|
Tribbezz
De wekker gaat om 09:30 uur. Ik stap vrij vlot uit bed en ben tot mijn grote verbazing minder brak dan ik had verwacht. Het uitchecken gaat snel en het inchecken bij hotel Arts ook. Hotel Arts is een ontzettend mooi hotel en de service van het personeel is uitmuntend. De kamer is superchique, heeft het beste bed waar ik ooit in geslapen heb en een dikke plasma tv aan de muur. Je kunt zien dat de klant hier koning is en dat stralen ze in alles uit. Absoluut een aanrader.
Vandaag is de grote dag. De dag van het main event. Het main event is een best out of three heads-up format. Met 200BB startstacks en 20 minuten levels. Een goede structuur dus en dat maakt dat ik er enorm veel zin in heb. Bij het casino aangekomen is het een beetje een chaos. Ik klets wat bij met de rest van de spelers en de late registery runt erg euhm…late. Het hele gebeuren loopt onwijs uit en uiteindelijk betalen 93 spelers de $5.000 buy-in. De toernooidirecteur had van tevoren al aangekondigd dat er bij 96 spelers pas byes zouden zijn ,dus dat betekent dat er play-in matches gaan plaatsvinden.
Er ontstond een grappig moment toen de 93e speler onwijs laat registreerde, eigenlijk nadat de registratie al gesloten was. Kelly Kellner, de toernooi directeur zegt op dat moment dat we nu nog maar 34 play-in matches hoeven te doen. Uit de zaal staat iemand op en schreeuwt, bijna als iemand van de vakbond: "Of 3 mensen moeten zich nu gewoon nog ff registreren." Iedereen lacht, maar de meerderheid zal er volledig achter gestaan hebben.
Vorig jaar was de draw fixed. De toernooileiding had Gavin Smith toen beloofd dat hij de late bracket mocht spelen en wilde de draw achter gesloten deuren doen. Mike 'Timex' McDonald en wat andere 2p2’ers zijn toen naar het casino gegaan om te eisen dat de draw gewoon openbaar plaatsvond.
Wachtend op de loting
Ik was dus erg sceptisch over hoe de loting dit jaar zou verlopen, helemaal nadat de draw eigenlijk al een dag eerder tijdens de playerparty had moeten plaatsvinden. Dat was nog niet gebeurd, waarschijnlijk vanwege de verwachting dat er veel last minute inschrijvingen zouden zijn. Dat kon ik op zich ook wel begrijpen, omdat je als toernooileiding het veld uiteraard zo groot mogelijk wilt maken.
Omdat ze dus geen byes wilden doen moesten er play-in matches gespeeld worden waarbij de spelers die een play-in match speelden een deel van hun buy-in terug zouden krijgen. Effectief dus een soort satellite. Het was mij om het even. Dollars terug en een match spelen of direct in de laatste 64 en geen geld terug krijgen. Uiteindelijk wordt ik geloot voor een play-in match en mag ik een half uur later plaatsnemen aan tafel 8a.
Ik ben eigenlijk helemaal niet zenuwachtig, ook al is dit mijn eerste echt grote toernooi. Het feit dat we gisteravond goed gefeest hebben zorgt ervoor dat ik waarschijnlijk niet al teveel gekke dingen ga uithalen. Meestal speel ik dan op mijn best.
Tegenover me zit een gast van ongeveer mijn leeftijd, die luistert naar de naam Kyle Johnson. Echt spraakzaam is mijn opponent niet, maar na een tijdje kom ik erachter dat hij highstakes cashgames speelt op voornamelijk Europese sites en dat hij net terug is van de EPT Monte Carlo. Niet echt een toploting dus. De kans dat hij alles uit zijn duim zuigt is uiteraard ook aanwezig. Ik had gehoopt op een local die hier een shotje waagt en niet op een heads-up online speler, maar laat het verder geen rol van betekenis spelen. We gaan gewoon beginnen en ik kom er dan vanzelf wel achter wat zijn speelstijl is.
Mijn gameplan is tight beginnen en rustig af tasten hoe mijn tegenstander speelt. Dat kan mede doordat de structuur gewoon prima is. We spelen in het begin beiden vrij tight en straightforward. Dit vind ik fijn, ik heb ten alle tijde het gevoel dat ik controle heb over de situatie en dat ik door heb wat er gaande is. Anderhalf uur schuiven de chips een beetje over en weer en ik maak eigenlijk maar één foutje vroeg in het spel, waarbij ik een toppair hand lichtjes overspeel.
Uiteindelijk heb ik in het 300-600 level nog 6k over en nadat ik de button raise en hij shoved call ik met K 9. Villain heeft 2 2 en we racen. Ik hit niks en match één is na 1 uur en 45 minuten spelen voor villain. Voor m’n gevoel was het een erg lange match maar ik zit er lekker in en heb niet het idee dat ik qua edge achter lig. We besluiten samen geen pauze te houden en gewoon meteen aan de tweede partij te beginnen.
Match twee verloopt sneller en win ik uiteindelijk met een geflopte set nadat villain zijn open-ended en één over op de turn pushed en de river blanked. Het is even billenknijpen op zo’n moment en in m’n hoofd gaat het brick, brick, brick, brick. Een prachtige blank op de river zorgt ervoor dat we qua matches gelijk staan.
Match drie duurt weer heel erg lang en uiteindelijk krijg ik hem in het 200-400 level all-in met Q 2 op een Q 5 10 rainbow board tegen zijn 5 7 suited. Ik cover hem 3:1 en krijg hem dus all-in als grote favoriet voor al zijn muntjes. De turn brengt echter een 5 en we zijn weer terug naar dead even stacks. Op dat moment knakt er iets in me. Enorm frustrerend dat de kaarten nu even niet meezitten. Vooral ook omdat ik weet dat het 300-600 level nadert en dat toch wel het einde van deze match zal gaan betekenen. Uiteindelijk shove ik in het 300-600 level mijn preflop geraisde en op de flop gebette A 5 suited op een 2 3 8 5 board. Villain heeft echter 8 5 en ik blijf achter met 1700 punten.
Mijn A 6 kan het de eerstvolgende hand all-in niet winnen van zijn Q 7 en ik verlies de derde en beslissende match. Ik blijf met een erg zuur gevoel achter, wetende dat ik zo dicht bij de winst was. Zonde dat mijn hand niet gewoon hold. Meer dan dit kon ik gewoon niet doen, “get in ahead” en de kaarten doen de rest. Achteraf gezien ben ik erg tevreden over mijn spel en heb ik misschien wel mijn beste spel ooit gespeeld.
De einduitslag
Mede door dat gevoel is mijn drang naar poker nog niet gestild en schuif ik aan bij een cashgame. De actie is erg goed en de regulars zijn enorm slecht. Vegas is er niks bij. Loose-passive is hier het enige spel wat ze kennen en als ze wel een sterke hand hebben staat het nog net niet op hun voorhoofd geprint. De paar lui per tafel die wel kunnen kaarten ontwijk ik vrij makkelijk. Wat ik verbazingwekkend vond is dat de stakes ook vrij hoog runden, tot wel 5kNL. Ik doe goede zaken aan tafel en loop na een paar uur spelen terug van het casino naar het hotel.
De dagen erna staan het $1.100 event en de $550 nog op het programma. De structuur van de $1.100 lijkt op het eerste gezicht prima met een 10k startstack, maar met vrij korte en een aantal missende levels valt dat vies tegen. Jammer, want ik had me erg verheugd op een mooi toernooi. Ik speel erg steady en geduldig maar het mag niet baten. Uiteindelijk vind ik mijn waterloo wanneer ik A K utg raise-call tegen een shove van de BB. De BB heeft twee azen, er gebeuren geen gekke dingen en het sprookje is na 6.5 uur spelen over.
In de $550 de dag erna maak ik de bewuste keuze om veel losser en agressiever te spelen, omdat ik niet nog een keer zin heb in 6-7 uur kaarten zonder in het geld te komen. Ik stamp in het begin best aan en weet vroeg te dubbelen. Ik heb geluk met mijn tafel en laat een flink aantal keren de beste hand folden. Één keer zit ik met samengeknepen billen ruim 5 minuten te wachten voordat villain fold. Ik heb mijn hoody opgezet en zit na een potbet op de river maar gewoon te wachten. Heb helaas de hand niet opgeschreven, maar ik weet wel dat ik nog nooit zo lang in spanning heb gezeten aan de pokertafel. Ik wilde ook niet de clock callen omdat ik dacht dat hij dan juist zou gaan callen. Ik moest na villain’s fold wel een beetje lachen om de oldschool regs die verbaal en non-verbaal hun ongenoegen uitten over mijn agressieve speelstijl, maar er keer op keer niet op terugspeelden.
Twee orbits later zit ik helaas aan een andere tafel en speel ik een leuk handje. Ik weet niet zo goed wat de beide stacksizes zijn maar ik speel inmiddels zo’n 9000 punten en cover. In het 25-50 level komt er een late position raise naar 125. Iedereen fold tot aan mij. Ik zit in de BB en vind twee azen en repop naar 375, waarop de initial raiser called. Ik vind een checkraise hier TE obvious en lead de K J 10 flop voor 675 en hoop op een call. Tot mijn verbazing raised villain naar 1475. Ik ga in de tank. Ik heb villain veel handen zien spelen, steeds kleine potjes zien spelen en kleine shotjes zien nemen om potten op te pikken.
Uiteindelijk besluit ik na een minuut of 2-3 dat mijn azen hier niet goed zijn en fold face-up. De reacties aan tafel zijn vooral in de trent van "Did I see that right?" en "Wow, I’d never fold that". Villain draait na even nadenken K J open. "Sick fold" etc etc, bla bla. Het helpt mijn maniac imago een beetje te temperen. Het mag echter allemaal niet baten wanneer ik een uur later al mijn chips verlies als ik TP medium kicker all-in krijg tegen second pair met een flushdraw. De flushdraw valt en ik verlies een monsterpot. FML, TY Tribbezz.
« Deel 2 | Deel 4 »
|
