedereen die naar huis ging kwam langs de pokerpit en er kwamen zó extreem veel appetijtelijke dames langslopen, dat er toch weer wat primaire driften kwamen bovendrijven. Een Amerikaanse vent aan onze tafel riep samen met ons de dames veel gouden teksten toe: "If it's for sale, I'm buying!". Hilariteit alom.
Zo werden we er op het eind nog even op gewezen dat we deze stad nog lang niet hebben uitgespeeld en de algehele consensus is toch dat we zo snel mogelijk terug moeten en dan het liefst VEEL langer...
De vijf weken tijdens de World Series in juli/augustus staan in ieder geval vast in mijn agenda.
Dal |
