 |
|
| Categorie: Biografie |
Kwaliteit:   |
| Aantal pagina's: 287 |
| Eerste druk: 2009 |
|
|
Deal Me In is het eerste boek dat verschijnt van Phil Hellmuth's nieuwe uitgeverij Phil's House Publishing. Hellmuth is niet de auteur, dat zijn Stephen John en Marvin Karlins. Het is een verzameling van twintig mini-biografiëen van bekende pokerspelers. In maximaal twintig bladzijden vertellen zij hun pokerverhaal. Daarbij is aandacht voor de leuke en minder leuke dingen die zij hebben meegemaakt op weg naar de top.
Het eerste dat opvalt aan Deal Me In is het fraaie ontwerp. Het boek is geïllustreerd met meer dan 150 kleurenfoto's en heeft een strak ontwerp. Dat is wel een verademing na de eindeloze grijze en saaie bladzijden die je normaal tegenkomt in pokerboeken. Het betreft hier dan ook geen boek waar je poker van leert, maar een verzameling levensverhalen. De spelers die aan bod komen werden door de schrijvers geïnterviewd en deden zo hun verhalen uit de doeken. De hoofdstukken zijn echter geschreven alsof de spelers zelf hebben opgeschreven wat ze hebben meegemaakt. Dit geeft het een erg hoog "haardvuur" gehalte, waarmee ik bedoel dat het net is of deze spelers in een stoel bij de open haard hun verhaal vertellen aan hun kinderen of kleinkinderen, en niet dat het verbrand moet worden. Verre van, Deal Me In is een aanrader.
Het is duidelijk dat de schrijvers weten waar ze het over hebben. Stephen John heeft als uitgever van de Kentucky Sports Report ruime ervaring in het interviewen van sporters. Marvin Karlins heeft meegeschreven aan meerdere pokerboeken, waaronder Read ’Em And Reap, een boek uit 2006 over pokertells. Ze loodsen de lezer op chronologische wijze door de levens van de spelers heen. Omdat het voornamelijk om de wat oudere garde spelers gaat, krijg je een goed beeld van de pokerwereld van de afgelopen decennia. Juist voor jonge mensen die eigenlijk alleen de internetgames gewend zijn is dit ontzettend interessant om te lezen.
Neem het verhaal van Doyle Brunson. Die staat voor de jonge generatie toch een beetje te boek als een uitgerangeerde cowboy uit een grijs verleden. Misschien krijgen deze mensen wat meer respect voor Brunson na het lezen van zijn verhaal. Het is niet niks als je tijdens de overval van een homegame de loop van een shotgun tussen je ogen geprikt krijgt, of als in de stoel naast je iemand zijn hersens tegen de muur worden geschoten. Het zijn slechts enkele grepen uit een ongelofelijk levensverhaal.
Het meest geweldadige verhaal is dat van Dave 'Devilfish' Ulliott. Op televisie komt de grofgebekte vijftiger misschien over als mislukte c-acteur, maar de verhalen van een jonge Ulliott doen denken aan films als Snatch. Geboren in een van de meest geweldadige steden van Engeland, streefde Ulliot eerst een carriére als inbreker na. Na wat tijd in de gevangenis te hebben doorgebracht ging hij zich op poker richten, maar daarmee was aan het geweld nog geen eind gekomen. De high stakes underground games waren een levensgevaarlijke plek, helemaal als je een regelmatige winnaar was. Zonder mes of pistool op zak was het nog niet zomaar zeker dat je ook echt wegkwam met je geld. Een schril contrast met de internetgrinder die begint te zuchten als er een kopie van het paspoort naar Neteller moet.
De verhalen in Deal Me In zijn eigenlijk zonder uitzondering interessant. Erik Seidel is bijvoorbeeld niet een heel kleurrijk figuur, maar het is wel mooi om het verhaal te lezen van de persoon achter de pokerspeler die in Rounders nog dagelijks in huiskamers getrapped wordt door Johnny Chan. Die is op zijn beurt een tikkeltje arrogant, maar dat zijn we van hem gewend.
De spelers zijn allemaal behoorlijk open over persoonlijke gebeurtenissen. Scotty Nguyen en Chau Giang kozen er beiden voor om de armoede en het geweld van hun moederland Vietnam achter zich te laten, op zoek naar geluk elders. Via vluchtelingenkampen kwamen ze beiden in de Verenigde Staten. Je kunt niet anders dan respect opbrengen voor Nguyen, die ook na aankomst in de Verenigde Staten nog moest knokken voor een menswaardig bestaan. Ook mooi is het verhaal van Annie Duke, die een lange inwendige strijd voerde om te bepalen of ze wel alles aan de kant moest zetten voor poker.
Deal Me In gaat over de grote namen die vaak al jaren meedraaien in de top van de pokerwereld. Het is daarom ook onvermijdelijk dat hun levenspaden elkaar meerdere keren hebben gekruist. Zonder Daniel Negreanu die $60.000 neertelde voor zijn opname in rehab, was het waarschijnlijk erg slecht afgelopen met Layne Flack. Erik Seidel en Howard Lederer werden beiden volwaardige pokerspelers in de New Yorkse Mayfair club. Zonder de steun en het vetrouwen van Lederer, die zijn zusje elke zomer naar Las Vegas overvloog, was zij waarschijnlijk nooit een van de meest succesvolle vrouwelijke pokerspelers ooit geworden.
Wat opvalt is dat bepaalde thema's bij een groot aantal spelers terugkomen. Zo hebben verscheidene pokerspelers waar je het misschien niet van verwacht, meerdere malen al hun geld weggedonked in andere casinospellen. Maar ook bankroll management, of juist het gebrek daaraan is een terugkerend onderwerp.
Live heb je geen microstakes, waarop je langzaam je bankroll kunt opbouwen. Ook waren er geen video coaching sites, waardoor de ondervraagden veel zelf moesten uitvinden. Gevolg was dat bijna alle spelers in het boek eerst tien keer of meer broke moesten gaan voordat ze wat gingen verdienen. Howard Lederer haalde broodjes voor de spelers in de Mayfair club en maakte er schoon, zodat hij later op de avond zelf kon aanschuiven. Aan het einde van de dag moest hij soms geld lenen om eten te kunnen kopen omdat hij weer broke was gegaan, maar de volgende dag stond hij er gewoon weer. Net zolang totdat hij wel ging winnen.
Het geeft aan dat de oudere generatie in veel opzichten harder heeft moeten knokken dan de nieuwe. Hun verhalen zijn daarom ook het leukst. Het gedeelte over de "Young Guns" Tom 'durrrr' Dwan, Peter Eastgate en Annette Obrestad is zeker niet oninteressant, maar zij hebben nu eenmaal niet genoeg bagage voor een volwaardige biografie. Toch is het goed dat de schrijvers ook voor deze generatie aandacht hebben.
Deal Me In is een aanrader voor iedereen die iets met poker heeft. Mensen die alleen poker op televisie kijken zullen genieten van de levensverhalen achter de bekende gezichten. De jongere generaties voor wie poker soms alleen lijkt te bestaan uit drie-bet percentages en gepolariseerde ranges, doet er goed aan om zich door middel van dit boek eens te verdiepen in de recente geschiedenis van het spel. De verhalen van deze live-pro's zijn inspirerend vanwege het doorzettingsvermogen dat velen van hen hebben moeten opbrengen om te komen waar ze nu zijn. Daar kan de internetgeneratie zijn petje nog voor afnemen.
Reageren op dit artikel?
|
|
|
|
|
