 |
|
| Categorie: Korte verhalen |
Niveau:   |
Kwaliteit:  |
| Aantal pagina's: 168 |
| Eerste druk: 2007 |
|
|
Doyle Brunson is niet alleen één van de bekendste en meest succesvolle pokerspelers, ook als pokerauteur heeft hij zijn sporen inmiddels ruimschoots verdiend. Super System was één van de eerste echte pokerstrategie-boeken en legde vele geheimen bloot. Later volgden verschillende andere publicaties, waarin de mooie verhalen vaak de voorkeur kregen boven de tactische besprekingen. In die categorie moeten we het in 2007 verschenen "My 50 Most Memorable Hands" ook scharen. Vijftig korte verhalen over de pokerhanden die Brunson het meest zijn bijgebleven.
Als een willekeurige internetspeler een boek als dit op de markt zou brengen, dan zou het waarschijnlijk een tecnhisch verhaal worden. In dit boek van Brunson is dat zeker niet het geval. Het betreffen stuk voor stuk handen uit live poker, vanaf zijn debuut in de jaren vijftig tot aan nu. De oude Texaan is inmiddels de zeventig ruim gepasseerd en hij heeft in al die jaren nogal wat meegemaakt. Zo zag hij verschillende mensen sterven aan de tafel, al dan niet door een natuurlijke oorzaak. Er waren bizarre bad beats, ongelofelijke laydowns en bijna iedereen die in de afgelopen halve eeuw naam heeft gemaakt in poker zat wel eens bij Brunson aan tafel.
Zo zijn er anekdotes over een jonge Chip Reese en vertelt Brunson een verhaal over Stu Ungar, die krap bij kas zit maar toch weigert om geld terug te nemen uit de pot wanneer hij in een gigantische coinflip met Brunson terecht komt. Natuurlijk komen ook de beruchte 10 2 handen voorbij, waarmee hij twee keer op rij het Main Event van de World Series of Poker wist te winnen. De anekdotes lopen door tot enkele jaren terug, maar het zijn vooral de wilde verhalen uit Brunson's tijd in het illegale circuit die het boek de moeite waard maken.
De afwisseling tussen de handen is prima. Er zitten hele grappige bij, maar er gebeuren ook ronduit schokkende dingen. Brunson is groot geworden in een tijd dat er alleen maar in illegale hokken werd gespeeld, waar mensen eigen rechter speelden en waar de Texas Rangers om de haverklap invallen deden. Dat staat garant voor een aantal mooie anekdotes, waarbij het geheugen van Brunson opvallend scherp is. Hij weet van elke hand de bets, de precieze kaarten en genoeg andere ingrediënten om er een mooi verhaal van te maken.
Toch is er wel een minpuntje te noemen. De verhalen zijn namelijk stuk voor stuk erg kort. Niet één verhaal komt boven de drie pagina's uit en daarvan is telkens een halve bladzijde gereserveerd voor de holecards en het board. Het is erg jammer dat Brunson niet wat meer de diepte induikt, want je hebt vaak het idee dat er nog wel wat meer te vertellen was.
Behalve wat wijze lessen hoef je overigens niet te verwachten dat je op pokergebied heel veel gaat leren van dit boek. De handen zijn bijna allemaal uitzonderlijk waardoor je er niet echt beter van leert kaarten in normale situaties. Bovendien komen veel handjes uit een ander tijdperk, waardoor de gedachtengang inmiddels achterhaald is. Je zult Brunson het dus niet horen hebben over drie-betranges of fold equity, maar dat is ook helemaal niet erg.
Een boek als dit is bedoeld voor de liefhebber van pokerverhalen. Hoewel Brunson niet heel uitgebreid vertelt hanteert hij wel zijn herkenbare, vlotte schrijfstijl. "My 50 Most Memorable Hands" is een prima, laagdrempelig pokerboek voor wie niet op al teveel diepgang zit te wachten.
|
|
|
|
|
|
