|
Vanaf 1 tot 17 juni zat de Dal weer in Las Vegas voor de World Series of Poker, dit keer maar een paar weekjes dus, maar nog steeds genoeg om wat mooie dingen mee te maken.
Op deze pagina's deed hij verslag...
Deel 7
Het $2.500 short handed toernooi was wederom van korte duur. Ik vlieg eruit met aas-koning van dezelfde kleur, dus dat is niet eens iets om me voor te schamen. Al snel bevind ik me dus weer naast het zwembad bij onze crib, waar de mannen genieten van de vroege middagzon.
Lees meer »
Deel 6
Nu we nog eens twee auto's gehuurd hebben, zodat we flink mobieler zijn geworden, karren we in colonne naar Downtown, waar om 17:00 uur het main event van deze week van start gaat, de First Annual PokerCollege Las Vegas Hall of Fame Special Invitational Circuit Classic Series Extravaganza Open Poker Championship 2009. In de volksmond: FAPCLASHOFSPICCLESEXOPOC.
Lees meer »
Deel 5
Voordat de mannen straks op het vliegveld aankomen en het feest kan beginnen, moeten we natuurlijk nog even wat drank inslaan. Ik kan me immers goed voorstellen dat we straks te maken hebben met een tiental dorstige keeltjes, die na zo'n lange reis graag gesmeerd willen worden.
Lees meer »
Deel 4
Vandaag staat in het teken van de verhuizing naar de PokerCollege Baller Crib, die de kern van deze Vegasreis zal vormen, maar eerst moet er nog even een toernooi gespeeld worden. Ik zit 's ochtends buiten te genieten van het ochtendzonnetje, als de pool guy binnen komt zetten.
Lees meer »
Deel 3
Het short-handed toernooi was voor mij van korte duur, helaas. Iedereen begon met vijf spelers aan tafel, zodat ze de late inschrijvers nog een plekje konden geven, waardoor het spel nog een tandje agressiever werd dan vantevoren verwacht werd.
Lees meer »
Deel 2
Vandaag dus mijn eerste toernooi, zoals gebruikelijk een No Limit Hold'em toernooi met $1.500 buy-in. Het huis is nog niet volledig ingericht - lees: er is nog geen koffie ingekocht - dus ik moet even op pad.
Lees meer »
Deel 1
Daar gaan we weer, voor die twintig uur durende reis naar Las Vegas. Gelukkig heb ik de oversteek naar de Nevadawoestijn al een aantal keer gemaakt, waardoor alles min of meer op de automatische piloot gaat.
Lees meer »
« Terug | 
