|
Mijn eerste grote toernooi, de $2k No Limit Hold'em. Ik merk dat ik aangenaam zenuwachtig ben. De taxichauffeur is een relaxte baas en ik kom redelijk ontspannen aan bij de Rio. Om twaalf uur gaan de poorten open en zoek ik mijn tafel. Ik zie Mike Matusow aan komen lopen, maar gelukkig pakt hij een tafel verder. John Juanda zit aan de tafel aan de andere kant en ik zie eigenlijk geen bekende namen aan mijn tafel.
Het toernooi begint en iedereen speelt übertight. Er wordt vrolijk gelimpt en de raises die gemaakt worden zijn meestal 5 à 6 keer de blind. Ik raise regelmatig over limpers heen in positie en float meerdere malen op de flop in positie, waarna ze op de turn braaf voor mijn bet folden. Ik klim naar 5k en later naar 6k en voel me goed en lekker.
Vlak voor de eerste break bij 50/100 open ik voor 300 in de cut-off met 8 7 en de small blind mini-re-raist naar 600. Ik krijg een redelijk jeuk van dit soort drie-bets en voel een zachte hint van vaseline rond mijn kringspier, maar besluit dat ik de perfecte hand heb om zijn ongetwijfelde monster te gaan kraken. De flop is Q T 6 rainbow, met één harten. Hij c-bet 600 en ik denk lang na. Hij trilde behoorlijk bij het betten en dit doet mij besluiten dat hij niet waanzinnig blij was met die flop.
Dit is een waanzinnige leak in mijn spel: ik bedenk pre-flop een range voor mijn tegenstander en ga dan post-flop een poepverhaal verzinnen om iets creatiefs te doen. Ik raise dus naar 1,800 en hij snap-callt. De turn brengt de ruiten aas, die de rainbow completeert. Hij vraagt hoeveel ik heb, pakt wat fiches en checkt. Ik check behind.
De river brengt helaas geen negen, maar een vrouw, en hij bet 300... WTF. De eikel bet 1/12 pot ofzo. Met 4,200 behind twijfel ik lang en fold. Hij laat azen zien.
Twee handen later krijg ik boeren, een kerel die net aan tafel is komen zitten opent voor 300 in middle position. Ik twijfel, maar heb weinig trek om hier broke te gaan en hier te drie-bet-folden maakt van mijn hand een bluf, dus besluit ik te callen. De flop is A K3, hij c-bet en ik fold. De break begint en ik heb iets meer dan mijn begin stack. Kut fancy play syndrome.
In de break pomp ik eerst een flinke dosis nicotine naar binnen en kom dan de Dal tegen met zijn entourage. Hij heeft inmiddels 14k en gaat lekker. We spreken af snel wat te gaan drinken, dan moet ik weg om mijn ontbijt te gaan scoren, omdat we dat vanochtend thuis niet hadden.
Na de break heb ik al snel een push-stack. We spelen met grote antes, maar ik ben gezien mijn tafel nog niet angstig. Ik druk 87s erin en krijg de blinds en push nog wat suited connectors. Dan druk ik 97o tegen mijn buurman in de big blind, hij denkt lang na en foldt 77, de moron. Hij was bang voor een flip vertelt hij. Iets later drie-bet ik een slechte early position opener met AQo en word ik gesnapped door A4s... ik push veel, maar met A4s callen lijkt me wat heel enthousiast.
De flop is QJ4 en ik heb de harten aas. De turn is nog een harten en ik dubbel. Ik blijf rustig wachten op een hand, maar het blijft regelrechte bagger. Door de antes zit ik al vrij snel weer op een push-stack. Ik blijf wat pushen en laat trots een keer vrouwen zien, zodat ze me niet te licht callen als ik weer bagger druk.
Vervolgens zit ik in de big blind met Q5o, de speler under the gun limpt (slechte speler die veel limpt, of 6x tot 12x de big blind raist, en foldt altijd wanneer zijn limp geraisd wordt), een speler in midden-positie limpt (limpt alles, limpt ook handen als 99 op de button, foldt 3/5 limps voor een raise) en de small blind complete met tegenzin.
Er ligt nu 1,325 in de pot dus ik druk mijn Q5o erin. UTG snap-foldt, speler twee denkt heel lang na en zegt dan: "Oh, it’s up to me? I call!" Small blind foldt en ik vecht tegen azen. Lator.
Enigszins teleurgesteld loop ik naar buiten, maar vond het toch het fantastisch! Het is gewoon supercool om een echt WSOP-event te spelen en het gaf me ook wel vertrouwen voor het main event dat de competitie niet dodelijk was. Ik baal ook niet van die laatste move, ik heb nauwelijks handen gehad en dit soort spots kun je niet te vaak laten lopen.
Thuis wachten de boys op me met een biertje en wat later vertrekken we richting stad. We eten in Bellagio en kijken naar de fonteinen, een mooi moment. We drinken nog wat in de Planet Hollywood en doen verwoede pogingen om een gokkast met een jackpot van 5,5 miljoen dollar te kraken. Helaas runnen we ook hier cold en besluiten rond drieën naar huis te gaan. In de taxi brullen we uit volle borst mee met Total Eclipse of the Heart. Als de taxichauffeur ook vol meebrult, kan mijn avond niet meer stuk.
Vandaag hebben we wat gerelaxed en boodschappen gedaan. ’s Avonds BBQ-en we op onze gigantische George Foreman-grill. Vanvond niet te gek, want ik wil morgen klappen in de Sundays online. Ik heb hier online nog een seat gewonnen en werd vijfde in de 6-max $100 rebuy op Full Tilt, dus ik sta nog goed in de plus. Ik kijk nog even welke events ik verder ga spelen. De WSOP is ontzettend cool, maar de lage buy-ins die ik speel zijn niet heel erg gunstig. Je krijgt weinig fiches en moet niet bang zijn voor variantie. Er zijn hier ook een aantal deepstack $500 toernooien met wel leuke prijzenpotten, dus misschien dat ik daar nog wel een paar van ga spelen.
Mijn voet gaat gelukkig heel goed. De rooie tjak is bijna verdwenen en de zwelling en de pijn zijn ook een stuk minder.
Nu moet ik stoppen, er wacht een Five Card Double Draw Deuces Wild game op me.
Spinvis
« Terug
|
