|
Rio All Suites Hotel & Casino
Het short-handed toernooi was voor mij van korte duur, helaas. Iedereen begon met vijf spelers aan tafel, zodat ze de late inschrijvers nog een plekje konden geven, waardoor het spel nog een tandje agressiever werd dan vantevoren verwacht werd. Ik kwam een kwartiertje later binnen, omdat ik nog ruzie aan het maken was met het trage internet hier in huis. Ik herkende niemand aan mijn tafel, maar had alweer snel door dat drie van mijn vier tegenstanders weer meer dan graag mochten squeezen en moeilijk doen voor de flop, waardoor het een vrij risicovolle onderneming werd om in een pot te stappen.
Uiteraard deed ik hierin niet voor de jongens onder, en slaagde ik er al snel in om dat gere-raise te saboteren door meer dan regelmatig gewoon maar te limpen, zodat ik mijzelf na de flop kon gaan uitleven, in plaats van ervoor. Bovendien lukte het me dit keer wel om op een board met vier ruiten iemand van z'n hand af te zetten. Je zou zeggen dat een ezel zich niet twee keer aan dezelfde steen dient te stoten, maar ik dacht, kom, ik gooi het eens over een andere boeg, en kon het toch niet laten om de river te raisen. Mijn brutaliteit werd beloond met een fold en ik was lekker van start.
Helaas vond er aan de overkant van de tafel een paar dikke confrontaties plaats, azen tegen koningen, dat soort grappen, waardoor 'mijn' big blind - als ik op de button zit, zeg maar - een dikke chiplead aan tafel kreeg en heel sterk elke hand druk begon te zetten. Ik kon kiezen tussen terugspelen en op een hand wachten. Het liefst natuurlijk een combinatie van die twee. Toch lukte het niet om dit tot een succesvol einde te brengen. Ik verloor een paar kleine potjes, moest wat babypaartjes folden, en toen ik eindelijk all-in kon squeezen met A K - het bewuste 'terugspelen met een hand' waar ik het eerder over had - werd dit meteen mijn laatste pot van de dag, toen mijn tegenstander twee vrouwen niet genoeg vond en er een derde bij verzamelde op de flop.
All aboard!
Buiten zie ik de shuttle bus van de Sapphire staan, de gentlemen's club die al een paar jaar iets van een sponsorverbinding met de WSOP heeft, waardoor je nog wel eens een paar van die rondborstige dames op de gang tegenkomt. De bus staat strategisch geparkeerd bij de uitgang, klaar om de tiltende pokerjongens op te vangen. Ik zie het al voor me, dat dat ding de hele dag af en aan rijdt, met een dozijn van die beteuterde koppies erin, die glazig uit het raam zitten te staren, denkend aan die nare river. Pokerpetje nog op, iPod nog in de oorschelp, de dromen aan duigen... half bewust van hun omgeving en waar ze naartoe worden gebracht. Als lammetjes naar het slachthuis, gedwee hun lot tegemoet: een lege portemonnee.
De verleiding om mezelf ook naar die tent toe te laten gassen om in rap tempo zoveel mogelijk dollars weg te tilten is bij mij gelukkig nog niet groot genoeg, dus ik loop verder de parkeerplaats op, op zoek naar mijn blauwe racemonster. Nog steeds enigszins balend als een stekker spring ik maar weer in de auto, terug naar huis, om de rest van de middag chagrijnig voor me uit te gaan zitten staren. Het bekende werk dus, maar wel zo goedkoop.
Parasol Down
Het is al ver voorbij de avondschemer als de telefoon gaat en Tribbezz meldt dat hij geland is. Mooi. Ik kar samen met Wetemans naar de Wynn, waar ik graag een drankje mag drinken op het buitenterras van de Parasol Down. De tevreden grijns van Tribbezz stemt mij vrolijk en de seabreeze smaakt weer als vanouds. We raken bovendien maar niet uitgekeken op Kathy, onze blonde serveerster van die avond. Haar starre blik en gebrek aan oogcontact nemen wij voor lief, omdat ze ons regelmatig een kijkje in de keuken geeft van wat daar onder dat korte rokje allemaal te doen is, wanneer ze bij een aangrenzende tafel de drankjes neerzet. Complimenten wederom voor de bedrijfskleding in het Wynn casino, waar ze weten wat de gasten belangrijk vinden. Hier heeft een groot man iets heel moois gecreëerd. Het succes zit 'm in de details, zullen we maar zeggen. In dit geval met een kanten randje.
|
