tring tring
TRING TRING TRINGGGGG
“Tandjes! Ja, met Dennis?”, antwoord ik met een krakerige stem door mijn mobiel.
“Jezus, lig je nog te slapen? Moet je niet werken?”, zegt een te wakkere moeder aan de andere kant van de lijn.
“Ma, ik ben de hele week vrij. Dat had ik je met kerst al verteld”, antwoord ik een beetje geïrriteerd.
“Ik vraag me af of die kerstkaarten van jou nog binnenkomen? Het is nu al drie dagen na kerst en we hebben er nog geeneen gehad...”, zegt de lichtelijk teleurgestelde moeder.
“Moet dat NU?! Ik zit in een hotel in Breda”, antwoord ik, opzoek naar een uitweg.
“wat doe je nu weer in Breda? Ben je daar met je vriendin?”, vraagt mijn afgeleide moeder.
“Nee, ik ben hier omdat ik hier twee dagen heb gepokerd. Ik ga vandaag richting Utrecht om daar verder te pokeren”, antwoord ik.
“Lieverd, pas je op dat je geen gokverslaving krijgt. Dit klinkt helemaal niet gezond, helemaal alleen in Breda voor een spelletje gokken”, zegt mijn moeder bezorgd.
“Mam, het is poker! Hoe vaak moet ik dat nog uitleggen? Maar ik zal oppassen”, antwoord ik geïrriteerd.
“Okay, slaap lekker en tot snel.”
“Jij ook.” Ik hang de telefoon op.
Mijn ogen kijken nog vluchtig naar de digitale tijd in het rechterbovenhoekje van mijn mobiel. Het is elf uur: nog een uur tot ik het hotel moet verlaten.
Zo'n 25 minuten later hangt mijn verzopen hoofd boven de wasbak, met een Oral-B® electronische tandenborstel in de rechtermondhoek.
Terwijl ik daar sta vraag ik me af waarom die kerstkaarten nog steeds niet zijn aangekomen. Misschien komt het omdat ik ze nog steeds niet verzonden heb.
Na het inpakken van mijn spullen en het ritueel afscheid nemen van mijn Dixi®-douche/toilet verlaat ik de kamer.
Voor de duidelijkheid, het ritueel afscheid nemen van een Dixi®-douche/toilet gaat als volgt:
U wacht op enige drang richting de kringspier. Zodra die voldoende aanwezig is, gaat u uitgebreid op het toilet zitten om een stevige bruine trui te breien. Als u hiermee klaar bent, licht u de derrière van de pot en veegt u de kringspier schoon. U trekt de broek omhoog, verlaat de Dixi®-douche/toilet en trekt de deur stevig achter u dicht.
U leest het goed: u spoelt het toilet niet door.
Let op: voordat u dit doet, zorgt er dan voor dat de Dixi®-douche/toilet vrij is van al uw persoonlijke eigendommen, zodat u niet terug hoeft.
Ik sta nog geen twee meter buiten mijn kamer: “Sir, do I need to clean the room?”, vraagt de schoonmaakdame. “Yes, you do!” antwoord ik vol trots.
Dat zal haar leren. Beetje mijn nachtrust verstoren. Hier voor je, snorro. Clean this.
Na een zeer zwijgzame taxirit bevind ik mij in de trein richting Amsterdam, mezelf bedenkend dat die taxichauffeur mij toch zeer bekend voorkwam.
Aangekomen in Amsterdam is het alweer vier uur en heb ik haast. Mijn spullen moeten thuis nog gedumpt worden, er moet nog gegeten worden en er moeten nog nog twee kerstkaarten gekocht en gepost worden.
Dat is geen probleem, als ik mijzelf niet om half zeven uiterlijk moet inschrijven in Utrecht.
Een kleine 2½ uur later ben ik in het casino.
Is alles geregeld of ben ik toch iets vergeten?
Tring tring TRING TRING
Shit, dat ben ik dus vergeten: die kerstkaarten.
“Ja, met je zoon”, zeg ik slijmend door de telefoon.
“Ja, met je moeder. Toen ik vanochtend belde praatte je er makkelijk overheen, maar waar blijven die kerstkaarten?”, vraagt mijn moeder.
“Ik praatte er niet overheen, jij kwam er gewoon niet meer op en ik was te moe om eraan te denken”, zeg ik tactisch.
“Lieverd, komen die kaarten nog?”, vraagt mijn moeder alwetend.
In een flits bedenk ik me: ik zit short stacked en kijk tegen een re-raise aan. Ik heb twee opties: folden of all-in... het wordt de laatste optie.
“Ik was net thuis en zag tot mijn verbazing dat ze de PTT®-brievenbus hadden opgeblazen”, zeg ik strak door de telefoon.
“Wat vervelend. Dan zien we de snippers vanzelf wel door de brievenbus vallen”, antwoordt mijn moeder.
“Okay. Is goed. Moet nu ophangen”, zeg ik snel.
So let's play POKER!
HC Utrecht. Dé plek voor mij om te cashgamen. Mijn eigen moderne goudmijn. Tot mijn grote genoegen zie ik dat er vandaag genoeg vis aan tafel zit om de komende twee weken geen honger meer te hebben.
Vol goede moed ga ik aan tafel zitten. Ik schud nog wat handen, babbel nog wat met de andere sharks, alvorens de slag om Utrecht beginnen gaat.
De tafel is meteen super loose en de calling stations hebben er zin in. Drie uurtjes later zit ik met €450 winst aan tafel. Ik ben ineens blij om even poker pro te zijn. Ik heb de mooiste praatjes aan tafel en iedereen is mijn vriend. Van bediening tot toiletdame, ineens zijn ze allemaal geweldig.
Vier uur en acht suck-outs later komt de realiteit van poker weer om de hoek kijken. Na de achtste suck-out zou ik het liefst al die vissen een gun op het hoofd zetten en ze verplichten tot het lezen van een pokerboek.
Maar ook ik weet dat zodra alle vissen sharks worden, er geen droog brood meer te verdienen is aan poker. Daarom is er maar een oplossing:
SMILE and WAVE
Wanneer ik het casino verlaat, overheerst er toch een goed gevoel.
Ten eerste: ik ben €150 rijker geworden.
Ten tweede: ik heb een stap in de goede richting gezet.
Dennis_alo
|
