Als we op de titel afgaan, moet dit wel een pokerfilm zijn. Dat vermoeden wordt bevestigd tijdens de openings credits. We zien speelkaarten op tafel liggen waar druppels bloed op vallen. Pokerspelers met schulden die worden omgelegd, een bloedige oorlog tussen de casino's in Las Vegas? The Poker Club lijkt alle kanten op te kunnen gaan. In deze review zullen we zien welke.

Stel je deze scène voor. Vier vrienden zitten bijeen op hun wekelijkse pokeravond. De locatie: de garage van de hoofdrolspeler en verteller. Drie van hen zijn keurig in een overhemd gestoken, de derde - een ex professioneel honkbalspeler thans nachtclubeigenaar - heeft een ringbaardje en draagt een pet. Meteen is duidelijk dat dit de rebel van het stel is. Hij rookt, zuipt en zegt twee keer per zin "fuck". Alhoewel Neil, biologieleraar aan de lokale universiteit, ook geen onbeschreven blad blijkt te zijn wanneer hij bij binnenkomst een snuif wit poeder tot zich neemt. De hoofdrolspeler en verteller doet zijn verhaal terwijl de mannen uiterst krampachtig hun fiches inzetten. "I thought things were looking up, but in less than 72 hours my life would be over."

Klinkt best spannend he? Ik zal niet teveel verklappen maar in de volgende scène betrappen de vrienden een inbreker in het naastgelegen huis. De relatieproblemen met zijn vrouw, die met de kinders bij oma zit, zijn natuurlijk bij lange na niet genoeg drama. Dus nemen de heren een knuppel en slaan de inbreker semi- per ongeluk de hersens in. Naar de politie gaan is geen optie, zo weet de ex-honkballer zijn vrienden te overtuigen. Neil heeft immers een neus vol coke en de handen van de inbreker zaten vastgebonden. Dat gaan de agenten vast niet zo een twee drie door de vingers zijn.

The Poker Club is begonnen."The Poker Club"...Je vraagt je af in hoeverre deze film over poker gaat. Ik kan je vertellen, ze hadden net zo goed de eerste scène in een kegelclub kunnen opnemen en de film "De Kegelclub" kunnen noemen. Want hoewel de titel anders doet vermoeden, gaat het hier voornamelijk om de moordzaak en veel minder over poker.

Toch, een film met deze titel vraagt erom gerecenseerd te worden op een pokersite, dus dat zullen we dan maar doen. In een notendop kan ik je dit zeggen: The Pokerclub is niet de moeite waard om te bekijken. Het begint al met de acteurs. Er is eigenlijk geen enkel karakter waar je ook maar de minste sympathie voor kunt opbrengen. De vier moeten zogenaamd een vriendenclub vormen die al 20 jaar met elkaar optrekt (en pokert). Maar ze passen helemaal niet bij elkaar. Het enige wat ze doen is elkaar afzeiken. Er hangt constant een soort van ongemakkelijke sfeer die heel raar aanvoelt, helamaal aangezien dit elkaars beste vrienden moeten voorstellen.

Dit wordt door een groot gedeelte veroorzaakt door hoofdrolspeler Johnathon Schaech, die het karakter Aaron Tyler speelt. Wat heeft deze man een vervelend hoofd. Wanneer je vanaf de eerste seconde moeilijk aan het kijken bent, komen je bezorgde blikken later in de film niet echt overtuigend over. Verder neemt de man een paar onlogische beslissingen waar je u tegen zegt. Z'n vrouw is al twee weken weg met de kinderen en behandelt hem als een stuk stront aan de telefoon. Maar wanneer een bevallige brunette (22-23 jaar max.) zich in zijn woonkamer voor hem uitkleedt wijst hij haar de deur. Yeah right.

Dan onze biologieleraar, Neil. Een aan cocaïne verslaafde docent. Hij doolt de hele film met een waas voor zijn ogen rond en daar hebben ze op de universiteit nog nooit wat van gemerkt. Yeah right. Nog zoiets stoms. De heren gaan het lichaam natuurlijk dumpen en ja hoor...daar worden ze aangehouden door bromsnor met z'n hoed. Dat het midden in de nacht is, is natuurlijk geen aanleiding voor de agent om z'n zonnebril af te zetten. Een alcoholtest is schijnbaar ook niet nodig, hoewel de mannen na de nodige biertjes toch naar drank moeten ruiken. Het stuk zeil in de vorm van een menselijk lichaam is natuurlijk een tapijt. Geen probleem jongens, rij maar door.

Het is maar een voorbeeld, maar dit is hoe het de hele film gaat. De karakters zijn totaal ongeloofwaardig, het verhaal vervalt van het ene cliché in het andere, en de beslissingen die de vrienden telkens nemen zijn de ene keer nog stommer dan de andere. Ook opvallend is dat onze hoofdrolspeler maar niet wordt gearresteerd, ook al stapelt het bewijs zich tegen hem en zijn vrienden in absurde mate op. En dan het einde...

Ik weet dat je in een recensie het einde niet mag verklappen. Er kan namelijk altijd nog iemand zijn die besluit deze film toch te gaan zien. Maar wat een ongelofelijk dom einde. De plotwending is niet alleen onlogisch, je blijft ook nog met een heel onvoldaan gevoel zitten. Het is typisch zo'n einde waarbij je denkt: ja maar wat gebeurt er nou met die, en hoe zit dat precies? Het is alsof er ineens iemand "cut" riep en heeft gezegd: "zullen we er anders maar gewoon mee stoppen jongens? Deze films is echt te kansloos".

Dus dat is het. Een voorspelbare b-thriller getiteld The Poker Club, die ongeveer evenveel te maken heeft met poker als een pak karnemelk. Laat je dus niet foppen en sla deze lekker over.