Het zit erop. De show is voorbij. Het circus trekt weer verder.
Na 47 dagen WSOP is de rust in de Rio weer teruggekeerd en zit ik hier weer net zoals in de eerste week, voordat het spektakel hier losbarstte: alleen aan mijn vaste tafel in de Tilted Kilt met een biertje voor mijn neus.
Terwijl Carrie en Sheila af en toe langskomen om een babbeltje te maken, denk ik terug aan de afgelopen acht weken en wat voor schitterende dingen ik hier allemaal heb meegemaakt.
Gelukkig dat ik alles in mijn verslagjes heb opgeschreven, want het is letterlijk te veel om terug te halen.
Eergisteren hadden we de laatste gekke avond met de groep Nederlanders, voordat iedereen weer huiswaarts keerde. Na een paar uur lachend geld dumpen op de $1/2 No Limit in de Gold Coast, konden we vanaf het dakterras van de VooDoo Lounge nog eens uitkijken over de mooie skyline van Las Vegas Boulevard en terugkijken op een mooie tijd.
Na een paar uur en een paar drankjes teveel werd de avond en de reis uiteraard geheel in stijl in een stripclub afgesloten, wat je als geslaagde pokerjongen in Las Vegas natuurlijk niet kan maken om aan je voorbij te laten gaan.
Deze WSOP was voor de Nederlanders een historisch groot succes. Rob Hollink en Noah Boeken kunnen hier helaas niet in delen. Rob is wel drie keer in de prijzen geëindigd, maar zoals hij zelf zei: "Er telt maar één plaats..."
Als je zoals deze twee elke dag in de grootste online cash games speelt, wordt het op een gegeven moment moeilijk om je op te laden voor een 'lullig' $1,500 toernooitje. Een raar bijverschijnsel, maar volledig begrijpelijk.
Voor het eerst hebben in één jaar liefst vier Nederlanders een finale tafel weten te halen, en allemaal hadden ze een goede kans om als eerste Nederlander een WSOP bracelet te winnen, maar Marc Naalden, Marcel Lüske, Steve Wong en ondergetekende moeten helaas wachten tot volgend jaar voor een nieuwe kans. Het is in ieder geval duidelijk geworden dat het slechts een kwestie van tijd is voordat het iemand daadwerkelijk een keer gaat lukken.
De groep pokerende Nederlanders wordt steeds groter en steeds beter, wat nog heel veel moois belooft voor de nabije toekomst...
Met de monsterlijk grote deelnemersvelden wordt het voor de gevestigde orde natuurlijk steeds lastiger om te blijven presteren, maar een paar spelers hebben dit jaar toch laten zien dat ze echt de status van 'grootheid' verdienen.
Voorop natuurlijk de immer controversiële Phil Hellmuth, die eindelijk zijn zo felbegeerde tiende bracelet wist te winnen in het tweede $1,000 rebuy-toernooi en een totaal van vier finale tafels wist te halen. Allen Cunningham stond al een paar jaar bekend als 'the best player nobody has heard of', maar daar is dit jaar toch eindelijk definitief verandering in gekomen. Dit 29-jarige pokergenie haalde liefst drie finale tafels, waaronder die van de Main Event, en wist bovendien zijn vierde bracelet te winnen in het eerste $1,000 rebuy-toernooi, waarin Steve vierde werd.
Er werd ook een paar keer revanche genomen. Sam Farha en David Williams werden allebei tweede in de Main Event van respectievelijk 2003 en 2004, maar wisten allebei dit jaar een bracelet te winnen. Farha in Omaha Hi/Lo, Williams in Seven Card Stud, waardoor zij ook eindelijk bij het grote publiek de resterende twijfels konden wegnemen over hun capaciteiten.
Hetzelfde geldt voor Dutch Boyd, Lee Watkinson en John Gale, die de frustratie van hun eerder behaalde tweede plaatsen (Razz 2004, Pot Limit Omaha 2004 en Pot Limit Hold'em 2005) konden wegpoetsen met hun eigen stukje edelmetaal.
Ook topprofessionals Jason Lester, David Pham en Max Pescatori wisten dit jaar tussen het amateurgeweld een bracelet te winnen, in tegenstelling tot Carlos Mortensen, die niet verder kwam dan een tweede plek in één van zijn drie finale tafels.
Alle ogen waren natuurlijk ook gericht op het $50,000 H.O.R.S.E. toernooi, wat op meerdere manieren geschiedenis wist te schrijven. Het duurste WSOP toernooi ooit kende de zwaarst bezette finale tafel ooit, en na de langste heads-up partij ooit wist de volgens velen beste all-round pokerspeler allertijden, cash game legende en Hall-of-Famer Chip Reese zijn eerste bracelet te winnen sinds 24 jaar... genieten.
Een paar nieuwe namen hebben ook hun stempel achtergelaten op deze WSOP. William Chen wist liefst twee bracelets te winnen in drie finales, maar iedereen had het natuurlijk de hele tijd over wonderkind Jeff Madsen. Met iets meer dan 21 jaar werd hij de jongste braceletwinnaar ooit, en was daarna niet meer te stoppen. Met vier finale tafels en twee bracelets, werd hij verdiend de 'Player of the Year' voor deze WSOP.
Of hij de nieuwe Phil Ivey wordt moet nog blijken, maar veel mensen geloven daar inmiddels heilig in.
Er is dit jaar veel moois gebeurd en het was in ieder geval prachtig om hier overal bij te kunnen zijn. Ik ben zeker niet de enige die niet kan wachten tot volgend jaar...
Mijn pils is op en de dames staan te wachten. Mijn trouwe Tilted Kilt serveersters hebben me uitgenodigd voor de verjaardag van Doreen, dus het is tijd om deze tent te verlaten, om voorlopig even niet meer terug te komen.
Samen met Sheila en Nicole koop ik een Victoria's Secret kadobon en kruip in de auto richting 'city limits', waar Doreen haar feestje geeft.
In de sub-urbane straat zien we veel pick-up trucks en auto's her en der geparkeerd staan, wat een goede indicatie is voor een gezellig partijtje.
We lopen naar binnen door de typisch Amerikaanse garage, om vervolgens terecht te komen in een echte Amerikaanse 'house party', compleet met overdreven veel taart en 'bring your own liquor'. Buiten in de tuin komen we de rest van de Kilt-collegaatjes tegen. Al mijn favoriete meiden staan daar, voor de verandering eens zonder Schotse rokjes, en ze zijn bijzonder blij om mij te zien: Doreen, Sheila, Nicole, Kary, Anna, Stephanie, Sarah en Sarah (die onlangs gestopt is bij de Tilted Kilt en nu werkt als stripper bij de Crazy Horse Too)... good people. Ze zijn er allemaal.
"Hey Petuurrr!", klikt het in koor. Een ontroerend moment.
Anna voelt zich extreem schuldig dat ze mij in haar ogen de afgelopen paar maanden zo slecht bediend heeft, dus staat erop om mij de rest van de avond te voorzien van drankjes om het goed te maken. Ik kan het duidelijk niet over mijn hart verkrijgen om hier tegenin te gaan.
De rest van de avond heb ik heerlijke gesprekken met de dames, over het leven, de liefde en de toekomst. Ook Doug en Tyler weten mij nieuwe inzichten te geven in de subtiliteiten van het quarterback-schap.
Leerzame tijden.
Als de plaatslijke drugsdealer arriveert om de dames te voorzien van hun broodnodige medicijnen, verandert het feestje ten goede. Al het aanwezige Mexicaanse schuim wordt wat actiever en de sfeer wordt al snel wat opgepompt door de stijgende, cocaïne-gevoedde testosterongehaltes.
Als ik boven met de roodharige Kary op een slaapkamer diepgaande gesprekken aan het voeren ben, terwijl haar vrienden het nachtkastje gebruiken om wat lijntjes uit te tekenen, breekt beneden de langverwachte vechtpartij uit.
Chris heeft 3½ jaar in de Nevada-nor gezeten en is niet onder de indruk. Hij trekt zijn shirt uit om zijn indrukwekkende tatoeages te laten zien en loopt de trap af om zich te mengen in het feestgedruis.
De dames sommeren mij om boven te blijven, alsof ik van plan was om een rol te gaan spelen in dit Mexicaanse onderonsje... het is bij hen toch veel gezelliger.
Als het beneden is gekalmeerd komen wij ook eens polshoogte nemen. De politie is inmiddels gearriveerd, om een klassieke filmscène te recreëren. Iedereen moet uiteraard zijn I.D. laten zien en de dienstdoende, autoritaire copper staat in het midden van de kamer om de huiseigenaar, Doreens neef, te vertellen dat dit al de zoveelste maal is dat hier gedonder is geweest, en dat het de laatste keer is geweest.
Het bloed op de grond maakt het wel moeilijk om de vermoorde onschuld uit te hangen, dus het feest is definitief voorbij.
Ik omhels mijn nieuwe vriendinnen en ze uiten allemaal de hoop dat ze me snel weer zien. Stephanie staat erop dat ik deze week nog in de Kilt langskom, maar het moet een keer klaar zijn. Het is goed zo.
Samen met Kary, Tyler en Chris verplaats ik mij naar PT's Pub, een Locals-bar ergens in een buitenwijk.
Daar blijven we tot het ochtendgloren onze biertjes drinken en een keutje leggen. Tussen de shots Jaeger door ontdek ik ineens dat de barman een geboren Utrechtenaar is, die op zijn 16e in Las Vegas terecht is gekomen. Hierdoor voel ik mij ook ineens een stuk meer 'local' en is het al tegen negen uur 's ochtends als Kary en de jongens mij bij mijn hotel afzetten...
Nog één omhelzing dan van mijn roodharige vriendin en dan is het mooi geweest.
Het is na al die mooie tijden hier daadwerkelijk moeilijk om afscheid te nemen van deze gestoorde stad en haar mooie mensen, maar het is daardoor alleen maar een zekerheid geworden dat ik hier nog veel vaker ga zijn...
Na 56 dagen Las Vegas en 40 afleveringen 'Dal Speaks' zit het er hier dan eindelijk ook voor mij op. Ik blijf hier nog een paar daagjes uitslingeren en dan gaat ook deze jongen weer eens op huis aan. Het was mij een waar genoegen om jullie dagelijks te voorzien van alle vormen van pokeranekdotes en sterke verhalen, om jullie zo goed mogelijk mee te laten genieten van wat hier allemaal gebeurt.
Bedankt voor al jullie positieve reacties. Daardoor hebben we besloten om hier zeker mee door te gaan, dus verwacht vanaf 8 september hier een nieuwe serie avonturen vanuit de EPT in Barcelona...
Tot dan!
Dal
« Terug 
Twee maanden Las Vegas...
|
