|
De grote oversteek
Daar gaan we weer, voor die twintig uur durende reis naar Las Vegas. Gelukkig heb ik de oversteek naar de Nevadawoestijn al een aantal keer gemaakt, waardoor alles min of meer op de automatische piloot gaat. Bij de Praagse incheckbalie wordt mij verteld dat de vlucht overboekt is en dat ze vrijwilligers zoeken om via New York te vliegen. Als beloning ligt daarin een $500 waardebon te wachten. Maar ik weet al meteen genoeg en sla vriendelijk af. Op JFK mag je immers nergens roken, dus geen gemillimeterde haar op mijn grauwe hoofd die eraan denkt om die route te kiezen.
Zo zit ik tien uur later weer in de vertrouwde smoking lounge in Atlanta te genieten van mijn eerste Budweiser van deze trip. Als ik even later al op mijn bestelde raamstoel zit voor het tweede deel van de reis, kan ik door het raam met eigen ogen zien hoe mijn koffer aan boord wordt gehesen, zodat ik me nu echt nergens meer zorgen over hoeft te maken.
Las Vegas dus. De veertigste editie van het jaarlijks terugkerende pokerspektakel is alweer een paar dagen van start gegaan en voor het eerst in vier jaar ben ik er niet bij om het eerste "shuffle up and deal" mee te maken. Duizenden hoopvollen zullen weer vol goede moed die kant op reizen om die droom na te jagen van de eeuwige roem die met zo'n gouden armband wordt bijgeleverd.
Dit jaar doe ik het wat rustiger aan dan de voorgaande drie edities. Niet meer zeven tot acht weken lang, dag in dag uit, het ene toernooi na het andere spelen. De komende twee weken zal ik een paar toernooitjes uitkiezen, maar daar zal het dan wel bij blijven. Misschien dat het bij mij nog wel tot volgend jaar duurt voordat ik de behoefte weer krijg om $40.000 achter te komen laten.
We hebben een schitterend huis gehuurd voor de PokerCollege-mannen, dus dat wordt sowieso wel een mooi feestje. Als alles volgens plan verloopt, zal het poker een bijzaak worden de komende paar weken. En zo zou het natuurlijk moeten zijn. Ik ben benieuwd. De mannen komen over een paar dagen pas, dus heb ik nu nog even tijd om een paar toernooitjes te snuiten. Zadelmans en consorten hebben ook een mooi huis gehuurd en zijn zo gastvrij om mij voor die paar dagen onderdak te verlenen.
Ik land tegen zeven uur 's avonds en het is meteen een feest van herkenning. Ik word meteen weer misselijk van die aardbeien-aircolucht, val bijkans flauw van de hitte buiten en krijg een warm gevoel in de onderbuik van de rondborstige Becky's. We zijn er weer.
We zijn d'r weer...
Ik heb nog de energie om door te reizen naar de autoverhuurclub, om dat ook maar vast gehad te hebben. Benieuwd of ik nog kan bluffen, begin ik weer het bekende gesprek met de man achter de balie. Mijn gereserveerde 'economy' autootje kan ik voor $12 per dag upgraden naar een iets luxere uitvoering, maar dat vind ik natuurlijk niet genoeg. Als ik met mijn contractje in de hand naar de parkeergarage loop, zie ik een aantal soepele convertibles staan, een rij naast mijn prijsklasse. Ik dien me te melden bij José, een Mexicaan zonder griep, die mij zal helpen. Hij vertelt me dat ik zelf een kar mag uitzoeken, dus daar maak ik met liefde gebruik van. Ik stap op een blauwe Chrystler Sebring af en leg mijn spullen vast in de auto, terwijl ik uit probeer te vogelen hoe dat klapdak werkt. Zonder te wachten op het goedkeurende knikje van José, tuf ik naar de uitgang, waar een dame in een hokje mij vertelt dat dit niet de klasse auto was die ik hoor te hebben. Ik vertel haar uiteraard dat 'the guy' zei dat het okay was, waarna het hek meteen voor me opengaat en ze me een fijn verblijf wenst. Deze play zal nog lang blijven werken. Gelukkig maar, want ik zal er nog vele malen dankbaar gebruik van willen maken.
Wanneer ik even later mijzelf een weg heb gebaand naar het huis van de mannen, kan ik onder de koele avondschemer plaatsnemen aan het zwembad met een welverdiend pilsje en even bijbabbelen met de jongens. Maar de verplichtingen zitten er nog niet op helaas, want we moeten nog een kaartje scoren voor morgen, omdat ik natuurlijk geen zin heb om twee uur lang tussen die schrapers in de rij te moeten staan.
Een uur later is dat gelukkig ook rond en kunnen we vast even de sfeer proeven in de toernooizaal, waar we een aantal schrapers zien zitten in een $10.000 Seven Card Stud toernooi, en aan de ESPN-tafel, waar het Tournament of Champions bij de laatste drie is aanbeland. Het toernooi met alle main event winnaars heeft direct flink aan status ingeboet, als ik zie dat Tom McEvoy, Dan Harrington en Robert Varkonyi degenen zijn die nog strijden voor de overwinning.
Het is geen verrassing voor ons dat de tribunes leeg zijn. Ook wij gaan daar niet tussenzitten, want Needles en ik moeten morgen spelen.
|
