|
Het is eigenlijk elk jaar hetzelfde met die veel te lange toernooiserie in Las Vegas: vele tientallen Nederlandse pokerspelers reizen af naar de bekende woestijnstad, in de hoop op het winnen van de Olympische medaille van het poker: de bekende World Series of Poker bracelet. Uiteraard hoort ook bij dit scenario dat het leeuwendeel van deze spelers een paar maanden later weer volledig platzak en chagrijnig terugkeert naar Nederland, op een gelukkige enkeling na. En zo geschiedde ook dit jaar.
Achtenvijftig. Dat is het aantal gouden armbanden dat dit jaar werd uitgereikt. En dan is het zevental wat dit najaar tijdens de World Series of Poker Europe in Cannes wordt vergeven nog niet eens meegerekend. Dit gigantische aantal komt de psychologische waarde van dit artefact niet ten goede. Als dit zo doorgaat zul je over een paar jaar simpelweg niet serieus genomen worden als je er geen hebt. Dan tel je niet mee.
Vroeger was de club van braceletwinnaars een elite gezelschap. Tegenwoordig leven we in de omgekeerde wereld. We publiceerden vorig jaar een overzicht van de beste spelers zonder bracelet – een eliteclub die elk jaar in ledental afneemt. Sinds het eind van de vorige WSOP is die club alweer enkele prominente leden kwijt: Gus Hansen won zijn eerste armband vorig najaar in Londen, en Bertrand ‘ElkY’ Grospellier wist er deze zomer eindelijk één te bemachtigen in Las Vegas. Spelers als Paul Wasicka, Patrik Antonius, Tony G., Tom Dwan en Marcel Lüske zitten nog steeds zonder, en dat begint dus steeds meer op te vallen. Ze worden door de andere spelers nagewezen in de gangen van het Rio, niet uitgenodigd voor etentjes, krijgen geen voorrang bij de wachtrijen... nee, dat steekt.
Er was wel weer een aantal bekende winnaars deze zomer, wat altijd helpt om het argument kracht bij te zetten, dat er bij poker iets meer komt kijken dan simpel geluk: Eugene Katchalov, John Juanda, Jason Mercier, Fabrice Soulier, Andre Akkari, Matt Matros, Maxim Lykov en Nick Binger zagen we allemaal met een glimlach poseren voor de winnaarsfoto. Jake Cody en ElkY maakten zelfs hun zogeheten Triple Crown compleet, door na een EPT en een WPT nu ook eindelijk een WSOP-toernooi te winnen.
Het verhaal van het jaar werd natuurlijk Phil Hellmuth, die geen toernooi wist te winnen, maar wel drie keer tweede werd. Nog steeds een prestatie van formaat, dat kunnen we niet ontkennen.
Daar staat alleen tegenover dat er eveneens een kleine vijftig winnaars waren waar we nog nooit van gehoord hadden, dus dat is dan weer minder. Maar hopelijk inspireert dat dan in ieder geval andere amateurs om het volgend jaar ook eens te proberen, onder het mom van: “als David Singontiko, Owais Ahmed en Athanasios Polychronopoulos een WSOP-toernooi kunnen winnen, dan kan ik dat ook”. En ik geef ze daarin uiteraard geen ongelijk.
Dit moet ook voor de Nederlanders een voorname reden zijn geweest, om ondanks de bijzonder ongustige belastingregels alsnog in groten getale de toernooien in het Rio aan te komen vallen. En gelukkig maar. Voor een thuisblijvende railbird zoals ondergetekende, was het via Twitter weer elke dag smullen geblazen, met een schijnbaar onophoudelijke stroom aan geklaag en ‘flop komt’ verhalen. Natuurlijk gun ik elke medelander zijn succes, maar voor een gezonde portie leedvermaak blijf ik graag een paar uurtjes langer wakker. Ik heb dus weinig geslapen de afgelopen tijd.
Er was dus voor de oranje delegatie genoeg te klagen. We konden een lager dan gemiddeld aantal finale tafels bejubelen, met slechts Robbie Verspui, Pim de Goede en Bjorn Verbakel, die allen in het zicht van de haven strandden. Het mooiste was nog toen er liefst vier Nederlanders bij de laatste twee tafels zaten in het $2.500 buy-in Mixed Hold’em toernooi. “Die Nederlandse bracelet kan ons niet meer ontgaan”, dacht men nog. De vlaggen hingen al uit. Edoch, twee handen later lagen er al drie man uit en moesten we onze hoop vestigen op Noah Boeken, die slechts zevende werd. Hoogmoed komt voor de val, bleek maar weer eens.
En het was ook zeker geen goed teken dat er met trots werd gemeld dat er een Nederlander bij de laatste 140 zat van het Main Event. Dan weet je dat het qua noemenswaardige resultaten vrij dunnetjes gezaaid is.
Nee, dat was niks dit jaar met die Nederlanders. Waar is Marc Naalden als je hem nodig hebt.
Gelukkig konden we eveneens via de Twitter nog genoeg meekrijgen van de Nederlandse prestaties buiten de pokertafel. De conclusie moet zijn: er werd blijkbaar vooral veel gedronken. Van het aloude adagium “what happens in Vegas, stays in Vegas” is gelukkig voor ons sinds de opkomst van de sociale media niets meer overgebleven. Vanuit de stripclubs werden de live updates het wereldwijde web op geslingerd alsof het een lieve lust was. De meesten daarvan werden nadat de volgende ochtend de roes was uitgeslapen weer verwijderd, maar toen was het kwaad al geschied natuurlijk.
Dus wat blijft er dan over voor de verslaggevers die vol goede moed naar Las Vegas afreisden om verslag te doen van de Nederlandse prestaties? Qua poker was er zoals gezegd niets interessants te melden en de buitenschoolse activiteiten lagen veelal een beetje gevoelig, met het oog op het meelezende thuisfront, of de spelers deden het zelf wel via hun telefoon. Niet veel dus.
Een paar leden van de pokerpers koos er dan maar voor om verslag te doen van hun eigen alcoholische excessen, in plaats van die van de pokerspelers te beschrijven, waarvoor ze daar in beginsel voor naartoe waren gekomen. Daar zat uiteraard niemand op te wachten, dus dat werd hem niet.
Er werd derhalve maar weer besloten om het verplichte rijtje aan activiteiten af te werken, om het publiek aan de andere kant van de grote plas te laten zien wat voor leuke dingen je allemaal nog meer in Las Vegas kunt doen, behalve een beetje duf aan een pokertafel zitten, verstopt in een capuchontrui. Zo werd het lijstje weer herkauwd en doorlopen met bezoekjes aan het zwembadfeest, de achtbaan, de schietbaan, de bowlingbaan en die ene sushi-tent waarvan ik de naam inmiddels niet meer kan horen. Zaken die vijf jaar geleden misschien nieuw en interessant waren, maar nu allang niet meer. Net als poker eigenlijk.
We konden na die kleine twee maanden WSOP van dit jaar niets anders concluderen dan dat sinds mannen als Smokingjoep er niet meer zijn om de boel wat leven in te blazen, het vrij treurig gesteld is met de hele WSOP-ervaring. Niet alleen voor de pokerspelers zelf, maar zeker ook voor de thuisblijvers. Of men neemt dat kaarten veel te serieus, of men weet niet hoe je je in een oord als Las Vegas behoort te gedragen. Het één zal ongetwijfeld iets met het ander te maken hebben.
Misschien is het tijd voor mij om volgend jaar zelf maar weer eens wat leven in de brouwerij te gaan brengen daar, want ik kan het ook niet nog een keer opbrengen om met kromme tenen te moeten lezen wat daar allemaal gebeurt. Of eigenlijk: niet gebeurt.
Het goede nieuws is in ieder geval dat de volgende World Series of Poker alweer slechts een paar maanden van ons verwijderd is, dus daar hoeven we niet zo lang meer op te wachten. Maar dan kan ik beter wel vast gaan beginnen met sparen.
Reageren op dit artikel?
|
