|
Het is klaar. Bij een laatste bezoek aan de Rio zien we hoe in de Main Event de laatste tafel bereikt wordt, waarna wij de inmiddels lege hal weer voor een jaar lang de rug toekeren. Tijd voor terug- en vooruitblikken is er het komende jaar nog genoeg, nu eerst nog een paar dagen leuke dingen doen, voordat we weer de grote plas oversteken.
Geert Jans en Yde 'Slapend Rijk' van Deutekom zijn het verst gekomen in het hoofdtoernooi en hebben beiden wel 'tig duizend redenen om dat te vieren. Ook RaSZi is hier nog gebleven en afgezien van wat werkeloze bloggers is dat zo ongeveer wel het restant van het oranjekamp.
Fremont Street Experience
McJeen en ik maken eerst nog even een klein tripje naar Downtown, waar de man nog niet geweest is. Dit stukje historisch Las Vegas moet je natuurlijk gezien hebben, al is het maar omdat de WSOP hier ooit begonnen is, in de Binion's. Helaas is zijn ze de schrale casino's daar allemaal aan het proberen op te klussen, zodat de vintage feel hier helaas niet echt meer aanwezig is, maar het nog steeds wel heel erg stinkt. Tapijtjes vervangen doen ze hier nog even niet aan.
De Gallery of Champions en de Poker Hall of Fame hangen niet meer op hun originele plek en de brakke sports book waar Stu Ungar zijn miljoenen verloor is ook niet meer. Toch blijft het mooi om hier even binnen te stappen, ook al voert de schraalheid de boventoon. Het blijft een historische plek.
Mekka is immers ook niet meer wat het geweest is.
Ik neem Jeen op sleeptouw en zo nemen we even een kijkje in alle casino's die in Downtown te vinden zijn aan Fremont Street, waar we al na een minuut gestalked worden door negroïde zwervers en junks die het op de inhoud van onze tassen hebben voorzien. Het is al langer bekend dat de wandeling naar de Lady Luck, de Gold Spike en de El Cortez ongeveer gelijk staat aan een avondwandeling over Crenshaw Boulevard, dus dat doen we maar liever niet. Een beveiligingsman op een fiets vertelt ons waar we écht niet heen moeten lopen en dat is altijd goed om te weten.
Gallery of Champions
We starten in de Golden Nugget en hobbelen via de Binion's, de Golden Gate, de Mermaids, de Plaza, de Las Vegas Club en de California naar de Main Street Station.
Bij de Main Street Station liggen een paar dozijn zwervers op de stoep te slapen, en om dat probleem te omzeilen hebben ze een voetgangersbrug geklust, die we kunnen gebruiken om daar veilig aan te komen. Toch zonde dat deze tent in zo'n schrale buurt staat, want dit casino is echt prima. Het omgebouwde treinstation is zeer chique ingericht, ze brouwen hier hun eigen pils en zowaar komen we in de video poker hemel terecht, als ik hier voor het eerst in mijn leven een full pay jacks or better kast tegenkom, waarvan ik dacht dat die allang waren uitgestorven.
We moeten hier helaas veel te vroeg weg, want de mannen zitten in de Palms op ons te wachten. Op de terugweg naar de auto lopen we via het Fremont Casino, de Four Queens en Fitzgerald's toch nog even naar de El Cortez, want dat is toch een belangrijk stukje Vegas-geschiedenis. Het staat er immers al langer dan de Flamingo, sinds 1941, en had jarenlang dezelfde mafia-eigenaars: Bugsy Siegel en Meyer Lansky.
Hier ruik je tenminste nog het oude Vegas en ik moet zeggen, het stinkt als de hel.
We zijn klaar met deze smethuizen hier, en terwijl we angstig over onze schouder kijken of we niet door wat bendeleden achtervolgd worden die het op onze camera's voorzien hebben, keren we terug naar het zuiden, waar de sfeer op zijn zachtst gezegd iets beter is.
Team Holland aan de Let It Ride
In de Palms komen we de mannen tegen en hebben we onze zinnen gezet op een laatste avondje Let It Ride. Al snel hebben onze tafelgenoten het met ons gehad en taaien af, waardoor we met z'n zevenen het huis kunnen aanvallen. Helaas worden we hierin niet geholpen door de traagste dealster ooit, die expres zo weinig mogelijk handen per uur deelt. Duidelijk dat ze baalt van haar dead end job en dit nu op ons aan het afreageren is. Al snel raken we hiervan zodanig op tilt dat dit onze spelvreugde volledig ontneemt. RaSZi gaat zelfs sitting out tijdens haar shifts en we geven de man geen ongelijk.
Tijdens de laatste drie handen van de avond - die ook weer een half uur duren - pakken we eindelijk een paar redelijke prijsjes, waardoor Team Holland na flink wat uurtjes min-betten een volle $15 in de plus eindigt. Niet slecht.
Gratis drank, uitzicht op de passerende Becky's en over de gehele linie genomen een goede tijd. Wat wil je nog meer.
Het gokbloed kruipt waar het niet gaan kan, dus na een paar handjes blackjack komen we uiteindelijk terecht op de crapstafel, waar Yde ook wel eens van geproefd wil hebben. We hebben hier te maken met een kleine upswing, zodat ik met inzetjes van $10 liefst $1,000 weet te produceren. Ik las al snel een stop-loss systeem in, waarna het alweer tijd is voor een laatste afzakker aan de bar.
Ka-ching!
Daar hebben ze uiteraard ook van die mooie apparaatjes staan, dus proberen we nog maar eens voor de zoveelste keer de video poker te verslaan. Nadat ik Yde vertel dat het handig is om bij deze deuces wild te max-betten voor de optimale verwachtingswaarde, is het al snel raak en beginnen er belletjes te rinkelen als hij vier tweeën maakt. Alsof de man nog niet genoeg gewonnen heeft deze trip. Maar goed, het zij hem gegund. Hij is een van de zeer weinigen die Las Vegas met een goed gevoel kan verlaten en dat is ook wat waard.
Zo kalm als hij was bij het winnen van meer dan $50,000 in de Main Event, zo staat hij nu te dansen en te springen als een Dal die een straight flush maakt. Duidelijk dat hij nu niet meer weg kan komen met de tekst dat hij niets heeft met gokken. Een nieuwe Brummelhuis is geboren, dan kan niet anders.
We zullen het gaan merken.
Na de onvermijdelijke handdrukken en mondelinge afspraken om elkaar snel weer te zien, is het dan echt tijd om te gaan en kunnen we een streep zetten onder deze World Series of Poker. There's nothing more for me here.
Ik ben blij dat ik weer naar huis kan, maar tegelijkertijd kan ik niet wachten tot volgend jaar, als ik gewoon weer ga proberen om zo'n stom sieraad binnen te halen.
McJeen en ik slingeren nog een dagje uit met een pilsje in de jacuzzi en dan is het koffers pakken en wegwezen geblazen.
Back to the grind...
Iedereen in ieder geval bedankt voor de steun en voor de leuke reacties tijdens deze roerige paar maanden. Ik zou zeggen: tot volgend jaar, maar je weet nooit wat er in de komende tien maanden nog allemaal gaat gebeuren. Er komt in de tussentijd vast nog wel wat leuks langs.
We gaan het zien...
Dal
« Terug
|
