De negende editie van CardPlayer Nederland ligt alweer in de schappen. Geen zin om de deur uit te gaan? Voor €25 per jaar krijg je een jaarabonnement van 6 nummers thuis toegestuurd (losse verkoop: €5,95). Interesse? Mail dan je gegevens naar service@cardplayernederland.nl en het wordt allemaal in orde gemaakt.
Dit artikel van Peter Dalhuijsen zul je ook in de nieuwe CardPlayer Nederland vinden. Deze keer laat hij zijn licht schijnen over het verplichte nummer tijdens elk pokertoernooi...
Dinner Break
All you can eat, baby!
Zul je altijd zien. Zit je net lekker te kaarten in een pokertoernooi, je hebt de tafel onder controle, alles gaat volgens plan, wordt de gameflow weer eens onderbroken door een eetpauze. Eten. Wie denkt daar nou aan als hij geconcentreerd zit te kaarten? Goed, ik ken er wel een paar, maar die denken doorgaans de hele dag aan niets anders, dus dat telt niet.
Het was volgens mij voor het laatst in mijn kindertijd dat mij verteld werd dat het “etenstijd” was en dat ik snel honger moest gaan kweken, omdat er anders wat zou zwaaien. Ik denk ook dat ik hierin niet de enige ben en dat het overgrote deel van de pokerspelers nog steeds liever zelf bepaalt wanneer er gegeten gaat worden.
En als je denkt dat dit voor een groot deel van de pokerspelers een onwelkome onderbreking op de toernooidag is, wat dacht je dan van de trouwe volgers van de live stream via internet, die al uren achtereen met samengeknepen achterwerk de vorderingen van hun kameraad aan het volgen zijn. Ook zij krijgen ongevraagd dezelfde pauze in hun maag gesplitst en worden gesommeerd om te gaan eten. En schiet een beetje op, want over drie kwartier gaan we weer verder. Wie denkt die toernooibaas wel niet dat hij is?
En dat is ook nog zoiets. Een dinner break van slechts 30 tot 45 minuten, wat je nogal eens tegenkomt tegenwoordig. Wat moet je ermee? Deze veel te korte eetpauze gaat vaak gepaard met een lopend buffet en dat is om meerdere redenen niet prettig. Ten eerste is het natuurlijk een dringen van jewelste, zeker als het deelnemersveld uit een aantal Duitsers bestaat. Een groot deel van de pokerspelers zal vijf minuten eerder stoppen met spelen om maar vooraan in de rij te kunnen staan, zodat ze de eerste keuze hebben bij de gehaktballen of de kipsateetjes. Dit is ze bijna nog meer waard dan de chips die er in de laatste paar handen te winnen zijn.
De rest zal na het folden van hun laatste hand een ware sprint inzetten om zo snel mogelijk aan de beurt te kunnen zijn. De tijd is immers beperkt. Als we liefhebber zijn van Oud Hollandsch ellenbogenwerk, dan hadden we wel elk jaar familievakanties naar Spanje geboekt. Dat is niet het geval, dus ook dit kan ik missen als kiespijn.
Ten tweede komt er ook nog eens een keer bij kijken dat niemand de tijd neemt om even de handen te wassen alvorens te gaan eten. Dit heeft tot gevolg dat vele tientallen toch al beneden gemiddeld hygiënische pokerspelers met al die miljoenen bacteriën nog aan hun vingers, van het onophoudelijk spelen met die onvoorstelbaar ranzige pokerchips, hetzelfde eten en bestek aan staan te raken als waar van mij van verwacht wordt dat ik daar met volle teugen van ga genieten.
Hoe vaak heb ik het wel niet gezien dat zo’n onwelriekende pokerjoker met zijn ongewassen klauwen, met uiteraard de bekende zwarte randen onder de nagels, voor mijn neus een broodje oppakt van het buffet, bestudeert, en dan toch maar weer teruglegt...
Dat is meestal het moment dat ik vriendelijk mijn plek in de rij opgeef aan de ongeduldig wachtende achter mij en toch maar weer gewoon een tosti aan de bar bestel.
Soep met brood: levensgevaarlijk!
Daar bovenop nog meegenomen dat je deze snelle buffethap veelal staand zult moeten verorberen, bij dat ene vrije plekje aan dat borrelmeubel waar je je bord nog kunt neerzetten, waar niet toevallig drie medekaarters je zullen verwelkomen met een onophoudelijke stroom aan ‘flop komt’ verhalen, is het duidelijk dat dit niet het optimale avondmaal is wat je jezelf zal toewensen.
En dan durven ze daar bij sommige casino’s nog geld voor te vragen ook.
Nee, als je toch besluit om een eetpauze in te lassen in je toernooi, doe het dan goed. Een betere dinner break duurt sowieso minimaal een uur. Dit geeft je genoeg tijd om zelf op pad te gaan naar een rustige en schone plek om te eten. Het liefst buiten de muren van het casino, want hoe groot het inpandige restaurant ook pretendeert te zijn, en ook al leg je duidelijk uit dat je niet al teveel tijd hebt, daarin ben je nooit de enige en 200 varkenshaasjes bak je niet even in een kwartiertje.
Maar dan moet het casino natuurlijk niet op een afgelegen parkeerterrein staan, waar niks anders te vinden is. Of, in het geval van de World Series of Poker in Las Vegas, in een congrescentrum waar je zo alweer twee keer een kwartier van je pauze moet inleveren aan de voettocht tussen de toernooizaal en de restaurants in het verderop gelegen casinogedeelte.
Tel daar nog het toiletbezoek bij op, de nodige sigaretten en het verplichte nummer bij de blogger die ook graag van de gelegenheid gebruik wil maken om de stand van zaken aan het thuisfront te rapporteren, en dan weet je dat het weer tempovreten wordt wanneer de eetpauze slechts 60 minuten bedraagt. Nee, ik stem toch voor anderhalf uur. Dat geeft je tegenstanders ook genoeg tijd om zich te goed te doen aan een paar extra alcoholische versnaperingen tijdens het eten, wat het spel na de pauze flink ten goede zal komen.
Wat een contrast is het eigenlijk als je het vergelijkt met Parijs. In de tijd dat ik in dat schuimhol aan de Champs Elysées nog wel eens een toernooitje kwam snuiten, hadden ze het daar goed voor elkaar. De Fransman wist immers dat het avondmaal een serieuze bezigheid was en zeker geen haastklus moest worden. Een pokertoernooi daar begon meestal zo rond acht uur ’s avonds en de eetpauze kwam vervolgens al na tweeënhalf uur spelen, rond de klok van half elf. Vervolgens hoefden de spelers pas om één uur ’s nachts terug te komen om verder te pokeren.
De spelers konden dus rustig van hun foietje gras gaan genieten met een Chardonnaytje ernaast, zonder enige vorm van haastwerk. Die extra tijd was natuurlijk ook wel nodig gezien de gemiddelde snelheid van de Franse bediening, maar evengoed was dit tenminste een dinner break die die naam ook daadwerkelijk met opgeheven hoofd kon dragen.
Dit betekende natuurlijk dat de toernooien bijna zonder uitzondering allemaal tot zeven uur ’s ochtends duurden en flink aan gunstige structuur moesten inleveren, maar dat maakte niet uit. Voor het avondeten moest alles wijken. Ook het pokeren.
Het lopend buffet is meer
een staand buffet
Zo werd het daar in die beruchte Aviation Club de France aan de cashgame tafels ook heel normaal gevonden als er een stuk of vijf chipstacks op tafel stonden, die daar urenlang onbeheerd bleven staan. De jongens waren namelijk even eten en wilden hun plek aan tafel natuurlijk niet opgeven. De wachtrij bestond immers uit minimaal dertig man, dus achteraan sluiten ging niet gebeuren.
In een Nederlands of Amerikaans casino zou je stack natuurlijk na drie ronden afwezigheid van tafel gehaald worden, maar daar zeker niet. Ook in de Franse cashgames was een uitgebreide dinner break immers de normaalste zaak van de wereld.
In Barcelona was dit fenomeen nog meer aanwezig. De vermaledijde Spanjaard mocht niet alleen graag tussen het kaarten door uitgebreid een hapje eten in één van de vijf restaurants die het kleine casino rijk was, maar ook als er een spannende sportwedstrijd bezig was, werd de cashtafel natuurlijk al snel even een uurtje gelaten voor wat het was. Toen het meerdere malen voorkwam dat de dealer beteuterd naar het plafond zat te staren terwijl er tien chipstacks van pauzerende Spanjaarden op tafel stonden, werd de regel geïntroduceerd dat je wel je stack mocht laten staan als je van je cashtafel weg was, maar dat je dan net als in een pokertoernooi gewoon de blinds moet betalen.
Uiteraard stond dit nergens aangekondigd, dus leverde dit dagelijks meerdere hilarische taferelen op, wanneer de zoveelste onwetende pokertoerist met een vol buikje terug aan tafel kwam en er op dat moment achter kwam dat hij zonet een pastaatje van €120 had zitten eten. Bij €20/40 Limit Hold’em kon het namelijk best hard gaan met die blinds.
Het is sowieso belangrijk om jezelf goed te informeren over de gang van zaken rondom de eetpauze in pokertoernooien, en wanneer je weer precies terug moest zijn, want dat is nogal eens misgegaan. Zo kan ik me nog een main event van de World Series of Poker herinneren, waar door de grootte van het deelnemersveld een gescheiden dinner break plaatsvond. Het veld werd in tweeën opgedeeld en de tafelnummers die eerst op pauze gingen werden door de Amazon Room omgeroepen, net als de nummers die nog even moesten doorspelen. Toen de pauze even later was aangebroken, zocht een groep Nederlanders gebroederlijk een restaurant op om eens rustig onder het genot van een stukje vis de beslommeringen van de dag door te spreken. De timing was perfect, want krap een minuut voordat het spel weer verder ging, was iedereen weer bij zijn tafel aanbeland, uitgerust, opgeladen en klaar voor nog eens zes uur lang de degens kruisen boven het groene vilt.
Ook Daan Ruiter zag dat hij net op tijd was, want ze waren aan zijn tafel inmiddels ook allemaal weer terug in hun stoel en net bezig om de eerste hand te spelen.
De vragende blikken van zijn tafelgenoten kon hij nog niet helemaal plaatsen, maar de herkomst hiervan werd duidelijk toen op dat moment de toernooidirecteur aankondigde dat de tweede helft van het veld van hun eetpauze kon gaan genieten, waarop zijn tegenspelers collectief opstonden om op dinner break te gaan. Juist.
Een ideaal moment voor onze landgenoot om de pokerface op te zetten en zijn tegenspelers te vertellen dat hij een uurtje pauze maar wat krap vond, behoefte had aan wat meer rust en alleen maar even terug was gekomen om te kijken of zijn chips er nog stonden. Nu dat zo bleek te zijn kon hij met een gerust hart gaan genieten van de tweede helft van zijn pauze.
En zo geschiedde.
Peter Dalhuijsen
|
