|
My crib and my ride
Vandaag dus mijn eerste toernooi, zoals gebruikelijk een No Limit Hold'em toernooi met $1.500 buy-in. Het huis is nog niet volledig ingericht - lees: er is nog geen koffie ingekocht - dus ik moet even op pad. Gelukkig is er een Starbucks even verderop, dus kan ik daar mooi mijn ontbijt halen: een large cappuccino met drie extra shots espresso. De dag is weer goed begonnen.
Needles en ik kunnen deze middag wel een jetlag-dipje verwachten, maar kiezen er toch voor om vandaag te spelen. We hebben immers al vaker met dit bijltje gehakt en het bovengemiddeld zwakke veld moet ook wel knikkebollend te verslaan zijn, zo menen wij. Ruim op tijd - anderhalve minuut voor aanvang van het toernooi - komen wij de Amazon Room binnen, waar wij ontdekken dat door wat last-minute akkefietjes het toernooi een kwartier later begint. We wensen elkaar het beste en ik neem plaats aan een tafel vol onbekende gezichten.
Ik ontdek al vrij snel dat ik pech heb met mijn tafelloting, als de drie jonge Amerikanen het de normaalste zaak van de wereld schijnen te vinden om structureel te re-raisen voor de flop. Die jongens moeten toch doorhebben dat ik graag zo goedkoop mogelijk een flopje wil zien, maar blijkbaar wensen ze daar geen gehoor aan te geven. Dan laat ik dat raisen met 9-4 offsuit maar achterwege en hoop ik maar dat mijn tafel snel wordt opgebroken.
Hoe kun je hier nou callen?
Ondertussen probeer ik natuurlijk wat muntjes te verzamelen op de voor mij bekende kansloze wijze. Ik call een raise met J T en als de flop J 99 brengt, besef ik me dat dit weer een dure gaat worden. Mijn Amerikaanse drie-bet held zet door en ik ga nergens heen. Als de vierde kaart de 7 brengt, is het voor mij tijd om de leiding over te nemen. Nadat de man mijn inzet callt besef ik me dat ik hier niet de beste hand heb. De 3 op de river biedt echter mogelijkheden. De man heeft nog iets van 2.400 aan chips over, dus als ik nu een zuigbetje van 1.000 plaats, moet het er wel heel erg op lijken dat ik een call wil.
Toch is het deze man na een paar minuten nadenken gelukt om een paar handen te verzinnen die hij nog kan verslaan, waarna hij callt met K J. Juist.
Ik blijf een beetje beteuterd achter met 1.300 chips en besef me dat dit weer een kort dagje gaat worden.
Toch weet ik even later weer te verdubbelen en mijn stapeltje terug uit te bouwen, zodat ik in de eerste pauze op 7.600 sta, wat al flink meer is dan de 4.500 waar we mee begonnen. Een paar handen op de nieuwe limiet van 75/150 kom ik uiteraard weer volledig onnodig in een veel te grote pot terecht met wat niet anders dan de slechtste hand kan zijn.
Ik speel 6.800 en er is een raise en een call voor me, waarna ik vind dat ik op de button die 550 wel mag callen met mijn 22. De flop is bingo: J77. Er wordt zeer zwak uitgebet, slechts 900 in een pot van 1.875, waarna ik weet dat die pot voor mij is. Speler twee stapt uit en ik call de 900. De turn brengt een wonderschone 3. De man checkt naar me toe en ik vind het genoeg geweest. Ik ga all-in voor iets van anderhalve keer de pot. Denk daar maar eens over na. We hebben precies evenveel chips, dus de man heeft hier een flinke beslissing te maken.
Deze briljante poging om een betere hand, danwel een sterke draw, te laten folden, sterft weer in schoonheid als ik vier minuten later een call krijg. Gelukkig heb ik heel stoer gesemi-blufft met mijn flush draw, denk ik nog, maar de man draait uiteraard een hand open die ik nu even niet wil zien: TT. Juist. De river 3 zorgt ervoor dat ik geheel in stijl in mijn exit-hand het board speel. Ik kan er wel mee lachen.
Geen goed table image,
deze man
Maar ik heb nog outs. De incompetente dealer heeft moeite om mijn stapel correct uit te tellen. Ik had al snel gezien dat mijn tegenstander mij met 25 chips covered heeft, maar in poker is het zaak om anderen fouten laten maken. Dit geldt niet alleen voor je tegenspelers, maar zeker ook voor dealers. Na de eerste telling houd ik 575 chips over, waarna een vervelende oude baas zich ermee gaat bemoeien. Na een tweede telling schijn ik nog 325 over te hebben, waar ik ook wel vrede mee kan hebben, maar die grijsaard laat het er niet bij zitten en grijpt in om het tellen van de dealer over te nemen. Hierna blijkt al snel dat ik inderdaad uit het toernooi lig. Bad beat. Kon die vent niet even z'n smoel houden? Ik pak hem nog wel terug. Ik weet waar zijn huis woont.
De oplettende lezer denkt misschien dat ik hier onsportief bezig probeer te zijn, maar ik ben van mening dat je elke denkbare edge moet benutten aan de pokertafel. Bovendien heb ik mijn gewetensbezwaren dit jaar thuisgelaten, sinds het mij al meerdere malen hier is overkomen dat ik aan de verkeerde kant van een telfout zat. Ik vind dat de balans op zijn minst rechtgetrokken dient te worden.
Hoe het ook zij, even later zit ik naast een beteuterde Marc Naalden in de auto terug naar ons huis. We bespreken nog even de belangrijkste handen van de dag, in de hoop daar iets van te leren. We komen uiteindelijk toch tot de conclusie dat het mijn table image misschien niet zo handig is om van die dikke blufs te maken. Ik ben nog aan het bedenken welke wijziging ik zou moeten doorvoeren, wanneer Marc met een briljante ingeving komt: "Wil je morgen mijn trui anders lenen?"
|
