Goed, ik mag mijn wonden gaan likken en terwijl Eric van der Burg de nationale eer hoog probeert te houden bij de laatste 32, kan ik mijn aandacht richten op het €1,000 zijtoernooi.
Met een 5,000 startstack en 25/25 blinds is dit een mooie oefening voor de aanstaande toernooien in Las Vegas. Ik zal dus elke hand spelen, de vraag is alleen: hoe.
In de eerste hand verlies ik de helft van mijn stapeltje met mijn gemiste top pair/flush draw tegen top set koningen, maar dan zit ik nog steeds met 100 blinds voor mijn neus, dus waar hebben we het over.
Mijn creativiteit kent wederom geen grenzen en het doet mij altijd deugd als de tafel niet snapt wat ik aan het doen ben.
Mickey Wernick, die kettingrokende koala die zichzelf 'The Legend' noemt, komt terug van een potje kleien als WPT-winnaar Mel Judah zijn onbegrip met hem deelt: "Die vent, twee links van jou... wat er net gebeurt... hij min-raist under the gun, dus ik call in de small blind. De flop is 9 8 7 met twee ruiten... ik check, hij bet 125, ik call. De turn is nog een ruiten, wij checken allebei. De river is een vierde ruiten, ik check en hij laat een 3-hoge flush zien met Q3 offsuit... ik bedoel, Q3 offsuit! De flop was 9 8 7... en hij heeft Q3 offsuit!"
De legendarische koala knikt instemmend en deelt zijn onbegrip.
Een klein uur later speel ik een iets te grote pot, waar ik met AT mijn tegenstander all-in check-raise op een flop van J T 6 met twee schoppen. Ik heb gelijk dat hij een draw heeft, maar helaas heeft hij KQs voor de straight flush draw met overcards, en ik kan zijn 20 outs niet ontwijken.
Exit stage left.
Eten in Monaco, regel 1:
Hoe groter de menukaart,
hoe hoger de prijzen
Eric speelt ondertussen zijn beruchte jojo-stijl en maakt het wel erg spannend voor de Nederlandse supporters. Als ik word geïnformeerd dat hij zijn stapeltje heeft doorgedubbeld tot bijna een miljoen chips snellen we naar de balzaal om die man een hart onder de riem te steken.
Gelukkig is het al snel dinner break en verplaatsen we ons naar het Meridien Hotel voor wederom een overdreven maaltijd.
Waar ik eerst mocht genieten van een Mediterrane zeebaars met in een zachtrode wijn gepocheerde peer en cashew-kruimels op een bedje van vanille-salade, begeleid door kumquat-tapenade en aubergine-sigaretten, mocht ik vandaag de smaaksensatie beleven van een zoet-zachte borst van gevogelte, gevuld met foie gras van de eendenlever, met in sesamolie geweekte champignons en zachte peentjes, gestoken in een jasje van Parmezaanse kaas.
De Monegasken hebben ontdekt dat als iets heel duur klinkt, dat men dan best bereid is om een kleine veertig ekkermannen neer te tellen voor een prakkie.
Doet me weer denken aan het Hotel de Paris, waar ik twee jaar geleden met de mannen zat, waar er een hamburger op de menukaart stond voor €53.
Ik heb me altijd afgevraagd hoe ze bij dat bedrag kwamen. Ik zie altijd een paar van die gerants voor me, die samen om de tafel zitten als ze aan het begin van het seizoen de kaart aan het samenstellen zijn:
Jean-Pierre: "Hmmm... de hamburger... Wat is een redelijke prijs voor onze hamburger?"
Jean-Luc: "Ik denk al gauw een eurootje of vijftig, dat betalen die rijke stinkerds wel."
Jean-Jacques: "Ja, maar dat is zo duidelijk meteen. Wat dachten jullie van... €52?"
Jean-Luc: "Goed punt, maar ik denk toch dat €53 beter is. Dat klinkt minder uit de lucht gegrepen."
Jean-Pierre: "Klasse, €53 het is. Euhm, wat doen we met de prijs voor een fles kraanwater? Laten we die op €13 staan, of klappen we er nog een eurootje bovenop?"
Het is duidelijk dat men hier door de jaren heen een beetje is losgeraakt van de werkelijkheid.
Eric houdt zich prima stand tussen
Anthony Lellouche, Gavin Griffin,
Carlos Mortensen en Ram Vaswani
Terug in de toernooizaal speelt voor de spelers het prijzengeld een grote rol bij de beslissingen. Voor een aantal FPP-qualifiers is elke €3,000 meer natuurlijk een significant bedrag, en hoe verder men komt, hoe groter de verschillen worden.
Eric trekt zich er weinig van aan en heeft het naar zijn zin op de TV-tafel. Toch speelt hij een aantal handen niet optimaal en lekt op het verkeerde moment weer wat chips terug naar de tegenstanders. Als we bij de laatste 16 spelers zijn aanbeland zit Eric daar met de kleine punten, wat hij nog wel tot bij de laatste 12 weet uit te houden.
Als Brummel hem vertelt dat hij binnenkort iets moet gaan doen, omdat hij nog maar een M van 4 heeft, antwoordt Eric: "M 4? Joh, als ik nog twee keer dubbel kan ik een M3 kopen."
Hij is duidelijk minder gespannen dan men denkt...
Gelukkig krijg ik wat onverwachte steun voor mijn all-in met ATs, omdat nu met Eric gebeurt wat ik ook graag in mijn scenario terug wilde zien. Eric schuift all-in voor 15 big blinds met A9o, waarop Ram Vaswani vanuit de big blind callt voor 1/3 van zijn chips met KQo... Eric dubbelt gelukkig en kan weer een aantal rondjes wachten op een hand.
Het verschil tussen plek 11 en 10 is een flinke €33,000, dus het begint nu vrij spannend te worden. Tot vier keer toe zijn de short stacks all-in als underdog, maar elke keer weten ze weer te overleven, tot ongenoegen van Eric en het Hollandse kamp.
Spannende momenten op weg naar de finale tafel, maar gelukkig is het dan even later geregeld. Carlos Mortensen gaat er op de andere tafel uit en als Alexander Kim eindelijk eens een all-in verliest, is de laatste tafel van 9 bereikt. Dit betekent dat Eric met zijn kleine stapeltje weer wat meer handjes kan zien, voordat hij het erin moet schuiven.
De ongelukkige tafelloting zet hem echter op de big blind, waarop hij uiteraard meteen de eerste hand all-in wordt gezet. Gelukkig vindt hij daar AQ en domineert de A5 van zijn tegenstander.
De vierde schoppen op de river geeft zijn tegenstander echter de nut flush en het is weer op.
Eric van der Burg wordt negende, de final table bubble. Pijnlijke pech, maar de €99,550 moet voorlopig wel genoeg troost kunnen bieden.
 |  |  | | Eric van der Burg zit bijna de hele dag aan de TV-tafel. |
Voor ons zit de main event erop, maar Marc Naalden vermaakt zich prima met de Sit & Go's die hier de hele week worden aangeboden. Hij komt een bad beat verhaal vertellen dat hij met azen tegen een lager paar all-in verloor voor de helft van de chips. Zo erg was dat toch niet? Dat gebeurt wel vaker.
"Wat was het voor Sit & Go, €500 buy-in?"
"Nee, een €5,000."
Slik.
Er wordt omgeroepen dat de laatste €2,000 Sit & Go van de avond van start zal gaan, en de jongens kijken elkaar meteen aan met twinkelende oogjes. Brummel, Marc en Ernst vinden het wel gezellig. Potje kaarten, biertje erbij, prima.
Aan tafel zitten vijf schrapende Franse valsspelers, dus ik ben er niet bij. Komt ook bij dat ik gewoon een krent ben en slecht ben in Sit & Go's.
Brummel en Marc komen ons buiten op het terras al snel vergezellen voor een pilsje, maar Ernst blijft gelukkig nog een tijdje weg.
Na een klein uur komt hij melden dat hij de crapshoot heeft gewonnen, en daarmee €14,000 rijker is. Niet slecht. Daar moet je in de EPT finale drie dagen voor kaarten.
Toch is er nog een vraag waar hij het antwoord niet op weet: "Hoeveel moet je eigenlijk tippen?"
Tja, sinds wanneer moet je fooi geven bij een Sit & Go... Bij toernooiwinst willen ze altijd 2% hebben, maar dat is in mijn ogen veel te veel. Bij een grote prijs is 0,5% ook al vaak genoeg, het gaat immers om het gebaar toch?
"Hoeveel heb je gegeven dan?"
"Nou, ik heb €10 gegeven, maar ik voelde me wel extreem fout, zeg maar. Serieus, ik wilde eigenlijk €50 geven, maar ik had niks meer..."
We hebben zelden zo hard moeten lachen deze week, wat een tekst.
Ernst pulkt een paar kleine briefjes van zijn resterende €13,990 en haalt nog een rondje.
Good times.
« Terug |
