Een paar maanden geleden poste Kenny op PokerCollege het schema van de Namur Poker Classics. In het casino aldaar, waar hij als pitbaas werkzaam is, zouden een week lang No Limit toernooien worden georganiseerd. Deze aankondiging kreeg de aandacht van zowel Arilexed als ondergetekende. Het ging namelijk om voor ons low limit grinders acceptabele buy-ins. Daarbij leek de structuur ook prima, met grotere beginstacks en langere blindlevels dan wij gewend waren van de Holland casino toernooien.
Dat wilden wij wel eens met eigen ogen zien. De reisplannen werden al snel gesmeed en zo bevonden wij ons op eerste paasdag zo rond een uur of half elf in mijn automobiel, op weg naar het treinstation in Breda. Daar zouden wij reisgenoten Milooo en COTLOD oppikken, die op de vroege paasochtend vanuit het verre oosten al waren begonnen aan hun eerste deel van de reis. Omdat Arilexed "as a pro" te laat was gearriveerd bij mijn huis, moesten de twee oosterlingen iets langer wachten dan gepland, maar zo rond twaalven gingen wij dan toch de grens over.
Op Belgische wegen rijden brengt overigens altijd weer een glimlach op het gezicht. Zo moet volgens de borden "vlot en hoffelijk" worden geritst, en gebeuren er nogal eens dingen die je niet verwacht. Wegwerkers die zonder afzetting bijvoorbeeld over aan niet afgesloten rijbaan lopen, waarij ze in het zicht van de koplamp toch maar gauw een stapje extra naar de kant zetten. Geen getoeter of boze blik kan de Belgische wegwerker in zo'n geval van zijn stuk brengen. Maar dat was op de terugweg, het grootste debacle in de auto vond plaatsop de heenweg, zo'n 15 kilometer onze eindbestemming.
Toen ik mijn ogen liet rusten op de benzinemeter, herinnerde ik mij dat ik dat vlak na het vertrek ook al had gedaan, waarna ik mij gerealiseerd had dat de benzinetank nodig aan een refill toe was. Maar dat had ik dus niet gedaan.
Op Belgische wegen op eerste paasdag is het lastig een open tankstation te vinden, zo beseften wij ons met de ogen gericht op het alsmaar brandende brandstofwaarschuwingslichtje. Dan maar slipstreamen op de rechterbaan. In het slechtste geval had ik nog drie mensen die konden duwen in de auto zitten, dus erg druk kon ik me niet maken.De beslissing om vlak buiten Namen de auto om te keren en terug te rijden naar een tankstation aan de andere kant van de weg bleek een onhandige. Niet alleen omdat deze dicht bleek te zijn, maar vooral ook omdat we nu eerst weer een stuk omhoog moesten voordat we ons opnieuw in de Namense vallei konden storten. Gelukkig doemde daar aan de voet van de heuvelvesting dan toch het casino en hotel op, waardoor mijn medepassagiers enig duwwerk werd bespaard.
Met nog een goede twee uur op de klok voor wij ons eerste toernooi zouden gaan spelen, begaven wij ons richting de lobby van het hotel om in te checken en onze bagage in het wachthok te plaatsen, daar wij nog niet in de kamer konden. Inmiddels voorzien van kekke plastic armbandjes bij de ingang (elke dag een andere kleur), begaven wij ons in het dan nog stille casino. Links doemde meteen een pokerruimte met uitzicht op het water op. Ik bedacht mij dat ik één van die tafels met uitzicht daar wel zou kunnen waarderen. Achter de balie zaten de live reporters te 6-tafelen om de tijd tot aanvang te doden. Dat konden wij thuis ook nog doen, eerst maar eens de glazen schuifdeuren door om de rest van het casino aan een keuring te onderwerpen.
Het Casino de Namur
De ruimte achter die glazen deur viel mij enigszins tegen. Dat wil zeggen: er hing een onprettige rioollucht. Of deze werd veroorzaakt door de gokverslaafde gepensioneerden achter de eenarmige bandiet, hun sigarettenrook, het feit dat zij zich niet gewassen hadden of een slechte ventilatie laat ik even in het midden. Het was waarschijnlijk een combinatie van beiden. Wij begaven ons hoe dan ook maar snel naar het achterste gedeelte van het casino waar een fraai gezicht zich aan ons ontvouwde. In het midden de gebruikelijke blackjack- en roulettetafels. Rechts en aan het eind van deze grote kamer toch zeker 25 nog lege pokertafels, en aan de linkerkant een bar met restaurant.
Nits als wij zijn sloegen wij rechtsaf naar de pokerbalie, voor drank was het ook nog wat vroeg. Maar toen de kassier na enkele minuten nog steeds geen aanstalten maakte om de rij wachtenden aan hun inschrijfbewijs te helpen, verkozen wij wijzelijk de bar boven dit saaie gewacht.
Frans schijnt de taal der liefde te zijn, maar ik vind het maar omslachtig gebrabbel. Het jammere was dat dit nu net de enige taal was die het overgrote gedeelte van het barpersoneel in dit casino machtig was. "Doet u mij dan maar trois croque monsieurs, une jus d'orange, deux cola et une red bull siel voes plet", wist ik gelukkig nog net in mijn beste derdeklas middelbareschoolfrans uit te brengen. Nadat wij ons deze tosti's van 7 euro het stuk soldaat hadden gemaakt, konden we toch nog vrij rap de kaartjes scoren bij de imiddels wakker geworden muntenteller. En zo begonnen we even later aan wat ons eerste toernooi zou worden, de €60 freeze out.
Ik had het getroffen, want ik kwam één tafel naast de door mij van tevoren als favoriet bestempelde tafel te zitten. Terug in het voorste gedeelte van het casino, zonder storende gokautomaten en met uitzicht op het water. Bij het volstromen van de tafel werd al snel duidelijk dat ik hier niet de enige Nederlander was. In stoel 1 zat wel een Fransman. Of Belg, weet ik het. Ik noem iemand gewoon een Fransman als die Frans praat. Naast hem een witharige Nederlandse man, die hier met een gezelschap tot woensdag zou zijn. Naast hem en rechts van mij een Nederlandse mevrouw van ongeveer mijn leeftijd. Niet van het ergste soort om gedwongen naast te te zitten. Verder links van mij nog een mix van Nederlanders en wat Belgen danwel Fransen. Het geheel werd afgemaakt door een blonde Nederlandse mevrouw in stoel 11. Er waren nog wat mensen toegevoegd dus vandaar 11 spelers aan één tafel.
Nu kan ik je allemaal flopkomt verhalen gaan vertellen, maar zo interessant is dat nu ook weer niet. Toch is dit verslag niet compleet zonder mijn avonturen aan de tafel te noemen. De eerste twee uur gaan vrij soepel. Er zitten geen goede spelers aan tafel. Degene die nog het dichtst in de buurt komt is mijn Nederlandse buurvrouw, maar daar zit ik links van en bovendien is ze niet te beroerd om onder het praten wat signalen af te geven. Eén keer check/raise ik haar op de flop maar pak per ongeluk een hand fiches uit de verkeerde stapel. Ik beleef een fraai "durrr momentje" als ze me vraagt of ik er een paar wil terugpakken en ik koeltjes zeg dat ik het zo wel prima vind. Volgens mij foldde ze daar best een sterke hand. Gelukkig maar want ik had uiteraard niks.
Wanneer ik 12k aan muntjes heb staan speel ik K Q in late positie, waarop een Fransman called vanuit de blinds. De man twijfelde nogal en ik vermoed dat hij vooral called omdat hij me zat is, en vraag de dealster in gedachten om "heel veel koningkjes en vrouwtjes". Over de K 2 x flop ben ik dan ook redelijk tevreden. De Fransman checked en ik bet, waarop hij vrij snel zijn stapeltje naar het midden schuift. Mijn fiches liggen er nog eerder in dan die van hem, en ik zie dat ik in pretty good shape ben tegen zijn A2. Daar denk ik anders over als de 14k door de dealer naar hem toe wordt geschoven, nadat zij een A en een 2 uit het deck heeft getoverd. Veel oe's en aa's aan tafel en de koptelefoon gaat wat harder en de zonnebril weer op. Maukra heeft even geen zin meer in gebabbel. In plaats van 4 keer de beginstack en veel speelruimte mag er weer opnieuw worden begonnen. Hoe dan ook, bad beats zijn niet boeiend dus genoeg daarover.
De dinnerbreak wordt door Milooo en mijzelf gehaald, Arilexed en COTLOD zijn gebust. Milooo en ik nuttigen ons maal in de naastgelegen bingohal annex dinerzaal, waar de keuze valt op een stevig bordje spaghetti. Daarna is het tijd voor een klein bezoek aan de hotelkamer, waar COTLOD en Arilexed de koffers en zichzelf alvast hebben geïnstalleerd. Vierpersoonskamer vind ik toch een wat optimistische benaming voor deze paar vierkante meter + badkamer. Edoch er staan 4 bedden dus zoveel kun je er ook weer niet tegenin brengen. En het is maar voor een nacht, dus who cares.
Na de break is het voor mij snel over. KK in de big blind mag het niet winnen tegen de shove van 33 op de button waarna ik crippled raak. Een dag waarop het niet echt mocht dus, maar that's poker.
Mijn opponent kon een verontschuldigend knikje opbrengen na zijn suck-out, wat nou ook weer niet nodig was maar toch sympathiek. Het is wel prettig dat er ook mensen zijn die zich normaal gedragen aan tafel. Wat in mijn ogen echt het irritantste is aan live poker zijn mensen die gaan schreeuwen als ze een flip winnen of een suck-out maken, of die op tafel gaan slaan als ze een bad beat te verduren krijgen. Aan de andere kant moet je blij zijn met zulke figuren, want omdat hun emoties de overhand voeren zullen ze nooit optimaal spelen.
Terwijl ik wegloop uit de pokerruimte loop ik Arilexed en COTLOD tegen het lijf, die op zoek zijn naar een avondmaal. Ik heb de spaghetti net achter de kiezen, maar besluit hen toch maar te vergezellen naar het restaurant bij de bar. Terwijl de twee moderators zich tegoed doen aan lappen vlees, troost ik mij met een veel te kleine Dame Blanche en glazen bier. Het mag geen verrassing heten dat ik me al snel weer stukken beter voel, en na het eten ga ik mij bij Kenny inschrijven voor de 2-2. Ik ben een onbeschreven blad wat betreft casino cashgames, maar ik had mij voor deze trip al voorgenomen om hier eens een shotje te wagen. Online blijf ik nog wat achter bij deze laagste live limiet, maar ik heb inmiddels wel zodanig vertrouwen in m'n spel dat ik dit wel aandurfde. Er stonden 17 man op de wachtlijst maar na een uurtje Milooo railen wordt mijn naam omgeroepen, waarna ik met mijn €200 aanschuif.
De tafel is een mix van redelijke spelers en slechte spelers. Er zijn twee Eindhovenaren waar ik gezellig wat mee praat, terwij het spel ondertussen niet echt wil vlotten.
Om eerlijk te zijn heb ik onderschat hoe anders een live cashgame is dan de online tafels. Ik speelde te los en opende waarschijnlijk wat te klein, hoewel ik voor mijn gevoel aan het nitten en overbetten was. Ik vond het vrij lastig om hiermee om te gaan, en heb eigenlijk de hele avond een beetje geld zitten lekken. Ik heb veel potten moeten opgeven nadat ik weer eens 5 callers kreeg, en kreeg niet echt dik afbetaald gekregen in spots waar ik wel een keer kon gaan valuebetten. Ik zal jullie in dit geval de flopkomt verhalen besparen. Het volstaat te zeggen dat ik 1,5 buy-in down en een nuttige ervaring rijker was bij het sluiten van de tafels zo rond drie uur in de ochtend.
Milooo was een tijdje eerder al komen vertellen dat hij bij de laatste 11 man zat. Druk met mijn eigen cashgameavonturen had ik hier verder niet meer bij stil gestaan. Maar toen ik door de glazen schuifdeuren het voorste gedeelte van het casino weer insjokte, zag ik hem daar ineens aan een vrij lege pokertafel zitten. Er zat nog één iemand tegenover hem en eromheen hadden zich een groepje mensen, Kenny de toernooidirecteur en een tweetal fotografen verzameld. Dit kon maar één ding betekenen: Milooo zat heads-up...
Morgen deel twee.
|
