| 10 | Bill Gazes en Chip Jett |
 | Een gedeelde tiende plaats voor deze twee Amerikaanse pro's, want ze hebben beide dezelfde pijnlijke resultatenlijst.
Beiden hebben meer dan $2 miljoen aan toernooiprijzengeld, respectievelijk zeven en vijf WSOP finale tafels, maar dichter dan een 2e en een 3e plek zijn ze nooit bij een bracelet geweest. |
| 9 | Tom Dwan |
 | Durrr heeft natuurlijk nog lang niet zoveel toernooien gespeeld als vele anderen in deze lijst, maar zijn bekendheid en zijn veelbesproken tweede plaats dit jaar maakt hem een waardig lid van deze club. Hij heeft in zijn korte toernooicarrière al meer dan $1,5 miljoen bij elkaar geschraapt, met drie WSOP finale tafels. |
| 8 | Paul Wasicka |
 | Deze man heeft liefst $7,8 miljoen in totaal prijzengeld vergaard. Hij verloor de main event heads-up van Jamie Gold in 2006 - het grootste toernooi allertijden. Hij heeft daarna flink geoefend, want hij won de NBC heads-up in 2007. In 2010 won hij nog een WSOP Circuit event, maar helaas voor hem telt dat niet. |
| 7 | Patrik Antonius |
 | Deze man speelt uiteraard liever cashgames dan toernooien, maar dat betekent niet dat hij het niet heeft geprobeerd. Hij heeft al drie WSOP-finale tafels op zijn CV, waarvan een 3e plaats in Pot Limit Omaha het beste resultaat is. Totaal prijzengeld: $2,8 miljoen. Aantal bracelets: 0. |
| 6 | Bertrand Grospellier |
 | ElkY lijkt al langer een man te zijn die maar geen toernooien kan verliezen. Met grote overwinningen als de PCA op de Bahama's en een WPT in de Bellagio is het opvallend dat hij nog steeds geen WSOP-bracelet heeft. Hij werd slechts één keer negende en dat was het. Toch zegt zijn meer dan $6 miljoen aan prijzengeld dat het binnenkort toch echt een keer moet gaan gebeuren. Maar dat zeggen er wel meer in deze lijst. |
| 5 | Phil Gordon |
 | Gordon is lid van Team Full Tilt vanaf het prille begin, dus wordt hij al tijden geprofileerd als een van de uithangborden van deze site. Des te genanter is het dat hij wel al meer dan $2 miljoen aan toernooiprijzengeld heeft behaald, maar nooit verder is gekomen dan een enkele WPT-winst. En zijn Ante-Up for Africa overwinning van dit jaar telt ook niet. In zijn vijf WSOP finale tafels is hij nooit verder gekomen dan twee keer een derde plek, en vierde in het main event van 2001. Dat moet op een gegeven moment toch wel gaan steken. |
| 4 | Tony G. |
 | Dat Tony G. nog steeds geen bracelet heeft, en ook geen EPT- of WPT-overwinning trouwens, is iets wat deze luidruchtige Australiër ook liever niet aan de grote klok hangt. Ondanks meer dan $4 miljoen aan prijzengeld is hij op de WSOP nooit verder gekomen dan een 6e plaats in Las Vegas, en een 3e plaats in Londen. "On your bike", zeiden ze toen. |
| 3 | Andy Bloch |
 | De verloren heads-up tegen Chip Reese in de eerste $50.000 HORSE is hij nooit te boven gekomen. Met meer dan zeven uur één tegen één spel was dat de langste heads-up partij uit de geschiedenis. In 2008 zat hij nogmaals heads-up, in een $10.000 Pot Limit Hold'em event, maar ook die verloor hij. Met mede daardoor meer dan $4,3 miljoen aan toernooiprijzengeld zit hij dus nog steeds zonder bracelet. |
| 2 | Gus Hansen |
 | De terechte nummer twee op deze lijst. Hansen is jarenlang ongeveer niet te kloppen geweest op WPT-toernooien. Nu was hij net als anderen in deze club ook wel veel vaker te vinden in Bobby's Room dan in de Amazon Room, maar het blijft op zijn minst opmerkzaam dat een man met meer dan $7,5 miljoen aan totaal toernooiprijzengeld nog steeds geen bracelet heeft. Het is bij hem blijven steken op twee tiende en één negende plek. |
| 1 | Marcel Lüske |
 | Helaas voor ons kloppend Oranjehart is de peetvader van het Nederlandse poker nog steeds verstoken gebleven van een overwinning in één van de 'majors'. Ondanks zo'n $3,8 miljoen aan toernooiprijzengeld heeft hij nog steeds geen EPT-, WPT- of WSOP-toernooi op zijn naam kunnen schrijven. En met name zijn WSOP-resultaten zouden een normaal iemand allang voor een trein hebben doen springen. De man werd in twee achtereenvolgende jaren 14e en 10e in het main event, maar ook in de side events was het niet mals. Daar eindigde hij vijf keer bij de laatste twee tafels en wist het nog eens zeven keer tot de finale tafel te schoppen. Daar is hij drie keer als vierde geëindigd, en twee keer als derde. En toen hij in 2004 in het $5.000 Stud toernooi met een dikke chiplead heads-up zat tegen Joe Awada, ging het alsnog mis, zoals de hele wereld toen op ESPN heeft kunnen zien.
Deze man is met recht erelid van deze exclusieve vereniging van braceletloze spelers. Als iemand er één verdient, dan is hij het. We voelen oprecht met hem mee en blijven steeds hopen dat volgend jaar gerechtigheid zal brengen.
Alleen durven we er niet ons geld op te zetten. |
