Om half twee 's middags word ik op de bank wakker. Mijn lijf doet pijn. De voorgaande avond was weer een beetje uit de hand gelopen.
Een 'bespreking' met de Heeren van PokerCollege vindt al gauw in een kroeg plaats, en voor we het in de gaten hebben is het alweer bijna té gezellig. Het uitgaan in Utrecht haalt het natuurlijk niet met het swingende Barcelona, maar wij hebben goed ons best gedaan om er het beste van te maken. En ik moet zeggen, wij mogen trots zijn op onszelf.
Helaas moet ik vandaag alleen de prijs betalen. Met rente.
Nadat ik de computer in mijn Utrechtse rukbunker aan de praat heb gekregen om de dagelijkse online praktijken af te handelen, hoor ik iemand van de trap af strompelen. Het is Rocco. Blijkbaar heeft hij zich gisteravond gelukkig nog een weg weten te vinden naar een bed. Good for him.
Als we na een uur naar de muur gestaard te hebben een beetje beginnen bij te komen, hangt Señor Ten ineens aan de lijn. Hij klinkt fitter dan hij hoort te zijn... hier klopt iets niet.
Dit moet ik van dichtbij verifiëren, dus ik sommeer hem om à la minute hierheen te komen. Het loopt immers al tegen vieren en vanavond is de Enschedese voorronde van de Holland Casino Pokerkampioenschappen. Ik heb nog één van de felbegeerde kaartjes weten te bemachtigen, maar ik vind dat Señor Ten en Rocco ook mee moeten gaan. Willen we het op tijd halen, moeten we zo langzamerhand al een beetje die kant op...
Tien minuten later komt het Rode Racemonster de straat in gescheurd, en nadat Rocco en ik een mislukte poging hebben gedaan om ons nog enigszins op te frissen, stappen we in de Volvø richting Enschede.
Dit jaar waren alle voorrondes binnen no-time uitverkocht, voornamelijk omdat een aantal spelers meerdere pogingen willen wagen. Er zijn er een paar die rondlopen met 5 tot 7 toegangsbewijzen... tja, dan gaat het hard inderdaad.
Om de teleurstelling tegemoet te komen, worden er dit jaar ook reserves toegelaten.
De voorrondes zijn rebuytoernooien en als iemand in de rebuyperiode uitstapt, kan een reservespeler zijn plaats innemen. Dit gebeurt niet al te vaak, maar tot op heden zaten er bij elke voorronde wel een paar gelukkigen tussen de reservespelers.
De kans dat je tussen 15 reserves wordt ingeloot is natuurlijk niet al te groot, maar ik vertel Señor Ten dat hij zich gewoon op die reservelijst moet zetten, want het is immers een freeroll. De man heeft hierin letterlijk niets te verliezen. Hij kon het niet met mij oneens zijn.
Na een rit van iets meer dan anderhalf uur hebben we besloten dat we vanavond de Mojo van Señor Ten weer terug gaan vinden. De man is een perfectionist, en hoewel dat natuurlijk een broodnodige eigenschap is om het beste uit jezelf te halen, dat betekent ook dat je zelden tot nooit tevreden bent.
De laatste tijd voert de ontevredenheid de boventoon en dat kan natuurlijk niet voor iemand met zijn potentie. Wat hij even nodig heeft om weer op het goede spoor te komen, is een toernooioverwinning. Hierdoor komen we tot de conclusie dat het voor alle partijen beter is als hij vanavond eerste wordt en ik tweede.
Om even na 20:00 uur wordt het startschot gegeven voor het pokerspektakel. Ik speel in het begin uiteraard elke pot, en gelukkig kom ik erachter dat ik zelf mijn Mojo nog niet kwijt ben. Ik maak full houses met 85 offsuit en Q2 offsuit, trip achten met 83 offsuit, iets van drie straten met 87 offsuit... als de rook van het eerste level is opgetrokken, heb ik zo'n 5,000 punten na de eerste 20 minuten spelen.
Op een andere tafel besluit een speler, net als we aan het tweede niveau beginnen, om er de brui aan te geven. En we weten allemaal wat dat betekent: iemand gaat ingeloot worden.
Een kleine twintig hoopvollen drommen al snel samen bij de toernooibaas, behalve één. Señor Ten zit even verderop rustig op een stoel aan zijn colaatje te nippen, want hij weet toch al wat er komen gaat...
"S. ten Cate"
Ik geloof in karma.
Rocco heeft het niet zo op toernooien, en baalt als een stekker dat hij zich nu de komende paar uur kapot moet gaan vervelen. Er rest hem weinig anders dan wachten tot de € 20/40 tafel opengaat, waar verveling in ieder geval wat oplevert.
Señor Ten neemt plaats aan zijn tafel en speelt uiteraard direct de sterren van de hemel. Wanneer de rebuyperiode is afgesloten krijg ik een status-update. De man heeft geen enkele rebuy hoeven doen en na zijn add-on staat hij op 5,000 chips. Ik heb er op dezelfde manier 2,000 meer, maar ik had dan ook 20 minuten voorsprong.
Wij zijn lekker bezig.
Links van mij zit Henk 'bentinck' met de minimum stapel van 2,000. Hij hit zijn 1-outer straight flush tegen twee man en gaat daarna op de ziekste rush die ik heb mogen meemaken. Hij krijgt zo'n 10 keer achter elkaar een top 10 hand en wint elke pot, en als ik even later weer kijk staat hij al op bijna 10,000 chips.
Ik krijg ook eens AK in eerste positie, maar mijn raise naar 500 wordt door hem beantwoord met een re-raise naar 2,000... tja, daar zit ik dan.
Ik hoef hier eigenlijk niet lang over na te denken. De beste starthand die ik de hele avond ga krijgen moet weg. Ik ga hier niet lopen gokken tegen de man met de grote stapel. Ik show hem de aas-koning, en hij laat daarop zijn perke tienen zien.
Ik kan wel betere situaties uitzoeken. Ik vind het altijd zo stom om twee uur heerlijk te spelen, om vervolgens alles erin te schuiven op een coinflip. Laterop heb je weinig keus meer, maar nu zijn de blinds nog klein genoeg om geen haast te hebben.
Een paar rondes later speel ik mijn aas-boer in eerste positie en de man aan de overkant callt mijn raise. Op de 9 6 2 flop hou ik uiteraard het initiatief, maar de man wil maar niet weggaan. Als de vierde kaart een aas brengt, denk ik dat ik goed zit, dus ik check naar hem toe. Edoch, als hij ineens vol zelfvertrouwen voor zijn resterende chips all-in gaat, weet ik dat ik een probleem heb.
Het echte probleem is dat ik de ruiten boer heb, en dat er drie van die dingen op tafel liggen. Het bijkomende probleem is dat ik 1,700 moet bijleggen in een pot van 5,000. En als klap op de vuurpijl kan ik het ook nog eens missen.
Ik call en hij heeft twee paar met A6 offsuit. Ik kan dus nog winnen met een ruiten, een boer of een negen, maar er valt uiteraard niks. Mijn resterende 2,000 chips worden al snel minder waard als de blinds omhoog gaan, en even later krijg ik wederom de aas-boer en weldra ben ik voor de flop all-in tegen twee dames. Ik hit uiteraard niks, want mijn Mojo is verkast naar tafel 2, naar de stoel van Señor Ten...
Ik hoef Rocco niet te vervelen met bad beat verhalen, daar doen wij niet (meer) aan. Een simpel "het is weer op" volstaat. Wij positioneren ons strategisch tussen de bar en Señor Ten in en zien hem lekker bezig zijn.
Als even later die ellendige € 20/40 tafel opstart, hebben we tenminste wat te doen. Dit gaat namelijk nog wel even duren.
Het is tegen middernacht als ze nog met twee tafels over zijn van de zes waar men mee begon. Weer een uur later mag men eindelijk aan de finale beginnen. Er zijn iets van vijf spelers met dikke punten, dus de drie kwalificatieplaatsen zijn nog niet verdeeld.
Vanaf dat de blinds extreem hoog worden, laat Señor Ten een staaltje 'short stack aggression' zien waar de honden geen brood van lusten en weet daardoor op slinkse wijze het hoofd boven water te houden. Nadat 'Don Kameleon' als vijfde het veld moet ruimen, wordt het spannend. Bubbletijd.
Die geluksbal van een bentinck zit er ook nog bij en hij is samen met Señor Ten de man met de kleine punten. Niet veel later is bentinck all-in voor de flop met zijn KQ offsuit tegen AJ van ruiten. Er komen vier kleine kaartjes, met twee ruiten... we zijn 1 kaart verwijderd van een beslissing, maar helaas: een zwarte koning op de river en bentinck doubles up.
Toch laat 'the pride of Utrecht' zich niet uit veld slaan. Hij schuift een paar keer om die enorme blinds op te pikken, en zorgt steeds dat hij net dat beetje meer heeft dan de nummer vier, zodat hij steeds de druk bij bentinck legt, die uiteindelijk dan ook all-in moet met een sub-standard hand en deze niet kan winnen.
Held van de dag...
Señor Ten heeft de laatste drie weten te halen en plaatst zich voor de finale in Amsterdam. Wat een held.
Onze man komt na het verdwijnen van Gerald Begieneman heads-up te zitten tegen local hero Manuel 'Pablo' Aydin, die geen interesse blijkt te hebben in de mooie trofee en elke hand all-in schuift. Als Señor Ten uiteindelijk callt met K9 en het moet opnemen tegen Pablo's Q7 is hij één double-up verwijderd van een zekere overwinning, maar de Q op de flop beslist helaas voor hem het toernooi in zijn nadeel.
Toch zijn wij uiteraard allen zeer in onze nopjes dat onze man zijn Mojo weer te pakken heeft. Hij is er zelf van overtuigd dat hij in de finale fluitend Nederlands Kampioen gaat worden, en dat is net dat kleine brokje zelfvertrouwen wat een man nodig heeft om het ook daadwerkelijk te doen. Op 22 oktober zullen we het zien.
Nu eerst sjampoepel.
Het was vanavond natuurlijk allemaal min of meer voorbestemd. Alle tekenen waren daar. Ik had ze wel al opgepikt, maar anderen doen dat al gauw af als 'kwatsch'. Het is maar wat je wil geloven.
Ik moet in ieder geval nu zelf ook nog even een finaleplaats zien te verwerven, dus over vijf dagen moet dat dan maar in Groningen gebeuren.
Er zit niks anders op.
Dal |
