|
Tribbezz
Ik luister naar de kraan die druppelt terwijl ik dit type. Ik wordt er rustig van. Normaal gesproken zou ik er waarschijnlijk gek van worden, maar in deze setting is het fijn en rustgevend. Ik zit in Blue Mountain Lodge, een bed & breakfast in Banff. Banff is een dorpje in een nationaal park, dat in de winter draait op wintersporters en in de zomer op buitensporters en hikers. Deze periode zit er net een beetje tussenin. Ik ben geen van beiden en ik ben beiden.
De bed & breakfast geeft me een rustig gevoel, vertrouwd, alsof ik thuis bij mijn vriendin in bed zou liggen. De druppelende kraan bezorgt me een terugblik aan vroeger en doet me denken aan een vriendinnetje op wie ik ooit enorm verliefd was, met wie ik soms de hele dag in bed lag alleen maar om te kletsen. Vertrouwd en veilig dus. Heel wat anders dan de afgelopen week waarin ik drie verschillende hotels heb gezien. Begrijp me niet verkeerd, ik vind een mooi hotel niet verkeerd, maar het heeft iets vlaks. De afgelopen dagen heb ik beleefd als een vacuüm waarin ik door van alles en nog wat meegetrokken werd.
Toch wel handig
Deze dag begon nogal raar. Of eigenlijk was gisteren raar. Doordat ik niet op tijd een creditcard heb aangevraagd in Nederland, ben ik op reis gegaan zonder. Nu kun je zeggen “dat is dom van je” en dan zou je gelijk hebben. Ik ben er echter van overtuigd dat vrijwel alles altijd op te lossen is. Ik hou niet zo heel erg van vooruit plannen en al helemaal niet van verplichtingen waarvan ik niet direct het nut zie. Een hele trip vooruit plannen is dan ook nogal veel gevraagd van mij. Een eigenschap waar ongetwijfeld veel pokerspelers zich in herkennen. Ik vraag me af hoe dat zou komen?!
Ik dwaal af. In een land waar cash king is (ik stel Canada hier maar even gelijk aan de VS) doen ze toch verdraaid veel op krediet. Zo verdraaid veel zelfs, dat een hotel boeken soms zelfs niet kan zonder creditcard en een auto huren eigenlijk vrijwel onmogelijk is. Enter: groot probleem. Ook al had ik m’n trip niet gepland, één ding stond wel vast. Ik wilde een auto huren en dan de Canadian Rockies zien. Zonder auto zou dat een erg lastig verhaal worden.
Ik probeer ALLE auto verhuurbedrijven downtown en de eerste reactie die ik krijg was unaniem “you want to do what?”, waarna de meesten in de lach schieten. Waar ze vervolgens snel mee ophouden wanneer ze mijn teleurgestelde gezicht zien. Hmmmm, ik heb dit probleem blijkbaar toch onderschat. Ik voel de moed in m’n schoenen zakken en zie m’n hele trip in het water vallen.
Zwaar depri ga ik m’n tas halen die ik bij het hotel heb achter gelaten tijdens het uitchecken. Ik besluit naar het vliegveld te gaan om daar de verhuurmaatschappijen te proberen. Na een taxirit van zo’n 40 dollar, waarin de taxi chauffeur mij vraagt waarom ik in godsnaam niet downtown een auto huur, kom ik aan op het vliegveld. Op het vliegveld is een rental car terminal waar ze allemaal op een rijtje zitten.
De eerste is Enterprise. Hier had ik eigenlijk mijn hoop op gevestigd, want ze zeiden bij een ander verhuurbedrijf dat Enterprise het misschien wel zou doen. Ik krijg echter weer een teleurstellend antwoord. Waarna ik vervolgens de walk of shame mag maken langs alle balie’s in de terminal. Voor mensen die wel eens op de bubble geëindigd zijn in een groot toernooi vast herkenbaar. Het voelde een beetje als naar buiten moeten lopen na het bubbelen door een badbeat, alleen dan tien keer erger.
Afwijzing na afwijzing krijg ik te verduren en de moed zakt me aardig in de schoenen.Wanneer ik vervolgens op het vliegveld zit ben ik er echt van overtuigd dat dit me gewoon niet gaat lukken en ik baal van mezelf dat ik niet gewoon mijn zaken goed van tevoren heb geregeld. Ik zie het niet echt meer zitten en ik neem een aantal opties door. Ik kan mijn vlucht naar Vegas naar voren halen en over een uur al vliegen. Dan zit ik 4 weken in Vegas. Op zich niet verkeerd. Het weer is er top en ik heb die stad, ook al ben ik er al een aantal keer geweest, nog lang niet uitgespeeld.
Ik heb echter net wel een week lang enkel het casino en mijn hotel gezien en ben letterlijk, met de uitzondering van wat clubs en een supermarkt nergens anders geweest in die stad. Het idee om dan vier weken alleen maar casino’s en clubs te zien is dan ook wat minder aanlokkelijk dan het misschien in eerste instantie lijkt.
Ik kijk wat voor vluchten Westjet nog meer aanbied en zie dat ze ook naar de carribean vliegen. Nu lijkt de Dominicaanse republiek me best gaaf maar daar ben ik wel heel onvoorbereid op. Ik besluit dat dus maar niet te gaan doen. Dit strookt ook niet heel erg met de intentie van mijn trip, namelijk Canada verkennen en de Rockies zien. Na wat langer nadenken besluit ik sowieso naar Banff te gaan en dan misschien mijn trip naar Vegas wat te vervroegen. Ik surf nog wat op internet en opeens herinner ik me een topic wat ik op internet heb gezien de dag voordat ik vertrok.
Rent-a-Wreck
Dat ging over een verhuurbedrijf Rent-a-Wreck. Ik bel ze en krijg een vage Indiër aan de telefoon. Iedereen die wel eens met de support van PartyPoker heeft gebeld snapt een beetje hoe mijn gesprek ging. Nadat ik het verhaal vertel en vraag of ik een auto kan huren zonder creditcard krijg ik de vraag hoeveel deposit ik dan wil doen. Dit is een beetje als poker, ik kan hier bluffen of ik kan hier checken en kijken wat villain doet. Ik heb geen idee waar ik sta in deze hand dus ik check en hij zet in op 3000 dollar. Ik zeg dat ik 3000 wel erg veel geld vind voor een deposit en besluit dat ik 1500 wel kan doen.
Uiteindelijk besluiten we dat 2000 voor beiden oké is. Eigenlijk is het niet oké voor mij, want ik heb straks 2000 CAD die ik moet omwisselen naar USD. Maar goed het feit dat ik misschien toch een auto kan huren doet me besluiten toch maar te callen. Ik vraag of ik de auto dezelfde dag nog kan ophalen, dit is niet mogelijk omdat ze al dicht zijn ook al zijn ze volgens internet nog anderhalf uur open. Ik moet morgenochtend maar langskomen. Ik ben nog niet gerust op het hele verhaal, mede doordat ik een slechte recensie over een auto die kapot ging op internet las en vooral over de verzekeringskwestie maak ik me een beetje zorgen.
Ik sta na het gesprek voor de keuze om een hotel te nemen in de buurt van het vliegveld of een hotel in downtown. “The guy” van Enterprise zei dat ik bij een downtown vestiging van Enterprise misschien nog een auto zou kunnen huren. Ik kan ze echter niet bellen want het is Victoria’s day en dat is een officiële feestdag dus alles is dicht. Ik besluit voor een hotel te gaan in de buurt van het vliegveld en kies het hotel dat het goedkoopst is en het dichtst in de buurt is van Rent-A-Wreck. Het hotel heeft gelukkig een airport shuttle en 30 minuten bovenop de beloofde 20 minuten later is die er eindelijk.
In de shuttle klets ik wat met de Mexicaanse chauffeuse. Ik ben er al snel achter gekomen dat iedereen die hier een taxi of iets soortgelijks rijd, immigrant is en bijna nooit langer dan 1 jaar in Canada is en meestal wel leuke dingen te vertellen heeft als je er maar voor open staat. Ik heb al vaak een leuk gesprek gehad met taxichauffeurs over de meest vreemde dingen.
Het Travellodge hotel is een typisch vliegveld motel. Oud, lelijk, verouderd (uiteraard met 1 lift out of order) en stoffig. De kamer is kak en het bed is slecht. Gelukkig hoef ik hier maar 1 nacht te slapen. De volgende ochtend bel ik de autoverhuur op en arrange ik een pick-up. Als ik iets geleerd heb van al die rental company’s langsgaan dan is dat wel dat ze je komen halen als ze geld aan je kunnen verdienen.
De Hyundai Accent
Na veel gedoe en gehannes heb ik eindelijk een auto en kan de volgende stap in mijn trip beginnen. Vol trots stap ik in mijn Hyundai accent en ik ben enorm blij met deze auto die mij de komende weken door Canada gaat brengen. Waarschijnlijk is nog nooit iemand zo blij geweest met een Hyundai Accent.
Op dat moment realiseer ik me dat niet de auto zo belangrijk is, maar meer waar het voor staat. Ik kan nu namelijk gaan en staan waar ik wil, er ligt niks vast, er is geen plan en ik kan overal heen waar ik wil. Ik besluit gewoon te gaan rijden en vanzelf wel te zien waar ik uitkom. Ik rij door heuvels en villawijken, langs winkelcentra en sportvelden en wanneer ik de afslag Banff zie pak ik die en zie ik vanzelf wel wat er vervolgens op mijn pad komt.
« Deel 3
|
