Door Jasper Bosch
Nederlandse Pokerbond - www.pokerbond.nl
In zijn studententijd zocht Peter naar een manier om gemakkelijk wat bij te verdienen, hij kwam uiteindelijk uit bij poker. Tegenwoordig reist hij de hele wereld over om in de grote toernooien te spelen. Wij vroegen de mede-oprichter van PokerCollege hoe hij dat heeft bereikt.
Hoe ben jij met poker bekend geraakt?
Ik was in mijn prille studententijd op zoek naar een makkelijke manier om een extra centje bij te verdienen en al snel was ik bezig om manieren te ontdekken om casinospellen te verslaan. Als je volgens 'optimale strategie' speelt, zonder verdere hulpmiddelen, zijn BlackJack en Video Poker soms met een positieve verwachtingswaarde te spelen, dus al snel was ik mij daarin aan het verdiepen. Totdat ik tijdens mijn speurtocht op internet ineens een artikel tegenkwam waarin iemand zei dat als je écht geld wil verdienen in het casino, dat je dan poker moet gaan spelen, omdat dat het enige spel is wat je tegen andere spelers speelt en niet tegen het huis. Vanaf dat moment heb ik me daar meteen vol op gestort en die andere rommel links laten liggen.
Voor de 'pokerboom' was het natuurlijk zelden of nooit op TV, dus was het vrij moeilijk om hard door het spel gegrepen te worden. Toch zag ik rond die tijd twee documentaires op Discovery, over de WSOP van 1999 en over de eerste PartyPoker Million. Dat vond ik zo fantastisch, zelfs zonder hole card camera's, dat ik vanaf dat moment niets liever wilde dan ook die brute pokertoernooien spelen en bracelets winnen.
Uiteraard had ik tegen die tijd ook al Rounders gezien, wat waarschijnlijk de druppel was die de pokeremmer deed overlopen.
Hoe heb jij leren pokeren en raad je datzelfde pad aan voor beginners van nu?
Ik probeerde mijn kameraden ook enthousiast te krijgen en dat lukte vrijwel direct, dus had ik al snel bij iemand thuis in Utrecht een paar pokeravondjes georganiseerd, waar we de hele nacht lang voor dubbeltjes zaten te kaarten. Ik was uiteraard extreem fanatiek, dus ging ik op internet zoeken naar strategische tips en truuks. Ik had nog geen credit card, dus kon ik nog geen boeken bestellen, maar gelukkig kwam ik bij de Slegte een afgedankte 'Big Deal' tegen, wat ik nog steeds het meest inspirende pokerboek vind. Het staat boordevol klassieke anekdotes over de pokerwereld, afgewisseld met hier en daar wat speltips.
Naast het poker deed ik al een tijdje websites bouwen, dus ik hoefde er niet meteen veel geld mee te verdienen. Eerst heb ik veel geoefend met freeroll-toernooien en na een paar maanden dan toch maar een credit card aangevraagd. Niet om meteen met geld te gaan pokeren, maar om die broodnodige boeken te bestellen. Dus toen heb ik meteen $400 geïnvesteerd in de beste 10 pokerboeken die er waren en ben ik als een gek gaan lezen.
Nee niet lezen, studeren.
Toen ik halverwege mijn bibliotheek was, heb ik pas de eerste $50 gestort op internet, en daarmee heb ik iets van 2 jaar lang de lage Limit Hold'em cash games gespeeld, onderwijl natuurlijk zoveel mogelijk bonussen oprapend.
Op deze manier heb ik altijd een groot buffer gehad, en langzaam maar zeker in limieten omhoog geklommen, zonder risico om blut te gaan. Ik vind dat iedereen rustig zijn tijd moet nemen om een bankroll en de nodige ervaring op te bouwen, voordat ze hoger gaan spelen. Ik zie teveel mensen die pas een half jaar pokeren en dan trots aan de $10/20 No Limit tafels zitten. Volgens mij is er niemand van deze groep die niet elke keer weer blut is. Natuurlijk is het niet stoer om een jaar lang $2/4 Limit Hold'em te spelen, maar pokeren en stoer doen gaan niet zo goed samen. Zonder solide basis zal je jezelf later op nog regelmatig tegenkomen, als je weer je MSN-contacten aan het afspeuren bent, op zoek naar iemand die je een paar honderd dollar kan lenen.
Waarom denk jij dat poker momenteel zo'n enorme vlucht in populariteit neemt?
Het is medio 2005 allemaal begonnen toen wij voor de lancering van PokerCollege contact opnamen met de Spits, of ze misschien een kleine aankondiging konden doen over de freeroll die we toen organiseerden.
Die lui waren zó enthousiast, dat ze er meteen een twee-pagina artikel van maakten. Het werd een heel verhaal over dat pokeren de ideale bijbaan is voor studenten, compleet met de meest briljante foto ooit.
Dit was de ideale reclame voor het pokerspel. Alle studenten die elke dag de Spits lazen op weg naar college, werden ineens op een idee gebracht. Je kunt het artikel hier nog lezen...
Dit artikel zorgde ervoor dat wij even later een klein interview hadden met TV Utrecht, die vervolgens een ANP persbericht plaatsten, waarin het nieuwsfeit stond dat pokeren helemaal hot is onder studenten en dat Peter Dalhuijsen een keer samen met een kameraad $63,000 had gewonnen met een Internettoernooi.
Letterlijk de volgende dag stond onze e-mailbox afgeladen met verzoeken van SBS6, 3FM, Vara, BNN, Twee Vandaag, Nieuwe Revu, noem maar op. Iedereen wilde er het fijne van weten. Wij zijn toen in de maanden daarna zó vaak op TV en radio geweest om ons verhaal te doen, dat het persbericht met terugwerkende kracht waar werd: poker werd een hype.
Hoe vaak speel je poker en hoe vaak zou je eigenlijk poker willen spelen?
Tegenwoordig maak ik lang niet meer zoveel uren als in mijn 'leertijd', toen ik zonder problemen 12 uur per dag speelde. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Nu is mijn passie verlegd naar de grote toernooien, en cash games zie ik meer als een noodzakelijk kwaad. Ik speel de cash games nog om mijn pokerreisjes te bekostigen, wat de laatste tijd neerkomt op niet meer dan een uurtje per dag, misschien zelfs wel minder. De eerste helft van dit jaar was dat wel anders, omdat ik iets van $40,000 bij elkaar moest zien te klikken om naar de WSOP te kunnen. Dit jaar heb ik ook met mezelf afgesproken om geen uren te maken aan de cash games als ik in een toernooiweek zit, die spaarzame rustmomenten kunnen beter besteed worden. Toen ik deze zomer die 8 weken in Las Vegas zat tijdens de WSOP heb ik misschien in totaal 5 uur serieus cash games gespeeld, want er was bijna elke dag een toernooi. En als ik een dag niet hoefde te spelen, ging ik juist iets anders doen, om te voorkomen dat ik vroegtijdig een pokerburnout zou hebben.
Wat is je favoriete spelelement en vind je dat er ook negatieve kanten aan poker zitten?
Het mooiste vind ik de ervaring hebben dat je de tafel echt in je zak hebt, dat je voor iedereen een antwoord klaar hebt. Dat je weet dat niemand jou op een hand kan zetten, dat jij altijd weet waar zij staan en dat jij al weet wat zij gaan doen, nog voordat ze het zelf weten.
The Zone. Heerlijk.
De negatieve kant van poker vind ik gek genoeg dat de bottom line is dat het toch uiteindelijk gewoon om geld gaat. Dit zorgt namelijk voor een hele zwik aan vervelende randverschijnselen, die de leuke kant van het spel al snel overschaduwen, en dat zal altijd wel zo blijven. Neem bijvoorbeeld valsspelen, diefstal, oplichterij, dat eeuwige gezeur met geld lenen, het onophoudelijke geroddel over wie er nu weer blut is... daar heb ik altijd vrij snel mijn buik van vol.
Wanneer zal de eerste Nederlandse WSOP bracelet een feit zijn en door wie?
Ik had het eerlijk gezegd dit jaar al verwacht. De groep Nederlandse topspelers was weer ongeveer verdubbeld ten opzichte van vorig jaar en die mannen zijn allemaal goed genoeg om het voor elkaar te krijgen.
Helaas kwam het Oranjekamp niet verder dan vier finale tafels, maar dat hadden net zo goed dus vier bracelets kunnen zijn. De grootste kanshebbers om het volgend jaar te kunnen bereiken blijven natuurlijk Rob Hollink en Marcel Lüske, maar zoals ik al zei, iedereen uit de Nederlandse top 20 zou het zomaar ineens kunnen worden. Ik ga het zelf volgend jaar in ieder geval weer proberen.
Moet er volgens jou belasting betaald worden over poker, zo ja doe je dit zelf ook?
Nee, maar ik vind sowieso dat dat hele belasting betalen afgeschaft moet worden, dus dat staat los van het poker. Ik wacht gewoon braaf tot er een regeling komt die op mij van toepassing is en dan ga ik nog eens rustig kijken of ik mij daarin kan vinden. Ik ben toch niet interessant genoeg voor de belastingdienst, dus ik hou mij daar nog niet zo mee bezig. Het vervelendste vind ik nu die onduidelijkheid, dat niemand weet waar hij aan toe is, maar ik denk dat dat over een jaar wel anders gaat zijn.
Wat vind je dat er moet veranderen in de huidige wetgeving en denk je dat dit ook zal gaan gebeuren?
Het belangrijkste voor het voortbestaan van het pokerspel is dat het monopolie van het Holland Casino eindelijk eens wordt afgeschaft en dat poker niet meer als kansspel bestempeld wordt. Deze dingen moeten prima haalbaar zijn, maar zal alleen van 'bovenaf' vanuit Europa opgelegd moeten worden om kans van slagen te hebben en dat kan nog wel eens lastig worden.
Hoe denk jij dat de Nederlandse pokerwereld er over tien jaar uit ziet?
Over tien jaar zullen er veel meer goede Nederlandse spelers zijn die structureel het circuit afreizen om toernooien te spelen, misschien wel een stuk of 100, misschien zelfs meer. Het poker binnen Nederland, in de casino's, zal niet extreem veel groter worden dan nu het geval is, want de meeste spelers die iets kunnen, trekken er meteen op uit om de 50 euro dinsdagtoernooitjes links te laten liggen. Natuurlijk zet de groei nog wel een tijdje door, maar de grootste factoren die de mate hiervan gaan bepalen zijn de puntjes van hierboven. En daar heeft tijd alleen geen invloed op.
Online zit natuurlijk wel een onbeperkte groei. Toen ik begon met klikken, was ik een van de eerste 10 Nederlanders die op Internet actief was. Nu zijn we zo'n zes jaar verder en zijn er vele duizenden Nederlanders die wel ergens een accountje hebben geopend. Het is niet te schatten hoeveel dat er over tien jaar zullen zijn.
Wat was je eigen diepste pokerdal, en hoe ben je daar uitgeklommen?
Omdat ik altijd rustig heb opgebouwd en altijd een veilig buffer achter de hand heb gehouden, heb ik gelukkig nooit echt 'aan de grond' gezeten. Natuurlijk heb ik meerdere periodes gehad van soms wel een paar weken, waarin alles misging, dat ik het gevoel had dat ik maar niet kon winnen. Iedereen kent dat wel. Dat je chagrijnig bent dat je die dagen zoveel hebt verloren, waardoor je slecht in je vel zit, slecht speelt en nog meer verliest... de negatieve spiraal.
Het enige wat dan helpt is 'vakantie nemen'. Computer uitzetten, Favorites-kaart onderin een la leggen en lekker een paar weken op een strand gaan liggen ergens, tot de juiste motivatie er weer is. Als je speelt omdat 'er geld moet komen' is dat geen goede motivatie. Je moet niet alleen zin hebben om te spelen, je moet zin hebben om GOED te spelen. Dan komt dat geld vanzelf wel.
De langste pauze die ik heb genomen was volgens mij iets van vijf weken. Maar dat was geen diep dal, ik heb natuurlijk alleen maar ontspannende dingen gedaan en dat werkte juist inspirerend.
Hoe kom je aan het geld om aan die toernooien deel te nemen, doe je dat enkel en alleen met toernooiwinsten of speel je ook veel cashgames?
Allebei. Eerst financierde ik mijn reis- en toernooikosten altijd met de winst uit de cash games, maar dit jaar heb ik gelukkig al een paar prijzen gewonnen, zodat ik dat weer kan herinvesteren in andere toernooien. Dat betekent dus minder verplichte uren op de cash tafels en meer vrije tijd om leuke dingen te doen. Zo zie ik het graag.
In welke frame of mind speel je het best en hoe zorg je ervoor dat je dat zo houdt?
Elke pokerspeler is op zoek naar 'The Zone', waar je geen enkele fout maakt, je tegenstanders feilloos kunt lezen en al snel een berg munten voor je neus hebt staan. Het is moeilijk om dit op te roepen, want je hebt er namelijk twee dingen voor nodig. Als eerste je eigen instelling. Als je vol energie zit, positief denkt, helder en fris bent en zin hebt om een lekker potje te kaarten, ben je al een eind op de goede weg. Maar het tweede deel heb je geen grote invloed op, dat is namelijk de tafel waar je aan zit. Als iemand anders de tafel aan het domineren is, word je al snel op het tweede plan gezet. Dan kan je je nog zo goed voelen, maar als een andere speler nog harder de tafel aan het aanvegen is, is er geen plek voor jou. In een kippenren mag ook maar één haan rondlopen. Maar als de tafel timide is, zich schikt naar jouw handelingen en accepteert dat jij aan het heersen bent, dan zit je al snel in die zone van onaantastbaarheid, waar alles goed gaat.
Hoe gebruik je je psychologische kennis om andere spelers in te schatten en waarop let je dan bij tegenstanders?
De psychologie van het poker gaat meer over spelertyperingen en bijbehorende karaktereigenschappen, om iemands basis-speelstijl in te kunnen schatten, zoals in dat boek van Alan Schoonmaker staat. Dit gebruik ik uiteraard ook, maar het speelt meer op de achtergrond mee.
Ik ben een vrij intuïtieve speler, waardoor ik meer op basis van gevoel de kaarten van mijn tegenstander probeer in te schatten, dan op basis van logische deductie. In toernooien vind ik dit één van de leukste dingen van het spel. In tegenstelling tot cash games is hier het spanningsniveau altijd vrij hoog, omdat één hand letterlijk het verschil is tussen leven en dood. Door het verhoogde spanningsniveau is het moeilijk om versteend aan tafel te blijven zitten, mensen gaan trillen, slikken, zwaar ademhalen, krijgen een hartslag van 170, noem maar op. De kunst is om deze signalen, of de afwezigheid ervan, te vertalen naar de kaarten in zijn handen en inmiddels ben ik hier vrij goed in geworden.
Het begint bij je waarneming open zetten. Ik neem alles in me op wat er aan tafel gebeurt, ook al zit ik niet in de hand. Ik ga niet alles bewust proberen te onthouden, maar op deze manier heb ik dan wel al heel veel handelingen gezien en eventueel een bijbehorende showdown.
Als ik dan op een gegeven moment na een uur of 4 tegen zo'n man in een grote pot zit, zit er heel veel informatie opgeslagen, op basis waarvan ik goed kan invoelen waar hij staat in de hand. Veel meer dan 'sterk' of 'zwak' hoef je vaak niet te weten om de juiste beslissing te maken, maar als het nodig is kan het natuurlijk wel. Er is in die tijd zoveel informatie verschaft, de sleutel zit altijd wel ergens in mijn geheugen opgeslagen.
Wat hierbij heel veel helpt zijn vaardigheden uit de Practitionerstraining die ik heb gevolgd in Interculturele NLP. Dingen als modelleren, pacing en leading en Milton-taalpatronen zijn extreem krachtig aan de pokertafel, onder meer samen met het leren inschatten van de groepsdynamica die op dat moment aan de tafel speelt en mijn rol daarin. In mijn ogen zijn te weinig pokeraars hierin goed onderlegd, die toch vaak eerder de logische benadering hanteren.
Ik raad de website www.ise-training.nl aan, waar ik ook mijn training heb gevolgd. Als je je een aantal van dit soort dingen onbewust vaardig kunt maken, lig je op dit vlak zwaar voor. Zoveel is zeker.
Je beschrijft in Dal Speaks wel eens dat je tijdens de eerste levels van een toernooi bijna elke hand speelt, hoe heb je deze speelstijl ontwikkeld?
Mijn toernooibenadering heeft een lange evolutie ondergaan, en is natuurlijk nog steeds in ontwikkeling, daar zal ik op PokerCollege nog wel eens wat dieper op ingaan, maar het belangrijkste keerpunt was op de cruise van de PartyPoker Million, afgelopen maart.
Ik wist al dat ik heel veel 'kleine' WSOP toernooien zou gaan spelen. Het jaar daarvoor had ik er drie gespeeld en zat ik daar toen braaf met mijn 1,500 chips op azen te wachten die maar niet kwamen, totdat de blinds al snel naar 50/100 gingen en ik nog maar één move had, die drie keer verkeerd uitpakte. Bovendien viel mij op dat de 'grote jongens' altijd óf in het begin een grote stack hadden, óf er al in het eerste uur uitlagen, dus die namen duidelijk in het begin veel meer risico's. Ik ben daar maar eens over na gaan denken.
Op die cruise liep ook Gavin Smith rond en hij had daar een hele verhandeling over hoe hij bijna elke hand speelt in toernooien en daardoor vaak een grote stack bij elkaar beukt. Ik merkte op dat dat inderdaad prima werkt in toernooien waar je begint met 10,000 chips, omdat je veel meer ruimte hebt om te manoevreren, maar ik vroeg hem hoe hij deze strategie zou aanpassen voor de toernooien dat je maar met 1,500 chips begint.
Hij zei dat hij in principe hetzelfde deed. Limpen of kleine raises callen met handjes als 86 om te kijken of er iets moois bijkomt. Hij zei dat hij in het begin de helft van zijn stack reserveert om dit soort gokjes te wagen en als het mislukt weer overstapt op standaard short stack strategie.
Maar de grap is dus, je bent dan eigenlijk geen short stack. Het eerste niveau zijn de blinds 25/25, dus als je daar zit met 600 van je 1,500 chips, is dat nog steeds meer dan genoeg om terug te komen, want er is met die blinds nog lang geen reden tot paniek.
Op de cruise waren nog twee $1,000 toernooien die ik allebei speelde, waarin ik dit eens ging uitproberen. In allebei de toernooien had ik in het begin een paar dure potten, waardoor ik terugviel naar 400 chips ofzo, maar dat verdiende zich dubbel en dwars terug. Ik was overgeschakeld op de zuinige modus, maar dat beeld van die 42 offsuit stond nog steeds op hun netvlies gebrand, dus binnen no-time had ik weer dikke chips en kreeg ik de rest van het toernooi veel te veel actie. Het tweede toernooi werd ik braaf eerste, waardoor ik definitief was bekeerd tot die speelstijl.
Op de WSOP van dit jaar kon ik dat nog eens rustig verder ontwikkelen, want ik zou tenslotte meer dan 20 toernooien spelen. En dat ging vanaf het begin al meteen goed. Het is geloof ik maar twee keer gebeurd dat ik er in de eerste twee uur uit lag. Alle andere toernooien heb ik vrij lang in gezeten, dus zelfs met in het begin 'elke hand spelen'. Ik controleer de grootte van de pot, en geef mezelf zo een goede kans om al vroeg een dikke stapel te verzamelen, maar tegelijkertijd leer ik heel snel om het spel na de flop zo goed mogelijk uit te voeren, omdat ik daar natuurlijk extreem veel oefening in krijg op deze manier. Ik word daarmee heel onvoorspelbaar, omdat ik letterlijk alles in mijn handen kan hebben. Daarmee wordt het makkelijker om een tafel te domineren, omdat ze gewoon bang worden als jij weer eens in de pot stapt.
Dan komt er nog bij dat het ook veel leuker spelen is. Je zit niet de hele tijd saai op azen te wachten, maar je zit lekker in de actie. En er is natuurlijk niets leuker dan mensen met hun pocket azen naar huis te sturen, waar ze al vier uur op zaten te wachten, maar waar ze het toch mee moeten afleggen tegen jouw J3 offsuit.
Het hoogtepunt was natuurlijk dit jaar in Las Vegas, toen ik naast Gavin Smith zat en hem een klein half jaar na die cruise met mijn 'new and improved' stijl te grazen kon nemen. Hij had als bounty op zijn eigen hoofd een grappig Donkeyfiguurtje gezet en die staat nog steeds fier op mijn kast te pronken.
In welke procentuele verhoudingen is poker volgens jou een kansspel in relatie tot strategisch spel?
Lastig in te schatten. Ik denk dat in pokertoernooien de geluksfactor extreem groot is, al gauw richting de 90%. Er zijn zoveel sleutelmomenten waarin het mee moet zitten, dat het waar is dat ze zeggen dat niemand ooit zonder geluk een pokertoernooi heeft gewonnen.
Alleen in mijn ogen is de 'hidden luck factor' eigenlijk belangrijker, maar daar hoor je nooit iemand over. Dat gaat niet over AQ winnen van AK, maar meer over de tafelloting, je positie en de spelers aan tafel, dat je chip leader Phil Ivey direct links van je krijgt, dat een speler op een andere tafel met geluk een all-in wint, waartegen jij even later uit het toernooi vliegt. Dat je een finale tafel haalt op de WSOP en dat de kaarten bepalen dat jij als eerste een grote pot speelt met AQ tegen JJ en 9e wordt... de mannen met 92 offsuit kunnen rustig achterover leunen en hebben alweer $20,000 meer verdiend. Dat soort dingen.
In cash games is natuurlijk elke sessie ook voor een groot deel van het geluk afhankelijk, maar een cash game is niet eindig, zoals een toernooi dat wel is. Zoals bekend heeft om deze reden een goede pokerspeler altijd wel eens een slechte dag, maar nooit een slechte maand. En dat komt dus enkel en alleen door een superieure behendigheid of strategie, als je het zo wilt noemen, want de lange termijn werking heeft de geluksfactor weggepoetst.
Heb je nog een poker anekdote die je aan ons kwijt wilt?
Poker anekdotes zijn er natuurlijk genoeg. Ik maak op mijn reisjes zoveel gestoorde dingen mee, dat ik het maar op PokerCollege ben gaan bijhouden, voordat ik ze weer vergeet. Maar er is nog wel een leuk verhaal uit de oude doos, wat nog nergens opgeschreven is:
Eén van mijn favoriete herinneringen is een trip naar Parijs iets van twee jaar geleden, samen met Rocco en Zadelmeier. Toen hebben we daar een nacht lang die ellendige Pot Limit Dealer's Choice zitten spelen tegen twee karakteristieke regulars uit de Aviation Club, die Roemeen met zijn sigaar en Vivian, dat zonnebankfiguur met dat hoge stemmetje.
De eerste paar uur zaten we stil en serieus te kaarten en na meen ik het vierde biertje had ik er genoeg van, dus ik kijk die Roemeen recht in zijn ogen aan en vraag: "You guys working? You professionals?"
Rocco en Zadelmeier vielen natuurlijk van hun stoel van het lachen, terwijl die mannen er niks van begrepen. Rounders was daar duidelijk nog niet doorgedrongen. De rest van de nacht en de dagen die volgden, vlogen de one-liners over tafel, die tot op de dag van vandaag een blijvende indruk hebben achtergelaten in die club. Rocco verweet Vivian op een gegeven moment: "You play like a little girl", waarop de man giechelend die tekst overnam en nu nog steeds gebruikt, alleen met dat Franse accent en dat hoge stemmetje van hem klinkt dat natuurlijk extreem grappig. Zaten we een jaar later in Barcelona te kaarten, waar toen hij ook was, horen we hem even verderop een trage Spaanse barman bij zich roepen: "Liiitle Giiiirl!"
Toen daar in Parijs hebben we ook tijdens die toernooitjes onophoudelijk het "You play good sir - I like your style" gebruikt tegen die Fransozen, tot we er op een gegeven moment zelf melig van werden, voor zover we dat nog niet waren.
Het hoogtepunt kwam op de laatste dag, toen wij een random cash game aan het spelen waren. Horen we ineens op een andere tafel de ene Fransman tegen de andere zeggen: "You like my style?"
Je kon ons wegdragen.
« Terug |
