Barney Lincoln (Warren Beatty), een charismatische Amerikaanse jongeman die in Europa is beland, heeft een vernuftig plan om binnen korte tijd een fortuin te vergaren. Hij breekt in bij de Kaleidoscope kaartfabriek om de printkaarten te markeren. Deze worden gebruikt om alle grote Europese casino's te voorzien. Met een bril op kan Lincoln de kaarten gemakkelijk herkennen aan de achterkant. Wanneer hij al vrij snel in de film de bevallige Angel McGinnis (Susannah York) ontmoet, begint een succesvolle reis van de twee langs de Europese topcasino's, waarbij Lincoln zijn edge flink weet uit te buiten aan de baccarat- en pokertafels.

Lange tijd gaat alles hem voor de wind, maar dan staat de Londense politie ineens voor de deur. Blijkbaar zijn de valsspeelpraktijken van Barney niet iedereen ontgaan. Een lange gevangenisstraf wacht, behalve als hij de politie helpt bij het vangen van een drugsbaron met een eigen kaartclub. Lincoln zal het tegen hem moeten opnemen in een high stakes pokerspel...

Klinkt dit bekend? Dat kan kloppen. Ik heb het zelf niet gelezen dus ik kan het niet voor je nagaan, maar Kaleidoscope schijnt nogal geput te hebben uit Ian Flemming's boek Casino Royale. Een jaar later zou ook een uiterst gemengd ontvangen film onder diezelfde titel verschijnen, die meer parodie dan realistische verfilming was. In 2006 werd werd opnieuw een poging gedaan dit verhaal te verfilmen met het succesvolle Casino Royale als resultaat, waarin Daniel Craig voor het eerst de rol van James Bond op zich nam. Kaleidoscope is geen Casino Royale (de 2006 versie), maar wel een vermakelijke en onderhoudende film.

Om meteen maar even met de deur in huis te vallen: dit is geen film die alleen maar over poker gaat. Kaleidoscope dateert uit 1966, een tijd waarin het pokerspel een minder prominente plek innam in de veelal statige casino's dan vandaag de dag. Voor Barney Lincoln maakt dit weinig uit, hij kan toch alle kaarten zien en zo grote winsten binnenslepen met bijvoorbeeld baccarat. Je doet er overigens wel verstandig aan de regels van dat spel even op te zoeken van te voren. Het doet niet veel af aan de film als je ze niet kent (zoals ik), maar ik had geen flauw idee waarom de man elke keer won.

In het tweede gedeelte van de film speelt poker een prominentere rol, met als absoluut hoogtepunt de high stakes 5 card stud/5card draw game tegen de drugsbaron annex casinobaas. Deze Harry Dominion (Eric Porter), heeft op bedenkelijke wijze een fortuin verworven. Hij vormt een goeie en welbespraakte boef, compleet met een Napoleon Bonaparte obsessie en overdreven groot kasteel. Een ultieme confrontatie tussen Lincoln en Dominion aan de tafel kan natuurlijk niet uitblijven. Je voelt de scène welliswaar aankomen, maar deze stelt zeker niet teleur. Qua spanning kan de pokerontknoping zich meten met de inmiddels befaamde scène uit Casino Royale. Die moet je dus gezien hebben.

De rest van de film is het niet perse de hele tijd nagelbijten geblazen. Zelfs wanneer onze hoofdrolspeler door Scotland Yard de mogelijkheid van een lange gevangenisstraf krijgt voorgeschoteld, doet het allemaal nog vrij luchtig aan. Je moet ook niet vergeten dat we het hebben over een film van veertig jaar oud. Sommige overgangen tussen scènes doen een beetje knullig aan, en zouden tegenwoordig eerder worden gebruikt als grap. Toch is het tempo nog behoorlijk hoog voor een film uit die tijd. Daarbij zit er de nodige humor in verwerkt en is de film bij vlagen nog best spannend ook.

Maar dat is niet de voornaamste reden om Kaleidoscope te kijken. Waar ik het meest van heb genoten is de tour langs Europa's grootste casino's van de jaren '60. Geen flikkerende lampjes of éénarmige bandieten die het beeld bepalen, maar stijvolle zalen met lange gordijnen aan de muur en gouden kroonluchters aan het plafond. Fiches? Niks ervan, dikke plakken die met een doffe klap op het vilt neerkomen. Honderd keer beter dan dat irritante geratel van een zaal vol zenuwachtige internetpokeraars. Er loopt geen goedkoop voetvolk in hoodies of trainingsbroek door het beeld, enkel mannen in pak en vrouwen in avondjurk. Je zou bijna zeggen: we zien een beeld van hoe casino's horen te zijn.

Wie zin heeft in een leuk, soms spannend, onderhoudend maar niet al te diepgaand verhaal in de zojuist beschreven setting, zal zich prima vermaken met Kaleidoscope. Ook vanwege de pokercontent is het zeker een aanrader.

Reageren op dit artikel?