|
Aankomst bij onze baller crib
Vandaag staat in het teken van de verhuizing naar de PokerCollege Baller Crib, die de kern van deze Vegasreis zal vormen, maar eerst moet er nog even een toernooi gespeeld worden. Ik zit 's ochtends buiten te genieten van het ochtendzonnetje, als de pool guy binnen komt zetten. Dit is weer een typische Amerikaan, van het soort dat een verhaal begint en niet ophoudt met ouwehoeren, tot hij klaar is met zijn werk, zich niet realiserend dat mijn interesse voor zijn teksten zo rond het vriespunt ligt.
Hij weet te vertellen dat Las Vegas ongeveer 200.000 zwembaden telt, waarna hij zijn positie in de pool cleaning business uiteenzet, die natuurlijk niet mis is. Uiteraard wordt dit begeleid door het bekende namedroppen, wiens zwembaden hij allemaal onder zijn hoede heeft. Het neusje van de zalm is natuurlijk het zwembad van Siegfried - die van Roy - de grote tovenaar met zijn witte tijgers. Onze pool guy is geen kleine jongen, zoveel is duidelijk. Ook deze man wil nog wel eens een kaartje leggen en doordat ik onbedoeld geïnteresseerd overkom, zit ik een half uur lang 'flop komt' verhalen te incasseren uit zijn wekelijkse $1/2 No Limit avonturen. De man wordt bedankt. Ik ben alweer op tilt voor ik aan het toernooi begin.
Vandaag is een $2.000 No Limit Hold'em freezeout, waar de spelers met 6.000 chips beginnen. De kans is dus flink kleiner dat ik er na een kwartier uitlig, maar toch slaag ik daar weer in. Dat is natuurlijk een kunst op zich. Op 25/50 blinds raist iemand naar 125 en ik wil graag een flopje kijken met T 9. Nog vier man volgen mijn voorbeeld en we gaan met z'n zessen naar de flop: AJ 8. Dikke bingo dus.
Dat denken er blijkbaar wel meer, want de actie barst los. De man bet 325 door, ik call de 325 en mijn linkerbuurman raist naar 1.125. De andere drie stappen uit, de initiële raiser callt, waarop ik vind dat ik genoeg value heb gehaald uit mijn tien-hoog en het erin stamp voor 5.325 totaal.
Mijn buurman trapt zijn stapeltje ook naar het midden en de andere speler denkt een paar minuten na voordat hij uiteindelijk foldt. Ik heb ongeveer een flip tegen de 8 8 van mijn buurman, maar als de rook is opgetrokken heb ik nog steeds dezelfde handwaarde als aan het begin: tien-hoog dus.
Leuk hoor, die WSOP-toernooien. Na drie events heb ik alweer $5.000 ingeleverd, wat betekent dat ik de afgelopen drie dagen zo'n $1.500 per uur heb betaald om gezellig met de jongens daar aan tafel te mogen zitten. Ik kan je vertellen dat je voor dat geld in de Spearmint Rhino veel leukere dingen kan krijgen dan top pair met aas-koning.
Wat is er nou meer baller
dan je eigen waterval?
Goed, Tribbezz en ik verzamelen onze zooi en rijden een stukje oostwaarts, waar onze crib op ons ligt te wachten. Ik ben benieuwd of dit huis inderdaad zo baller is als vanvoren werd beloofd en gelukkig worden we niet teleurgesteld. We zijn de komende elf dagen de trotse bewoners van een extreem dikke villa, omringd met een flinke tuin, uiteraard met zwembad, die gesierd wordt met een jacuzzi, muziekinstallatie en een totaal overbodige, maar daarom juist natuurlijk bijzonder baller waterval. Binnen zien we twee woonkamers, een zitkamer met een bar, een game room met pooltafel, een té grote keuken en zes slaapkamers. Vooral de master bed room is overdreven chique ingericht, met Romeinse pilaren, overdekt balkon en een privébadkamer waar een succesvol saunacentrum jaloers op zou zijn. Tribbezz en ik kijken elkaar instemmend aan: dit wordt een mooi feestje.
Even later komt property manager David binnen, die met ons even de gebruiksaanwijzing van deze villa doorneemt. Het is een beetje een vreemde vogel en ik verdenk hem meteen van overmatig drugsgebruik. Dit wordt niet alleen bevestigd door de mededeling dat hij beste maten was met Mike Matusow in diens wilde jaren, maar ook door het feit dat hij eerst tot twee keer toe bijna van zijn stokje gaat en doordat hij, zoals ze dat in politieberichten noemen, nogal een verwarde indruk maakt. Vervolgens verdwijnt hij midden in een zin voor een kwartier naar het toilet, waarna hij weer vol energie terugkomt om ons te helpen de laatste details rond te krijgen. Ja kinders, begin er nooit aan. En maak je school af.
Nadat die junk weer is opgehoepeld slaan we vast wat drank in bij de Walmart en zakken we even later af richting dat kleine, schattige huisje van Zadelhoff en consorten, waar we een heerlijke barbecuemaaltijd krijgen voorgeschoteld. Dat kunnen die twee kalen wel. Wanneer de buikjes rond zijn, is het tijd om naar het Hard Rock Hotel te gaan voor een paar uurtjes ontspanning.
Hells Belles
Ik blijf het een toptent vinden, die Hard Rock. Qua sfeer is het uniek in Las Vegas, gezien het rock-thema, waardoor het ondanks de redelijk afgelegen locatie aan Paradise Road toch elk weekend meer dan afgeladen vol is. Uiteraard dragen de Helles Belles hier ook aan bij, de schaarsgeklede gogo-danseresjes die het verliezen met blackjack tot een aangename belevenis maken door op een podium tussen de tafels zo zwoel mogelijk met hun achterwerk te zwaaien en acrobatische kuntstjes uit te halen aan een paal. Terwijl ik dit schouwspel zo eens van een afstandje sta te bekijken, besef ik me dat deze stad door de jaren heen toch een warm plekje in mijn hart toegewezen heeft gekregen.
Dat, en natuurlijk dat ik die rammend dikke siliconenprammen simpelweg het mooiste vind wat er is. Ik denk dat het één en ander wel zijdelings met elkaar te maken heeft.
Wetemans heeft een nieuw spelletje ontdekt en terwijl de trotse eigenaar van Zadelmeier.nl zich weer aan de Let it Ride waagt, nemen wij eens plaats aan een zogenaamde Progressive Texas Hold'em tafel, het zoveelste casinospelletje met negatieve verwachtingswaarde.
Het idee is als volgt: je plaatst een blinde ante, waarna je twee kaarten krijgt. Als deze beter zijn dan een gemiddelde Hold'em hand, besluit je uiteraard om door te spelen, en plaats je er nog een dubbele inzet bij. Heb je dat niet, dan kun je je hand folden en ben je je ante kwijt. Vervolgens krijg je een flop, en kun je besluiten om er nog een inzet bovenop te klappen, of om te checken, als je er geen vertrouwen meer in hebt dat je nog favoriet bent over een blinde hand. Na de turn heb je nog een keer deze mogelijkheid, waarna er niet meer ingezet kan worden. De river wordt gedraaid en je hand krijgt vervolgens een showdown tegen de blinde hand van de dealer. Maak je een betere combinatie dan de dealer, dan krijg je al je inzetten 1-op-1 uitbetaald, behalve je ante, die krijgt alleen betaald bij een straat of beter. Daar, en uit het feit dat je de winnende hand kan folden, komt denk ik dan het huisvoordeel vandaan bij dit spel. Het spel heet 'Progressive' Hold'em, omdat je met een side bet van $1 nog kans maakt op de jackpot, die je wint als je een royal flush flopt.
Uiteraard heeft het huis een voordeel hier, maar toch moet je met een gedegen kennis van de percentages een heel eind kunnen komen in dit spel, plus natuurlijk dat de dealers ook niet alles weten en nog regelmatig een foutje maken, waar je van kunt proberen te profiteren.
Al snel neem ik de rol aan van onnozele Harry die er niks van begrijpt, om de dealers te irriteren, maar ook om mezelf in de positie te manoevreren om een mooi kunstje te kunnen toepassen. Even later lukt het me al: ik slaag er voor het eerst in mijn carrière in om te 'past posten'. De droom van elke gokker.
Ik krijg boer-vier offsuit, wat niet in de buurt komt van de gemiddelde hand - vrouw-zeven meen ik - dus ik fold mijn kaarten. Omdat ik de bonus side bet heb geplaatst, moeten mijn kaarten blijven liggen, om te zien of ik niet alsnog een monster flop, die me nog een bonusprijs kan opleveren. De flop is 7-6-3 en de andere spelers maken hun beslissing, waarna op de turn een 5 valt. Als ik door had gespeeld, had ik dus een straat gehad. Ik zet mijn onnozele blik nog wat kracht bij en zet een vijfje in op het inzetvakje van de river, waarna de dealer vraagt wat ik doe. "I play", zeg ik, terwijl ik hem vragend aankijk.
"Then you have to put ten dollars, sir, just like your ante." Ik plaats de tien dollar in het daarvoor bestemde vakje, waarop hij opmerkt dat ik de dubbele pre-flop inzet niet heb geplaatst en dus gefold heb. Ik zet mijn Bambi-blik nog wat kracht bij en herhaal nog eens: "No, I play". De man zegt dat ik daar dan twintig dollar had moeten zetten. "Oh", zeg ik, met een stemklank waaruit op te maken is dat ik dat echt niet wist, na een paar zorgvuldig getimede seconden gevolgd door een beteuterd "but I want to play".
"Then you have to put twenty dollars here, sir."
Ik plaats mijn inzet, waarna ik de onnozele blik vasthou. Bij de showdown draai ik mijn kaarten zo onzeker mogelijk open, waarna ik de dealer aankijk met een vragende blik van: "heb ik wat?"
De floor manager komt op dat moment aanlopen, want hij ziet ook dat hier iets vreemds gaande is, maar hij komt te laat. Het kwaad is al geschied. Bovendien heeft hij de actie niet helemaal gevolgd, dus durft hij niet in te grijpen. Hoe dan ook, het is me gelukt om alsnog in te zetten, nadat ik gefold had en zag dat mijn kansloze hand een straat had gemaakt. Past posting dus. De droom van elke hustler komt hier aan tafel uit. Schitterend natuurlijk.
Mijn tafelgenoten Naalden en Wetemans beseffen ook wat hier aan de hand is en weten daarmee ook dat zij ook een zo strak mogelijke pokerface moeten aanhouden, om deze briljante play alsnog niet in schoonheid te laten sterven. Ik zie vanuit mijn ooghoek dat Wetemans het niet meer trekt en zijn handen voor zijn gezicht moet slaan om zijn lachen te verbergen. Ik blijf strak in karakter mijn onnozele, vragende blik houden en wacht op de showdown met de dealer, die vrouw-vier omdraait voor een split pot... dood- en doodziek dit.
In plaats van $10 verlies had ik hier $30 winst kunnen opstrijken met deze briljante play, waar Eric van der Burg himself trots op zou zijn, maar helaas mocht het niet zo zijn. Het blijft bij het behoud van mijn tientje, maar dat is percentage-gewijs natuurlijk al meer dan genoeg om het huisvoordeel volledig te neutraliseren.
Ik zie vanuit mijn perifiëre zicht dat de floor manager nog een kwartier lang bij de tafel blijft staan om naar mij te kijken, in de hoop wat op te vangen waaruit blijkt dat ik hier de boel in het ootje loop te nemen. Het is nu dus zaak om even geen chiptricks te doen en de rol van domme, dronken toerist nog even vast te houden. Nog steeds balend van die split pot kan ik toch een enorm gevoel van genoegdoening niet onderdrukken, dat me dit is gelukt. Ik beleef hier meer plezier aan dan aan die hele World Series bij elkaar.
Las Vegas. My kind of town.
De jongens haken een minder spannend uurtje later af, en ook Tribbezz en ik vinden het mooi geweest. Nadat ik mijn laatste all-in win eindig ik met $50 winst, dus ik ben uiteraard meer dan tevreden. Tribbezz neemt geen genoegen met zijn Let it Ride winst en klapt het op weg naar buiten nog even op rood, waarna hij met $100 winst het pand verlaat, als succesvolle afsluiter van een mooie avond.
|
