|
Nottingham Castle
Woensdagavond 23:00 uur. Alhoewel ik alweer anderhalve dag terug ben uit Engeland zijn de gevolgen van de trip nog altijd voelbaar. Ik ben ernstig vermoeid en de laatste uren is een stevige keelpijn op komen zetten. Het lijkt erop dat ik te vroeg heb gejuicht toen ik dacht dat ik, in tegenstelling tot de trip naar Manchester in februari, deze keer ongeschonden weer thuis zou komen. Dat vieze Engeland heeft het weer voor elkaar...Halverwege mei ging Maukra naar Nottingham voor het vierde toernooi van de PokerStars.com United Kingdom Ireland Poker Tour. Het verslag van deze trip ligt nu voor je klaar.
Ik verzink even in gedachten en ga terug naar donderdagavond 21:00 uur. Het is dag 1b van mijn tweede toernooi in de United Kingdom Ireland Poker Tour. De Dusk Till Dawn kaartclub in Nottingham met haar 45 tafels is deze keer het speelterrein. Mijn rug is naar de zaal gekeerd. Die zaal is een soort halve cirkel, waar op drie verschillende niveaus tafels zijn geplaatst. Vanochtend zat het hier bijna helemaal vol met spelers voor het hoofdtoernooi. Samen met dag 1a erbij meer dan 650. Dat is het grootste veld voor een 550 pond toernooi in Engeland tot nu toe. Het is maar dat je het weet. Hoewel veel spelers de strijd in het hoofdtoernooi vandaag al hebben moeten staken, spelen we nog altijd aan zo'n 11 tafels door.
Momenteel bevind ik me aan tafel 1. De "feature table" dus. Een schromelijk overdreven term, want het enige verschil met de rest van de tafels is de afmeting van de stoelen. Het grootste gedeelde van de dag heb ik in de middenring doorgebracht, aan een tafel die zojuist is opgebroken. Door een speling van het lot ben ik rechts van President888 komen te zitten, mijn reis- en kamergenoot. Zijn linkerbuurman is al de hele dag 888-pro Patrick de Koster.
Nog een half uurtje, dan zitten de acht levels van een uur er op. Tot dat moment volhouden zou betekenen dat ik voor het eerst in mijn leven een dag 2 in een toernooi heb gehaald. Het lukt, al is het maar met 8.000 punten meer dan waarmee ik de dag ben begonnen. Het tellen en sealen van de chips wat volgt op het eindsignaal voor de dag is toch wel een momentje. Ik zou mijn kleine stack er de volgende dag iets te vroeg inmikken met 7-hoog, maar daar gaat het niet om.
President888 had meer punten dan ik toen ik bij hem aan tafel kwam te zitten, maar hij bedacht net op het verkeerde moment een staaltje dag 2 bubblespel te kunnen toepassen. Ik tref hem daarom na het opbergen der chips aan bij de bar, waar hij door middel van een stevige pint alweer druk bezig is te vergeten dat hij zojuist 7 uur en 55 minuten voor niets heeft zitten kaarten. De mannen van 888 en hun vriendje Pila (dat schijnt straattaal te zijn), zijn net als in Manchester ook aanwezig. Samen met Gilles Augustus, de winnaar van het toernooi in Coventry die we eerder op de dag tegen het lijf liepen, begeven we ons naar de overzijde van een veel te grote parkeerplaats, om in Frenky's & Benny's te genieten van Italiaans voedsel en Amerikaans bier. Het sociale aspect van van zo'n pokerreis mag niet worden onderschat. Wie alleen gaat om te kaarten zal het niet lang volhouden, als is het maar vanwege het feit dat je als buitenlander steevast jeuk aan je neus krijgt van die aan duizenden ongewassen handen blootgestelde fiches.
Nadat we zijn uitgegeten nemen President888, JoZ66, Gilles en ik een taxi naar het centrum. Het is immers tijd om eens te gaan kijken of er nog wat te beleven valt in deze stad. Het antwoord is ja en nee. Een groot deel van het uitgaanspubliek is al ernstig onder invloed. Zo zien we iemand voorbij komen die compleet blauw geverfd in zijn onderbroek over straat strompelt. Iets verderop doet een verward persoon verwoedde pogingen om over een hek te klimmen. Nu vallen ons ook de Engelse meisjes op, die geen jurkjes dragen maar een reep stof om hun middel. Verward maar gefascineerd door het langstrekkende volk, volgen wij de stroom richting het centraal gelegen plein, waar we ons in Yates tegoed doen aan enige alcoholische versnaperingen. Niet veel later, maar toch al enigszins in beschonken toestand, zet ik weer koers richting het nabijgelegen hotel. Er moet de volgende dag immers gepresteerd worden.
Ik had al verklapt dat dit niet zou lukken. Samen met Gilles had ik rond half twaalf de door PokerStars gecharterde touringcarbus (waarin overigens alleen wij twee zaten: een iets kleinere bus had ook wel gekund) naar Dusk Till Dawn gepakt, waar ik na twintig minuten en twee handen alweer uitgespeeld was. Eenmaal terug in het hotel ben ik, terwijl ik met President888 en JoZ66 van de uitstekende sushi van het restaurant geniet, wel doodziek als onze Belgische vriend na tien minuten ook al aanschuift. Omdat hij met bijna twee keer average aan dag 2 was begonnen had ik er al niet meer op gerekend dat ik de eerder afgesproken last longer nog zou gaan winnen. Die 80 pond gaat dus op een haar na aan mijn neus voorbij.
Off with his head!
Al dat slechte runnen moet even worden vergeten. Vandaar dat we, na een kort bezoek aan de sportschool van het hotel, koers zetten richting het twee straten verderop gelegen Nottingham Castle.
Het verhaal van Robin Hood speelt zich voor een groot deel in Nottingham en de daar omheen gelegen bossen af. Aangekomen bij het kasteel raak ik al helemaal in de stemming bij het zien van een bronzen standbeeld van deze held. Het "kasteel" blijkt alleen niet zoveel van doen te hebben met de man die steelde van de rijken en gaf aan de armen. Het is niet eens een kasteel maar een huis uit de 17e eeuw, waarin wat oude kleding en informatie over vroegah hangt. Op een groot grasveld lopen mensen rond als waren ze met een tijdmachine 500 jaar de toekomst ingestuurd. Deze kans om Anton aan de schandpaal te nagelen laat ik natuurlijk niet liggen, zoals op de foto te zien is.
Na zoveel cultuur te hebben gesnoven ben ik wel weer toe aan een verzetje. In de Dusk Till Dawn staat gelukkig een mooi side event op het program. Twee verschillende live toernooien op één dag; het moet niet gekker worden. Maar de structuren zijn hier erg fijn en wanneer kun je nou live een 6-max toernooi spelen? De verwachtingen voor dit event zijn hoog, maar worden enigszins getemperd als we met koningen tegen azen aanlopen. Gelukkig had mijn tegenstander reden gezien om mijn re-raise voor de flop slechts te callen. De man flopte quads en speelde zijn hand op zo'n manier uit dat ik nog wist weg te komen. Maar wanneer we niet veel later in de kleine blind met vrouwen tegen azen aanlopen wordt het alsnog lastig, zeker als het allerlaatste stukje stack erin gaat met vrouwen tegen koningen. Wat is poker toch een feest.
Een dag later is het zaterdag, een dag waarop ik standaard niet teveel probeer te doen. Na een ontbijtje bij de Subway en een rondje winkelen zonder iets te kopen, begeef ik me met de President richting kaarthol. Maar deze keer niet om te kaarten. In een andere hoek van die veel te grote parkeerplaats ligt namelijk een groot entertainmentcomplex, dat wij natuurlijk van binnen willen bekijken. Het doel is bowlen maar sluw als ze zijn hebben de uitbaters op weg naar de banen een ruimte volgegooid met arcade-apparaten. We spelen double-handed air hockey en de President en ik nemen het samen op tegen een leger bloeddorstige zombies.
Wanneer ik een minuut of twintig later opkijk uit een race-simulator zie ik dat mijn kamergenoot er wel weer klaar mee is. Tijd om te bowlen. Sinds ik vorig jaar in Las Vegas het bowlingfenomeen Peter Dalhuijsen
in levende lijve heb zien gooien, zie ik al mijn bowlingsessies als training om zijn bijzondere werptechniek te kunnen kopiëren. Ik kom in Nottingham opnieuw tot de conlusie dat ik nog heel wat oefening nodig zal hebben eer ik de bal het gewenste effect zal kunnen meegeven. Nou ja, je kunt niet overal in excelleren denk ik dan maar.
Die avond is er reden tot feest. Om middernacht zal de President een jaar ouder worden. Samen met onze nieuwe Belgische vriend, de 888 pro's en de eerder al genoemde Pila, lopen we bij het vallen der duisternis het centrum in, waar mensen in bushokjes, portieken of gewoon midden op straat luidkeels de eerder op de avond genuttigde fish & chips in brokken naar buiten staan danwel liggen te duwen, en waar de rokjes alweer korter lijken te zijn geworden.
Zwalkende mensenmassa's ontwijkend komen we niet veel later aan bij het etablissement dat schijnbaar de place to be is, maar waarvan ik de naam alweer ben vergeten. Helaas is het hier zo exclusief dat je op All Stars niet naar binnen mag. Dat niet naar binnen mogen maken we in het aangrenzende uur nog een aantal keer mee. Pila is pas 19 en omdat hij vreesde dat hij nergens naar binnen zou mogen (niet geheel onterecht omdat hij 1 meter 40 is en gerust voor drie jaar jonger door kan gaan), heeft hij zijn ID-kaart in het hotel laten liggen. Mij ontschiet de logica van zo'n gedachtengang. Als je wilt liegen tegen zo'n uitsmijter dan kan dat toch ook met een ID in je broekzak? Enfin. Er blijken ook tenten te zijn waar je maar 18 hoeft te zijn en omdat we het na een uur zat zijn duiken we daar maar naar binnen, terwijl Pila een taxi richting het hotel neemt om z'n ID alsnog op te halen.
Joz66 & President888
In deze discotheek met verschillende afdelingen - het type is eenieder wel bekend - vertoeven we vervolgens een paar uur. Er gebeurt weinig bijzonders, maar niet veel later loop ik ineens met de President over straat. Weer niet veel later stappen we een 25-plus kroeg in, terwijl ik nog tegen de uitsmijter had gezegd dat ik helemaal zo oud nog niet was. Eenmaal binnen wordt mij vrij snel duidelijk waarom ik toch naar binnen mocht. Hier lopen rare mensen rond en wij moeten het normaalheidsgehalte omlaag brengen.
Een dame in beschonken toestand brabbelt een onverstaanbare stroom aan woorden, terwijl ze met haar handen tegen mijn gezicht aan duwt. Ik verzoek het beveiligingspersoneel haar naar buiten te begeleiden, een verzoek waar ze tot mijn vreugde met spoed aan voldoen. Na deze dreigende episode waan ik me veilig. Terwijl President888 en ik met een drankje in de hand staan bij te komen, raken we ongewild aan de praat met een personage dat haar kans schoon ziet om haar levensverhaal van de afgelopen twee jaar uit de doeken te doen. Ze is minstens 50 en wanneer ze huilend een relaas begint over haar Turkse ex-minnaar, wordt haar gerimpelde gezicht er door de uitgelopen mascara niet bepaald mooier op.
Terwijl de inmiddels een jaar ouder geworden President haar troostende woorden toespreekt, zie ik mijn kans schoon om aan de bar wat nieuwe versnaperingen te halen. Mijn schok is groot als ik bij terugkomst zie dat "Granny" tegen mijn kamergenoot aan het aanrijden is. Ineens realiseer ik me dat wij redelijk wat gedronken hebben, en dat het misschien een goed idee is om hier weg te gaan voor er dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen. De President is het gelukkig met me eens, en nadat we onze glazen in hoog tempo hebben geleegd begeven we ons weer de Nottinghamse buitenlucht in.
Om de hoek ligt ons hotel, waar we nu waarschijnlijk het beste heen kunnen gaan. Toch beginnen we rond te vragen waar er nog wat open is. Het Gala Casino blijkt op dit onchristelijke uur het enige te zijn dat aan die eis voldoet. Nu heb ik inmiddels enige ervaring met casino's en uitzonderingen als Las Vegas daargelaten, behoren degenen die 24 uur per dag open zijn niet tot de meest exclusieve en schone. Maar een mens moet wat, dus zetten wij koers richting het Gala Casino.
Ik kan me herinneren dat we naar binnen lopen om ons te registeren. Wat ik me niet kan herinneren is waarom we enkele momenten later ineens begeleid worden naar een achterkamer. Het geheugen wordt weer scherp als ik in een verder ongebruikte ruimte ineens aan een pokertafel zit, waar een grote zwarte man op de dealerstoel de kaarten aan het schudden is terwijl hij iets uitlegt. Voor me staat voor 200 pond aan fiches, rechts van me zit President888. Als ik de tafel rondkijk zie ik nog een paar mensen zitten, zonder uitzondering onder invloed van iets. Behalve de persoon op stoel 1, gestoken in lichtblauw adidas trainingspak. Het valt me op dat hij een bluetooth-oortje in heeft.
De dealer heeft net uitgelegd waarom we in deze achterkamer zitten en in niet verbloemde worden komt het erop neer dat poker in deze vorm in dit casino illegaal is. Toch zitten we hier en vanwege deze bijzonder service verwacht de organisatie een schappelijke fee van enkele big blinds per uur bovenop de rake. Mijn blik verplaatst zich naar een persoon achter de dealer, die even een zilveren tand blootlacht. Opnieuw zie ik de man met het bluetooth-oortje links van de dealer. Oké. Ik ben dronken maar hier worden we overduidelijk gehustled. De gedachte om op te staan en naar het hotel te gaan schiet even door mijn hoofd, maar dan zie ik ineens weer de vier mannen links van me zitten. Hustle of niet, hier kunnen we onmogelijk op achterliggen. Bovendien hebben we te kampen met een ernstig gebrek aan alternatieven voor de rest van de nacht. Deal me in sir.
Mijn reads blijken in zo ongeveer elk opzicht te kloppen. Ik heb nog nooit slechtere dealers meegemaakt dan in het Gala Casino in Nottingham. Enkele voorbeelden. De grote zwarte man die de touwtjes in handen lijkt te hebben haalt steevast de blinds weg alvorens hij de flop deelt. Op mijn vraag waarom hij dit in vredesnaam doet is het simpele antwoord dat hij "het nou eenmaal zo gewend is". Hij maakt het nog bonter wanneer hij een lage flopt deelt, mijn gemuckte kaarten bekijkt en nog tijdens de hand met de tafel deelt dat ik de flop gehit zou hebben. Zijn partner in crime (waarschijnlijk letterlijk op te vatten in dit geval) is minstens zo erg. Zijn definitie van delen is de stapel in tweeën delen en de nieuwe stapels in grote blokken weer in elkaar schuiven.
Gelukkig valt er wel te lachen met deze kerels. Nadat een boze Ier is opgestaan omdat hij het terecht allemaal niet vertrouwde, waag ik me aan een stevig staaltje Ieren bashen, wat het bij die Engelsen toch altijd wonderlijk goed doet. De man in trainingspak met bluetooth-oortje, genaamd Spencer, is in mijn ogen overduidelijk betrokken bij de scam die zich hier afspeelt. Ik ondervraag "Spence", zoals ik hem meteen doop, uitgebreid over zijn rakebackdeal in dit huis. Gelukkig kan hij wel wat hebben, net als de huisnit die als "Big Al" door het leven gaat. Ik weet niet of hij echt zo heet of dat ik hem gewoon zo noemde.
De game runt uren. Wanneer President888 besluit op te stappen blijf ik doorspelen, want er is een Ron Wezel look-a-like aangeschoven waarvan ik denk dat ik zijn geld vrij eenvoudig kan afpakken. Ik ben ietsje down en ben vastberaden de hustle te overwinnen. Zo rond zeven uur in de ochtend is dat gelukt. Spence is broke, Ron Wezel is broke, Big Al en een andere vent zijn break-even of up; aan mij moet je het niet vragen. Ik weet dat ik een paar tientjes up ben en dat het inmiddels licht is. Bovendien schat ik zo in dat deze hongerige en tilterige mensen mijn grappen en constante geneedle niet heel veel langer kunnen verdragen. Toch iets waar je mee moet opletten in een buitenlandse achterkamer terwijl je weet dat er iets stevig niet in de haak is.
Doei Engeland...
Ik sta dan ook op, geef de organisatie een hand, cash uit (nadat ik zelf alles nog een keer extra heb nageteld) en begeef me naar de uitgang. De dame aan de receptie geef ik mijn eerder op de avond verkregen lidmaatschapskaart terug, met als reden dat ik hier toch nooit meer zal komen. Blijkbaar gaat dat niet zomaar en ik voldoe vriendelijk aan het verzoek om me officieel uit te laten schrijven, waarbij ik meteen maar van de gelegenheid gebruik maak om een klacht in te dienen over zo ongeveer elk aspect van mijn bezoek aan dit casino.
Wanneer de papieren zijn ingevuld mag ik eindelijk aan het ontbijt in het hotel, dat ik wel eerst nog even moet vinden. Tot mijn verbazing blijkt het aan de overkant van de straat te liggen, wat gezien de omstandigheden een aardige goede beat is. Terwijl ik bijna als eerste aan het ontbijt zit in het hotel (waarom staan mensen zo vroeg op op zondag?), kan ik niet anders dan tevreden zijn over de avond die achter me ligt. Maar misschien ben ik wel gewoon opgelucht dat ik nog leef. Dat kan ook.
De volgende dag blijkt die rotvulkaan uit IJsland met die onmogelijke naam weer te hebben toegeslagen. Terwijl ik weer vreselijke bad beats te verduren krijg in alweer een side event, regelen mijn reisgenoten dat we de volgende avond in Hull op de nachtboot kunnen stappen. Op die boot gebeuren standaard bootdingen als je vol laten lopen met cocktails, verliezen met bingo, niet slapen en 's ochtends blij zijn dat je weer in Nederland bent. En blij was ik zeker. Het was weer een mooie reis, maar voorlopig heb ik mijn portie Engeland wel weer gehad.
|
