Ik heb me laten vertellen dat espresso hier hetzelfde smaakt als gewone Nederlandse koffie, dus laten we dat maar eens proberen. Daar ga ik graag een kwartier voor in de rij staan bij de koffiebalie.
Inderdaad, ik word niet teleurgesteld... alhoewel, de hoeveelheid komt ook overeen met die van een 'echte' espresso, dus betaal ik hier even $3 voor een slok normale koffie. Arg.
Vandaag is het $1,500 buy-in Pot Limit Hold'em toernooi, en voor het eerst zit ik de hele dag met supersterren aan tafel. Eindelijk voor het eerst dan het idee dat ik in de World Series speel, en niet in een of andere homegame in Springfield, Ohio.
Pot Limit Hold'em is een heerlijk spel voor 'flop junkies' zoals ik, omdat de bananenplay van all-in voor de flop niet mogelijk is. Er moet dus veel meer gemanoevreerd worden en dat bevalt mij prima. Men zegt dat de skillfactor in Pot Limit Hold'em hierdoor meer dan 10 keer zo groot is als in No Limit. Als je die lijn doortrekt, betekent dat dus dat de skillfactor in Limit Hold'em 20 keer zo groot moet zijn... ik vind het allemaal best.
'Cowboy' Hoyt Corkins
Aan mijn eerste tafel zit ik samen met WPT-winnaar 'Cowboy' Hoyt Corkins. Hij beweegt niet veel, waardoor ik weer 7 van de 10 potten kan spelen. Aan tafel zitten een paar afgeknapte Amerikanen, die 10 uur in de auto hebben gezeten om het No Limit toernooi van gisteren te spelen, alleen om erachter te komen dat het allang was uitverkocht. Uit pure ellende hebben ze zich dan maar voor dit toernooi ingeschreven.
Deze informatie is natuurlijk goud waard. Blijkt maar weer hoe dom sommige spelers zijn, dat ze niet doorhebben wat voor gevolgen het voor het verloop van het spel heeft dat ik dit nu weet.
Vandaag wordt de domheid van de pokerende Amerikaan, net als gisteren, wederom onderstreept, als de een na de ander steeds maar weer zijn kaarten laat zien nadat een andere speler zijn kaarten foldt. Allemaal informatie voor de databank van de Dal, informatie die uiteindelijk tegen hen gebruikt zal worden...
Cowboy Hoyt raist voor het eerst in drie kwartier, maar daardoor laat ik mij niet uit het veld slaan. Ik wil met mijn KTo graag een flop spelen vanuit de big blind. De flop van KKT met 2 klavers is typisch zo'n flop die ik wel wil spelen. Ik check-call zijn bet van 200, en als er op de turn een aas komt, die ik overigens niet wilde zien, gaat het check-check. De river brengt de klaver 9 en ik zet 300. Hoyt maakt een minimale raise naar 600 en daar zit ik dan met mijn full house...
De kans dat hij AA of AK heeft is best groot. Ik heb slechts de vierde nuts, na ook nog eens QJ van klaveren voor de straight flush. Als ik all-in ga, word ik alleen maar gecalled als ik verslagen ben, dus er rest mij weinig anders dan zijn bet te callen.
Hij heeft gelukkig slechts AJs voor de flush en ik win de pot. De gevaarlijkste man aan tafel verliest zijn halve stack, zodat ik rustig door kan gaan om mijn eigen spelletje te spelen.
Even later win ik weer potje van de Cowboy als ik met A2 twee paar maak en hij met A7 slechts één. Hij dacht blijkbaar dat ik de flush draw had (mission accomplished), want ik hoor hem met dat Alabama-accent tegen zijn buurman zeggen: "I can't read that guy..."
1-0 voor de Dal.
Ik zit twee uur lang rustig aan mijn stack te werken, tot de stapel 25-jes ongeveer tot onder mijn kin komt. Met blinds 50/100 kan ik eindelijk de twee mannen die liever No Limit hadden gespeeld uit hun lijden verlossen. Ik verhoog met AA en de andere twee gaan braaf voor de flop all-in met AK (redelijk ideaal). Geen rare flops en we hebben twee lege stoelen erbij.
Al Krux
De lege stoelen worden gevuld door Brandon Schaefer en Randy Holland, die ik prompt opdubbel met mijn JJ tegen zijn AQs. Slechte read van mij; ik dacht dat 'ie AK had en dat die Q op de flop een goede kaart voor mij was. Beter concentreren Dal.
Al snel word ik verkast naar een andere tafel met Nam Le, drievoudig main event finalist Al Krux en Nederlandse veteraan Kosta Anastasyadis. Er gebeurt hier weinig spectaculairs, en een paar domme bluffs en een paar goeie calls later verhuist mijn 7,000 punten tellende stapeltje intact naar een tafel verderop, waar Rafe Furst, John Esposito en Randy Jensen achter de grote punten zitten.
Mijn buurman vertelt me dat ze het net over mij hadden, omdat ze mij sprekend op Chip Reese vinden lijken. Ik zie het maar als een compliment.
Uiteraard ga ik hier op deze tafel aan het gas met twee paar, zodat ik na 4 uur nog maar 1,725 chips heb, als de blinden naar 100/200 gaan. Rafe Furst dubbelt mij nog braaf op als hij denkt dat zijn 22 kan winnen van mijn 66, maar ik blijf kleine punten houden.
Deze kleine punten worden vervolgens verkast naar wederom een andere tafel, waar Tim Phan, Todd Brunson en Chau Giang op mij zitten te wachten. Ik kan mezelf hier anderhalf uur lang prima staande houden, maar op een gegeven moment moet het er toch een keer in, op zoek naar de dubbel. Mijn ATs vindt QQ op de small blind en na 6 uur spelen is de koek op.
Chau Giang
Vijf minuten later is het dinner break en ik ga met o.a. Noah Boeken en Frank Sinopoli aan de rand van de stad heerlijk sushi eten in een... oh nee, dat hebben we al vaker gelezen.
Aan het eind van de lange dag zijn er nog 70 spelers over, waartussen heel veel bekende namen zitten. De stacks liggen extreem dicht bij elkaar, behalve natuurlijk die van Kirill Gerasimov, die zoals altijd short stacked is.
Letterlijk dus nog 'everything to play for' morgen, alleen helaas niet meer voor mij.
Na twee volle dagen spelen is ook eindelijk de finale tafel bekend van het $1,500 No Limit Hold'em toernooi. Slechts drie mannen (Carlos Mortensen, Don Zewin en Ron Stanley) hebben een lange lijst met uitslagen achter hun naam staan, voor de andere zes spelers is dit hun eerste resultaat. De eerste Cinderella-story van deze WSOP is alweer in de maak...
« Terug Reageren op dit artikel? |
