|
Chillin' at da Crib
Het $2.500 short handed toernooi was wederom van korte duur. Ik vlieg eruit met aas-koning van dezelfde kleur, dus dat is niet eens iets om me voor te schamen. Al snel bevind ik me dus weer naast het zwembad bij onze crib, waar de mannen genieten van de vroege middagzon. Tegen het avonduur wordt het kamp opgebroken en verplaatst naar de Venetian, waar een paar figuren nog in het toernooi horen te zitten, maar tegen de tijd dat ik daar aankom, zit iedereen alweer aan de cashtafel te schrapen.
Arilexed en ik voelen daar weinig voor en bespreken onze beslommeringen aan de bar, waar we vlakbij een blonde dame kunnen gadeslaan, die in haar eentje bij een gokautomaat zit, uiteraard op een strategische plek nabij de pokerroom. Arilexed wil nog geloven dat de Fruity Frogs haar favoriete machine is, maar voor mij kan dit natuurlijk maar één ding betekenen. Geïnteresseerd, doch zo onopvallend mogelijk, observeren we haar van een afstandje en we zien een leuk tafereel voor onze ogen voltrekken, als de ene kerel na de ander en passant komt informeren wat tegenwoordig de gangbare prijs is voor een kortstondige liefdesaffaire. Bij nummer zes heeft ze eindelijk beet en vertrekt naar boven voor een tiental minuten lichamelijke arbeid, waarna ze weer vrolijk dezelfde plek inneemt, achter de eenarmige bandiet, op zoek naar een volgende kandidaat. Wanneer even later Swensson en Drazzic binnen komen druppelen na een eveneens teleurstellend WSOP-avontuur, vindt die meid dat ze teveel nieuwsgierige blikken haar kant op krijgt, en gaat ze op zoek naar een andere plek om een lijntje uit te leggen. Jammer. We hadden al bijna een sidebet geplaatst wat het moet gaan kosten. Het is voor een andere keer.
Na al het cashgame-geweld is de rest ook aan het eind van hun gejetlagde Latijn, en besluit iedereen om af te haken, behalve Tribbezz en Rolo, met wie ik besluit om eens een kijkje te gaan nemen in de Green Valley Ranch, waar ik nog nooit geweest ben. Als we een krap half uurtje later aan komen rijden in de parkeergarage, is die volledig leeg, op twee verkreukelde pick-up trucks na. Ballers zoeken geen eigen parkeerplek, maar gebruiken natuurlijk Valet Parking, ook al is de garage leeg. Ik rijd op bij het hokje van de valet, waar de dienstdoende parkeerbeambte dan ook denkt dat ik hem in de maling zit te nemen, als ik hem vraag waar ik hier ergens kan parkeren. Hij kijkt om zich heen alsof hij iets gemist heeft, maar kan dan toch niet anders concluderen dan "right here". Prima. En zo geschiedde.
Green Valley Ranch:
volop actie
Overlopend van nieuwsgierigheid trippelen we de roltrap op en zien dan een beeld wat we tot op heden nog niet hebben mogen aanschouwen: een compleet uitgestorven casino. Een paar lui die hier blijkbaar in het hotel vertoeven lopen eveneens wat verdwaasd rond, naast natuurlijk de Aziatische keukenmedewerker die zijn salaris aan de Tropical Princess aan het voeren is, maar ook wij moeten een paar keer goed kijken om zeker te weten dat we niet in de Twilight Zone zijn beland.
Het casino zelf is zeer groot, heel mooi ingericht en uiteraard nog vrij nieuw, maar blijkbaar kun je op dit soort locaties - een stukje buiten de Strip - het beste zien dat Las Vegas in een ernstige recessie zit. De pokerroom is nog het beste gevuld van allemaal, met wat volhardende, lokale schrapers, maar voor de rest is het bijna zielig om te zien. Geen kip te bekennen.
Omdat men dit thuis nooit zal geloven, wil ik een foto maken van dit spookhuis, waarna een security-dame mij vermanend toespreekt dat ik geen 'gaming' mag fotograferen. Dit is mij al langer bekend, maar dat weerhoudt mij er natuurlijk niet van om het steeds weer te proberen. Ook mijn argument dat er helemaal geen 'gaming' te fotograferen is, om de simpele reden dat er niemand binnen is, verandert haar mening niet, waarna ik geen andere keuze heb dan het erbij te laten zitten. Maar wanneer ik even later aan de andere kant van het casino de jongens craps-uitleg sta te geven, komt die meid ineens op me af om te vertellen dat ze het aan haar baas heeft gevraagd en dat ze niet willen dat ik me 'uncomfortable' voel om hier te zijn en dat dat nooit de bedoeling was, dus bij deze excuses en een vriendelijke uitnodiging om alsnog mijn foto's te komen maken.
Meteen is duidelijk dat het hier nu écht crisis is, en dat elke klant gezien wordt als de laatste strohalm om nog het hoofd boven water te kunnen houden. Ik vrees dat het echter te laat is voor de Green Valley Ranch, ook omdat ik al vernomen had dat de hele Station-casinoketen, waar dit smethuis deel van uitmaakt, al faillissement heeft aangevraagd. Jammer. Ze hadden hier nog zo hun best op gedaan.
Een traantje wegpinkend komen we weer de garage in, waar we onze auto op precies dezelfde plek treffen als waar we hem hadden achtergelaten: bij het valet-hokje, nog voor de slagbomen van de parkeergarage. Er is na ons dus geen enkele auto meer ingereden... het blijft ons verbazen. Vol medelijden met de parkeerhulp, die het toch echt van de fooien moet hebben, geven we hem een welgemeende $3 en laten we dit ten dode opgeschreven gokhol voor wat het is.
|
