|
Rolo zelf in actie
Tijdens het tweede jaarlijkse PokerCollege Praha Event afgelopen september gebeurde er iets ongelofelijks: Rolo won het bijbehorende live toernooi. Naast de eer, bragging rights (bij hem in vertrouwde handen) en het einde van een live poker trauma, leverde hem dit ook een door Unibet gesponsord pakket voor de eerstvolgende Unibet Open in Warschau op. Zo kwam het dat onze grote vriend tijdens Sinterklaas richting Polen afreisde. In dit verslag beschrijft hij zelf uitgebreid zijn avonturen in Warschau.
De Sint zat te denken, wat hij Rolo in 2009 zou schenken. Dit moet de Goedheiligman vast gedacht hebben, toen hij op onverklaarbare wijze deze man zijn eerste live overwinning liet boeken in Praag. Zo zie je maar: de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Gevolg is echter wel dat ik nu met Sinterklaas naar Warschau "moest", omdat Unibet zo genereus was om een pakket voor Warschau aan deze overwinning te koppelen.
In een dergelijk geval ben ik best bereid deze verantwoordelijkheid op me te nemen. Dankzij ronselpraktijken waar Al-Qaeda jaloers op zou zijn, heb ik nog wat pokerjokers bereid gevonden om mee te gaan naar Warschau.
Zo maak ik me op 3 december klaar voor de reis. Geen reis is een echte reis als er niet wat mis gaat. Zo ook bij mij, want hoewel ik maar vier minuten lopen vanaf het centraal station woon en mezelf heb voorgenomen de trein dit keer wel te halen, arriveer ik toch twee minuten te laat op het perron. It was not even close en nee ik heb op geen moment bedacht dat ik wellicht maar eens moest gaan rennen, want we weten allemaal dat rennende mensen op treinstations niet cool zijn. Ik doe uiterste pogingen om dat wel te zijn.
Ik ben overigens niet de enige die zijn trein mist. Want als ik op het centraal station ben krijg ik een telefoontje. Als ik de stem hoor praten, grijp ik in een schrikreactie naar mijn portemonnee met de gedachte "Worden kinderpostzegels nu ook al telefonisch verkocht?" . Als ik echter het Limburgse accent hoor en de naam Rachid, weet ik het weer. Radji meld me dat zijn vervoersmiddel van keuze: de bus, het niet voor elkaar gaat krijgen hem op tijd op zijn station te brengen. Zo wordt maar weer duidelijk dat hier pokerjokers op reis gaan.
Desalniettemin wordt Schiphol 1.5 uur later bereikt, ruimschoots op tijd voor de vlucht. Daar zijn ondertussen Tom, Paul (Berende), Rob, Rachid en Boogerd al gearriveerd. Met een dergelijke groep kan het al niet mis gaan. De vlucht is voor de rest niet noemenswaardig, al staat bij Boogerd de ‘god mode’ aan in Chinees poker. Rijk is hij er in ieder geval niet van geworden.
De taxirit kan ik betitelen als "op zijn Pools", wat min of meer neerkomt op het creëren van een soort achtbaanervaring.
Daar is de chauffeur vrij goed in geslaagd, aangezien ik bijna kotsend de taxi verlaat. Het hotel is voor de rest prima en Boogerd en ik merken beiden op dat dit hotel een "gunstige" ontbijttijd heeft, van 6:30 uur tot 10:30 uur.
Even later zijn we in het casino om eens een kijkje te nemen. Het is een klein casino met een vrij simpele opbouw. Tijdens het eten wordt het idee gebrouwen om eens een sit & go’ tje te spelen. Het casino werkt mee en even later zitten we 9-handed voor 500 zlotties de man een sit & go te spelen. Het wordt 10 minuten later echter nog 10-handed aangezien een Poolse Vietnamees besluit dat deze tafel wel +EV moet zijn. Ik kan hem geen ongelijk geven.
Boogerd's succes kwam
in een latere sit & go
Ik ga hier voor de back-to-back toernooiwinst en heb een goede seat. Links van me zitten namelijk Kenny, Paul en Radji. Easy game. Er wordt gezellig gespeeld, al valt op dat ondanks het geluid en de nodige alcoholische versnaperingen mensen toch nog best serieus spelen. Zo zie je maar dat als er iets gewonnen kan worden, de pokerman vooraan staat. Na zeven handen wordt mijn "tighte" speelstijl al besproken, aangezien ik al zeven keer op fraaie wijze heb weten te folden. Ik "wacht mijn spots af" zoals dat dan heet.
Er busten wat mensen en zo kabbelt het voort. Dan voel ik me genoodzaakt maar eens all-in te schuiven. Radji kijkt naar zijn kaarten en de emoties nemen de overhand. De man geeft aan alles eraan te willen doen om mij te busten en callt met K 4 tegen mijn J 10. Nice ik ligt 70-30 voor. Euh...wot? In die dagen zat ik een fase die de God mode overstijgt. In een toernooi op die zondag ervoor had ik het namelijk gepresteerd 15 van mijn 17 flips te winnen. Een flip was onder andere 10 5 tegen A 2, ik had tenslotte twee flushouts. Oftewel ik voelde me in mijn nopjes en het board liegt niet en laat mij naar verwachting winnen.
Zo gaan we verder, waarbij de tafel explodeert als Paul een uitmuntende onopzettelijk Borat immitatie doet. Het was een "daar had je bij moeten zijn" moment. Onze Pools-vietnamese vriend blijkt de tafel goed in te hebben geschat, want waar wij hadden besloten dat het een 70-30 payout moest worden, zit deze man echter bij de laatste drie en gaat dat feestje niet door. Verder dan 3e plek komt hij niet en dan hebben we de gedroomde heads up: Rolo vs Radji.
Tom en Boogerd zijn duidelijk in hun bewoordingen: Rolo mag koste wat het kost niet winnen, want dan ben ik de komende dagen zoet met het vieren van mijn epische back-to-back overwinning, waarbij de zelfverheerlijking geen grenzen kent. Ik kan ze geen ongelijk geven, want in mijn hoofd ben ik al bezig met hoe ik dit ga vieren .
De heads-up gaat erg goed. Radji begint met een 2 tegen 1 chiplead, maar dankzij de hoge blinden weet ik het om te draaien. Als Radji inlimpt op de button en ik push met K J, krijg ik een fistpumpsnapcall om mijn oren. Ik denk: oeps, maar zie dan opeens dat ik tegen A Q zit en ik denk alleen maar "waarom is hij nou zo blij?". Dit is namelijk gewoon een 75-25 voor mij. Radji flopt echter gelijk zijn Q en iedereen denkt dat het wel over zal zijn. De turn geeft me echter nog een gutshot en ik geef al aan dat die tien gaat vallen. De dealer voelt dat dit een belangrijk moment is en slowrolled Radji nog even......BOEM...10. It must be nice to be me. Back-to-back heet dat. Dan ga ik maar gelijk voor de trippel nu we er toch zijn.
’s Avonds gaan we naar het feestje van Unibet, dat zeer fraai is. Het valt op dat 75% van de Nederlanders Brabants is, die onvervalste zachte G is onmiskenbaar. Zo zie je maar weer. Eerder was al bekend dat bij de laatste Olympische spelen Brabanders verantwoordelijk waren voor 75% van de medailles. Gaat deze leidende rol zich doorzetten in het pokerlandschap? Enfin, Brabanders en feestjes is altijd een gouden combinatie, we laten het elk jaar weer zien bij carnaval.
Het feest van de vorige
avond maakte de beginfase
er niet makkelijker op
De volgende dag is het tijd voor waarvoor we hier eigenlijk zijn: De Unibet Open. Bij het opstaan voel ik me bijkans prima, maar als ik goed en wel aan tafel zit ben ik het eerste uur voornamelijk aan het knikkebollen en is mijn voornaamste taak wakker te blijven. Dit lukt en na iets meer dan een uur verzamel ik mijn eerste scalpel: een naar het schijnt bekende Scandinavische rocker besluit dat top paar met flushdraw genoeg is om het erin te gooien. Ik sta hem op te wachten met two pair en ook al liggen er op de flop drie klavertjes, die geflopte flush heeft hij nooit want wat is nou de kans dat iemand een flush flopt? Inderdaad, die heeft hij gewoon niet en anders heb ik outs. Ik win. Laat ik verder maar geen illusies creëeren, want dit is namelijk meteen mijn hoogste chipcount gedurende het toernooi.
Na deze pot begint een urenlang gevecht met als rode draad dat iedereen fold als ik azen of koningen heb, terwijl ze niet weten dat ze moeten folden als ik de flop of turn bet. Klokslag middernacht lijk ik een laatste levensader te vinden als A 5 wint van A 4. Nog steeds bevat mijn stapeltje niet meer dan 11 miezerige blinden, maar ja je bent jong en je wilt wat. In de pauze vindt echt geheel onverwacht het hoogtepunt van mijn toernooi plaats.
Ik ben aan het weglopen met wat Nederlanders en hoor een Unibet kerel aan iemand vragen "You know Willem Roland?". Ik loop er net achter en vraag of hij "Roland Willems" bedoeld? Dat bljkt en de man met stropdas leidt me naar een andere man met stropdas. Deze man merkt op dat "Unibet Londen has been calling". De beste man meld me dat Unibet zich toch langzaam aan het zorgen maken is dat ik nog in het toernooi zit, want er is behoorlijk op mij gegokt als het zogenaamde ‘Dark Horse’. Ik kan mijn lol niet op en kijk naar het scorebord en zie toch echt dat er nog 85 man inzitten.....op dag 1b! Samen met de mensen die nog over zijn van dag 1a zijn er nog zeker 130 man over. Ik vermoed dat de man achter dit telefoontje ook al bijna een zenuwinzinking krijg als men verwacht dat het over vier dagen gaat sneeuwen.
Dit verhaal komt me echter wel bekend voor en ik besef me dat ik een lotgenoot heb: Phil Ivey. Ik wil even met hem spreken om te vragen hoe hij met deze druk om ging. We zitten tenslotte in exact hetzelfde schuitje: hij tijdens het World Series of Poker ME en ik tijdens het Unibet Open ME. Ik pak gelijk mijn telefoon en zoek in mijn telefoongids zijn nummer op. Helaas ik kom niet verder dan een ene Phil Hellmuth. Hij heeft vast het nummer van Phil, maar dan bedenk ik me dat ik dan eerst een uur moet luisteren naar flop komt verhalen en "Scandanavian retards" . No thanks. Met mijn 11 blinden heb ik toch niet veel te vertellen.
Vijf minuten na de break kan ik ‘naar huis’, als ik mijn chips dump bij mijn Nederlandse buurman.
Ronddwalend na mijn ‘verschrikkelijke verlies', ontwaar ik het unieke stemgeluid van Joerie (Riejoe). In mijn herinnering heeft deze man altijd een glas alcohol in zijn handen en ook nu is geen uitzondering. Ik verbaas me er dan ook weer hooglijk over dat deze man zonder problemen het land uit en in mag. De man heeft hard aan zijn hussle-kwaliteiten gewerkt, want hij heeft het namelijk al weer voor elkaar gekregen dat een maatje van hem al vier keer zijn Albert Heijn maandloon bij de roulette tafel heeft gedropt. Daarbij verliest de man ook steevast de nationale jeugdpas-roulette, die bepaalt wie het volgende rondje drinken moet betalen. Ik gok dat de Albert Heijn er voor het komende jaar een heel trouwe werknemer bij heeft.
Op reisjes zoals deze leer je elkaar beter kennen. Om dit proces te bevorderen spelen we tijdens het etentje van Unibet "What Lodden thinks". Er zijn verschillende varianten, maar wij kiezen er gewoon voor wat iemand denkt wat het antwoord op een bepaalde vraag is. Het gaat niet om de waarheid maar wat de persoon denkt. Ik zal jullie niet verder lastig vallen met de details maar hoofdpunten waren dat Radji denkt dat er meer criminele buitenlanders in Limburg wonen dan strippers in heel Polen. Venlo is dan ook een wereldstad. We leren van Paul dat een kilo cocaïne $3500 doet. Hieruit kan alleen maar worden geconcludeerd dat door de spotprijs er wel een hoog aanbod moet zijn, en de voornaamste begroepsgroepen in Oosterhout vooral bestaan uit drugsdealers...en pokerspelers.
Na het eten is er ’s avonds het beruchte Unibet feestje in een plaatselijke disco. Dit beleven wij zonder twee van onze reisgenoten: Tom en Rob. Beiden eindigen in het geld, waarvoor hulde. Rob bust niet veel later en voegt zich alsnog bij het feestende gezelschap. Tom vindt het echter nodig een poging te wagen tot een diepe run. Via SMS zijn we getuige van zijn rollercoaster run. Om 21:15 uur is hij bijna dood en om 21:52 uur zit hij doodleuk met 115k voor zijn neus. Om 23:30 is dit uitgebreid naar 440k en heeft hij al een finale tafel stack. Het besef slaat nu toe: fuck morgen een hele dag casino. Maar ja, het is Tom dus dit gevoel slaat al snel om in een euforisch "one-time-dealer!" gevoel. Tom haalt de finale tafel en besluit om ons nog even op te zoeken om 2:30 uur. Why? Omdat het kan. De avond is gezellig en we eindigen in de lobby van ons hotel wachtend op het ontbijt. Vandaag begint dat niet om 6:30 uur maar om 7:00 uur. Nice.
Zondag is het dan FT tijd. Boogerd en ik worden rond 14:30 uur wakker en dan is Tom al bezig. Dit wisten we natuurlijk al maar omdat Tom heads-up gaat komen is het sowieso een lange dag. We gooien wel gelijk de live stream open. Dan lezen we ook dat Tom veel heeft verloren omdat K K niet van Q Q kon winnen. Niet veel later zien we Tom op de button all-in schuiven met niet zo veel meer. De big blind kijkt naar zijn kaarten, denkt na en callt. Tom laat 8 9 zien en ik verwacht een flip maar de BB heeft Tom gewoon hard geslowrolled met 8 8. Een stortvloed aan scheldwoorden is het gevolg, maar we hebben outs. Tom flopt namelijk een gutshot en Boogerd en ik beginnen hard om die J te roepen. De turn is een...J! He is back! Boog en ik beginnen met het bedenken van varianten op de bekende voetballiederen. "Hi-ha de Goey zingen we hi-ha Ed de Goey" wordt dan "hi-ha Tom the Raad zing ik hi-ha Tom the raad". We blijken hier wel talent voor te hebben en vermaken ons prima.
Een uurtje later staan we aan de rail en valt ons oog op twee zaken. 1) Tom 2) de exit interviewster en haar jurkje. Van dit laatste ben ik helaas vergeten een foto te maken. We hebben urenlang lopen staren naar haar jurkje maar verzinnen dan niet dat een foto maken voor het nageslacht wellicht handig is. Zo zie je maar weer: mannen en multi-tasken gaan gewoon niet samen.
Tom en interviewster Tatjana
Pasalic, met Rolo op de
achtergrond
We kunnen zo lang gluren omdat Tom het buitengewoon aardig doet. De beste man is met geen mogelijkheid van de tafel af te krijgen. Men doet hevig zijn best maar Tom blijft erin. Het gaat zover dat Tom zijn Zweedse buurman hem dubbelt, zodanig dat Tom opeens four handed ongeveer de chiplead heeft. Niet veel later is het zover: de pot van het toernooi voor 2.2 miljoen van de 4 miljoen chips in totaal. Het wordt weer eens beslist door middel van een ouderwets muntje opgooien, waarbij Tom 2 2 heeft en de Zweed A J. Het board ontwikkeld zich prima met allemaal blanks, tot de river een A brengt. Auw, die komt aan.
Tom zit er echter nog in en weet zich weer terug te knokken. Het mag echter niet baten want niet veel later maakt de zweed een, op zijn zachtst gezegd, vrij marginale call van Tom zijn all-in met Q 2 en wint. Tom is out als 4e, de Zweed wint het toernooi. 50k is mooi maar het had meer kunnen zijn. Toch verdiend Tom hulde voor zijn prestatie. Ik heb voor de FT een tijd gekeken en hij heeft geduldig en aggressief gespeeld, en is toch beloond met een mooie prijs. Één ding is zeker: de man kan kaarten.
Na afloop wordt er met wat Nederlanders nog gezellig nagebierd. Waarbij nog een heuse sit & go wordt gespeeld. Crazy pineapple met dubbel board. Het spel is simpel: je krijgt 3 kaarten om mee te beginnen en op de flop moet je één kaart weggooien. Boogerd sluit zijn trip goed af door met J 10 het hele spulletje op te rollen. Dit doet hij wel in stijl door het onmogelijke voor elkaar te krijgen: 2x de nuts hebben hebben middels een runner-runner. Must be nice to be Boogerd!
De volgende dag is het tijd voor de terugreis, die verloopt voorspoedig. Om me heen zie ik tevreden en lachende gezichten. Ik kan niet anders dan vaststellen dat we een mooi leven hebben. Het wordt ook maar weer eens duidelijk dat niet de plaats maar het reisgezelschap het succes van een trip bepaalt. Het was weer een mooi gezelschap. Bedankt mannen voor de leuke tijd, wederom! Verder wil ik Unibet hartelijk bedanken voor het mogelijk maken van deze reis door het ter beschikking stellen van een Warschau pakket.
Ze zijn nog niet van me af. I will be back!
Rolo
|
