Tribreport Canadian Poker Open: deel 1
Tribbezz
Tribbezz ging onlangs naar Calgary, waar hij de Canadian Poker Open speelde. Speciaal voor ons maakte hij een vierdelig verslag van zijn reis. Vandaag deel 1, waarin hij de nodige moeite heeft met Canada binnenkomen...
Maandagochtend, ik word wakker na een kort nachtje slapen. Gisteravond tot laat de kwartfinales van de NBC headsup gekeken. Vlak daarvoor heb ik mijn rugzak ingepakt voor vijf weken. Altijd lastig de keuze; ga ik voor een rugzak voor gemakkelijk reizen onderweg of voor een koffer voor gemakkelijk reizen op het vliegveld? Ik besluit voor de backpack te kiezen mocht ik uiteindelijk in Canada besluiten geen auto te huren.
Voor de mensen die mij niet kennen een kleine historie. Ik speel ongeveer 4 jaar poker. Langzaam aan verliefd geworden op het spel. Met name het feit dat je het eigenlijk nooit uitgespeeld hebt en dat het altijd weer anders is blijft me aantrekken in poker. Geen enkele sessie is gelijk en hoeveel handen je ook gespeeld hebt, moeilijke beslissingen zul je altijd hebben. Na ongeveer een jaar spelen ship ik een grote prijs. Achteraf gezien meer geluk dan wijsheid maar toen voelde ik me even de koning van de wereld en heeft het me laten zien wat poker voor je kan doen.
Ik heb nooit echt naar poker gekeken met het doel enkel en alleen veel geld te verdienen. Afgezien van het feit dat ik daar niet goed genoeg voor ben en de discipline mis die daarvoor nodig is, heb ik poker vooral gezien als een middel om vrijheid te verwerven en als een middel dat me op verschillende leuke plekken en in interessante situaties kan brengen. Ook ben ik poker dankbaar dat het me erg veel nieuwe mensen heeft leren kennen. Zodoende ben ik op verscheidene tripjes in binnen- en buitenland geweest met, maar ook zonder, de pokerjokers van Pokercollege.
Al die tripjes waren niet echt bigtime, meestal verliesgevend, vooral bedoeld om veel plezier te hebben. Vroeger keek ik altijd naar de WSOP en EPT en droomde ik ervan de wereld rond te reizen en overal mooie toernooien te spelen. Die droom is misschien nooit uitgekomen, maar ik ga nu wel mijn eerste grote toernooi spelen in Calgary.
Op de vlucht van Frankfurt naar Calgary kijk ik een hoop films. Ik hoopte eigenlijk dat ik gewoon een groot deel van de vlucht kon slapen maar dit lukt helaas niet, mede doordat ik niet zoals aangevraagd een stoel heb aan het gangpad maar een stoel in het midden van de middenrij. Badbeat. Zo’n beetje de kutste plek waar je kan zitten. Om de jankende baby drie rijen voor me niet meer aan te hoeven horen ga ik maar wat films kijken.
Het inboard entertainment systeem is echt prima in orde. Touchscreen voorin de stoel en je kunt kiezen uit een hoop tv series, films en radiokanalen. Ik denk dat er wel keuze is uit 25 films. Ik besluit met een niet al te serieuze film te beginnen, dus als eerste staat Yes Man op het programma. Ik ga jullie niet vervelen met waar de film over gaat, maar de film ligt wel in lijn met waar ik de laatste tijd meer mee bezig probeer te zijn. Open staan voor nieuwe invloeden en niet oordelend zijn. Een mooi voorbeeld hiervan ervoer ik tijdens het inchecken. Er stond een enorme rij. Een logische reactie zou zijn “kut, kunnen ze dit niet beter regelen”. Deze negatieve energie brengt je niks behalve frustratie.
Dit apparaat werkte niet zo goed
Je kunt daarom net zo goed je lot accepteren, want je kunt er toch niks aan veranderen. Een beetje zoals poker waarbij je niet meer kunt doen dan het erin krijgen wanneer je voor ligt. In zo’n clusterfuck van de luchtvaartmaatschappij kan ik dan wel weer lachen om het feit dat er e-ticket check in apparaten stonden, bemand door mensen van de luchtvaartmaatschappij (kinda defeats the point, doe het dan goed). Één van de apparaten werkte niet, OP het scherm stond “easy check-in, no waiting” ACHTER het scherm stond een rij van 50 wachtende mensen.
De check-in ging dus moeizaam, maar een lieve lach naar een geïrriteerd vrouwtje van de luchtvaartmaatschappij doet wonderen wanneer zij langsloopt en ik plaats maak voor haar. Ze loopt me in eerste instantie voorbij maar draait zich dan om en vraagt of ik alleen reis. Ik antwoord bevestigend en ze vraagt m’n paspoort. Zij checked me in en ik skip de rij. Waar een glimlach je al niet kan brengen.
Na Yes Man kijk ik nog The Reader (goede film), Taken (nothing like a good revenge movie, break those bones please) en El Camino (sterke film van Clint Eastwood). Allemaal prima films dus de tijd gaat redelijk snel.
Op Calgary Airport is het vervolgens op naar de douane. Ik verwacht hier niet al teveel gezeik. Daar vergis ik me toch enigszins in. Ik ga zoals murphy’s law dicteert uiteraard in de verkeerde rij staan. De rij naast ons gaat veel sneller én heeft ook nog eens een veel leukere meid zitten. De rij waarin ik sta heeft een bitchy type. GG Tribbezz. Ik kom dan ook niet zomaar voorbij de Douane beambte.
“What is the purpose of your trip sir?”
“I’m playing a poker tournament the first week and then after that I’m renting a car travelling around a bit” Poker noemen > fout 1
“Do you know anybody in Canada, sir?”
“Nope”
“So where does the tournament run?”
“Stampede casino from the 14th till the 18th”
“Ok and where are you going after that?”
“Don’t know yet still have to plan it” >fout 2 ik heb wel enigszins een plan, heb namelijk een tijdschrift mee waar een hele coole autotrip door de Canadian rockies in staat.
“Ok sir I don’t have a lot of time here, I need you to follow the red line to immigrations.”
Figures. Zou ook voor t eerst zijn als ik zomaar kon doorlopen.
Ik volg de rode lijn en mag weer alle vragen van vooraf aan beantwoorden. Ik wordt gevraagd naar wat voor werk ik doe. Ik vertel dat mijn contract sinds 3 april is afgelopen. Hij vraagt me of ik wel het geld heb om zo’n lange trip te maken en wat ik ga doen als ik het allemaal verlies. Ik vertel hem dat dat niet gaat gebeuren en dat ik altijd nog kan gaan bedelen op straat voor geld. Naja, dat tweede niet, maar ik denk er wel even aan om dat te zeggen. De immigratie officer is tijdens ons gesprek op Linkedin mijn profiel aan het bekijken want hij vraagt precies naar mijn dienstverband zoals die op internet staat.
Calgary uiteindelijk toch binnengekomen
Hij vraagt of ik een bachelor’s degree heb. Ik vertel hem dat ik nog steeds student ben aangezien ik geen tijd (en motivatie, maar dat vertel ik hem maar niet) heb gehad de afgelopen twee jaar om de studie af te ronden in verband met mijn fulltime baan. Hij vraagt of ik niet allang klaar moet zijn. Ik vertel hem dat mijn oma dat ook altijd zegt en dat de studie sowieso minimaal vier jaar duurt. Verder word ik nog gevraagd naar mijn resultaten in poker. Hij is duidelijk geïnteresseerd of ik professioneel speel, dus ik vertel hem “it’s not like my job or anything” . Hij vraagt me op dat moment of ik een return flight heb. Ik vertel hem dat ik twee vluchten terug heb. Ik heb namelijk een retourticket naar Calgary omdat die al geboekt was voor mijn beslissing om naar Vegas te gaan. Daarnaast heb ik een retourtje Amsterdam-Vegas omdat dat goedkoper was dan een enkele vlucht vanuit Vegas naar Nederland. God knows why, if anyone can tell me please do.
Ik geef hem het verkeerde blaadje en geef hem het vluchten overzicht vanuit Amsterdam naar Vegas en niet die vanuit Calgary naar Vegas. Ik geef hem dus het verkeerde vlucht overzicht en hij zegt dat dit allemaal vluchten vanuit Amsterdam-Vegas zijn. Ah kak. Zo maak ik niet echt een overtuigende indruk dat ik dit niet als pro doe (niet dat dat zou moeten, maar dat is wel wat er door m’n hoofd gaat op dat moment). Nog voordat ik hem het ticket naar Vegas kan geven zegt hij “ok, ok it’s allright”. Ik kan door naar de bagage claim. Mijn tas ligt er uiteraard al na al die tijd en ik mag door naar douane beambte nummer drie.
Opnieuw worden alle vragen gesteld. Ik heb het spelletje wel een beetje door inmiddels. Persoon 1 selecteert globaal. Persoon 2 checkt of je geen gevaar bent om in het land te blijven en persoon 3 checkt of je niet toch iets bij je hebt wat niet mag. Geld in dit geval. Het werkt hetzelfde als in Amerika en je kan er toch niet omheen, dus ook hier moet ik maar gewoon mijn lot accepteren en de vragen netjes blijven beantwoorden. Ik wordt er niet echt zenuwachtig meer van maar echt leuk is al dat gedonder uiteraard niet. Persoon 3 is gelukkig ietwat relaxter. Na het beantwoorden van dezelfde vragen, vraagt hij hoe dat dan gaat met de buyin en hoeveel “coin” ik meeheb. Ik vertel hem dat ik 20 euro op zak heb, dat ik de seat online heb gewonnen en dat het een prebought ticket is door Cake. Dat zijn de “magic words” en ik moet alleen nog even mijn zakken leegmaken.
Na al het gedoe ben ik er wel weer klaar mee en wil ik zo snel mogelijk naar het hotel. Eerst nog even pinnen en dan op naar de taxi. Ik kan maar 400 dollar pinnen (250 euro) en twijfel nog of ik vanavond al even Stampede Casino zal gaan bekijken. In de taxi heb ik een uitgebreid gesprek met de taxichauffeur uit Pakistan over immigratiepolitiek. Hij is politicoloog en is hier 15 jaar geleden vanuit Pakistan heen gekomen omdat de politieke situatie daar niet ideaal was. Best een leuk gesprek uiteindelijk en ik laat hem nog even mijn pasoort zien met mijn taliban headshot en vertel dat ik volgende keer misschien een wat andere foto in m’n paspoort moet laten zetten. De cabbie is het met me eens.
Bij het hotel aangekomen gaat de check-in heel snel, alleen hebben ze me in een rokerskamer gezet, na de kamer bekeken te hebben vraag ik om een andere kamer en ook dat is gelukkig snel geregeld. Ik besluit nog even wat PC’ers op IRC te begroeten en loop buiten nog even een blokje om omdat ik niet om zeven uur al kan gaan slapen. Om negen uur ben ik zo moe dat ik met de tv aan in slaap val.
Deel 2 »
Reageren op dit artikel?
