|
De ballers zijn geland
Voordat de mannen straks op het vliegveld aankomen en het feest kan beginnen, moeten we natuurlijk nog even wat drank inslaan. Ik kan me immers goed voorstellen dat we straks te maken hebben met een tiental dorstige keeltjes, die na zo'n lange reis graag gesmeerd willen worden. Tribbezz en ik tuffen naar de Walmart, waar we welkom worden geheten door de dienstdoende 'people greeter'. We kijken nog eens goed, maar het staat er toch echt, als functieomschrijving op zijn naambordje. People greeter. Hoe kom je erop.
Kijk, dit is nou het mooie van Amerika. Het slaat volledig nergens op, maar toch voel je je als klant dan echt meer gewaardeerd. Gewoon voor een paar grijpstuivers zo'n gepensioneerde ouwe knakker bij de deur zetten, die de hele dag niks anders doet dan mensen begroeten. "Good morning sir, how are you doing today? Welcome to Walmart." Briljant.
Dit zie ik in Nederland echt nooit gebeuren, dat ze bij de Albert Heijn een kansarme buitenlander de hele dag bij de ingang laten staan, om met een vriendelijke glimlach mensen te begroeten en om oudjes te helpen om zware tassen naar de auto te dragen. Ik vrees ook dat het met de Nederlandse mentaliteit ook minder op prijs gesteld zal worden. "Goedemiddag mevrouw, alles goed? Thuis ook alles goed?"
"Laat me met rust!"
"Is goed mevrouw, fijne dag verder. Daag!"
Hoe dan ook, wij hebben gelukkig geen hulp nodig om het pils in de auto te sjouwen, dus we laten de people greeter voor wat het is, en ruimen even later thuis onze immense koelkast in met een brede selectie aan lokale bieren, van Coors Light tot Budweiser tot the offical beer of the World Series of Poker, het bekende Milwaukee's Best Light. Aangevuld met wat Corona en Heineken hebben we voor ieder wat wils. Frisdrank? Oh, vergeten. Nou ja, fuck it.
COTLOD en Arilexed druppelen ondertussen binnen, en hebben op hun beurt grote moeite om een grijns te onderdrukken bij het zien van dit immense stadskasteel. En het blijft ook een extreem dikke toko natuurlijk, al zeg ik het zelf. Tribbezz kookt voor ons een lekker vega-pastaatje, waarna de taxi alweer voor de deur staat om ons naar het vliegveld te brengen om de jongens op te halen. Aangekomen op McCarran staat daar een dikbuikige Amerikaan in net overhemd op de afgesproken plek, met een herkenbaar naambordje: "NTS Limo Service welcomes PC Ballers".
This is how we roll
Wanneer we uitgelachen zijn schud ik onze chauffeur de hand en komen we er al snel achter dat de vlucht van de mannen uit Detroit zo'n drie kwartier vertraagd is. Doodziek. Toch geeft ons dit de tijd om alvast onze monstreuze uitgerekte Harley Truck te bekijken, die beneden in de parkeergarage staat te wachten. Ed, onze chauffeur, vertelt me ondertussen dat hij ook graag een kaartje mag leggen en al meer dan een half miljoen aan lifetime toernooiwinnings heeft. Doet hij niet verkeerd. Hopelijk kom ik hem binnenkort nog aan tafel tegen. Zou wel grappig zijn in ieder geval.
Enfin, een pilsje later is het al vrij snel een vrolijk weerzien met de mannen. Rolo, Swensonn, Boogerd, Scarpion, Drazzic, Maukra, Bartman... gelukkig zijn we niemand onderweg kwijtgeraakt. We stappen in onze Harley Truck en nemen de toeristische route naar de PC-crib, over de Strip, en uiteraard langs het bekende bord, voor even een Kodak-momentje. Toch weet je weer dat je met overfanatieke pokerjongens op stap bent, als ze in de meest dikke baller limo die je maar kunt verzinnen over de Strip gassen, en in plaats van komische interactie op te zoeken met het vrouwelijk voetvolk, of op z'n minst even naar de voorbijtrekkende megaresorts kijken, ze in diepe analyses en 'flop komt' verhalen verwikkeld raken. Dit geeft in ieder geval een vrij grappig beeld. Mijn doel is in ieder geval om bij een aantal van de mannen even de prioriteiten recht te trekken deze week.
Pilsje erbij, mooie tijden
Thuis aangekomen wordt er even ge-highcard voor de bedden en heeft Swensson de eerste keuze met zijn 'bitch of spades'. Scarpion trekt aan het kortste eind, maar mag zich troosten met de gedachte dat Partyboy nog moet komen en daarom in het feutenhok op de grond mag liggen. Niks aan de hand dus.
Het is al laat, de meesten vinden het wel best voor de avond en kiezen ervoor om even te 'chillen' zoals men dat tegenwoordig pleegt te zeggen, en dan het mandje op te zoeken. Ik breng Arilexed terug naar de New York-New York en Tribbezz en Swensonn zijn de enigen die nog even buiten willen kijken, dus die springen op de veel te krappe achterbank.
Bij gebrek aan inspiratie komen we maar weer in de Hooters terecht, waar de Let it Ride op ons wacht. Maar in plaats van die rondborstige blondines, waar zo driftig mee geadverteerd wordt, krijgen wij een paar tandeloze heksen voor onze kiezen waar de honden geen brood van lusten, die niet alleen heel naar, vervelend en streng zijn, maar bovenal onze grappen niet kunnen waarderen. Als we onze kaarten niet aan elkaar mogen laten zien is elke edge natuurlijk ver te zoeken. Subiete tilt volgt en een paar uur, een paar drankjes en een paar honderd dollar later gaan we maar weer terug naar huis. Morgen gaan we echt beginnen.
|
