|
Ik mag die Portugezen wel. Het toernooi begint pas om 15:00 uur, dus ik heb alle tijd om rustig uit te slapen en mijn ochtendritueel af te wikkelen. Da's weer eens wat anders dan al die onchristelijke tijdstippen waar je meestal aan gebonden bent. Ik bedoel, welke pokerspeler zet nou uit vrije wil zijn wekker om 9:00 uur 's ochtends om dan zo scherp als een mes te gaan zitten kaarten. Dat is tegennatuurlijk. Verrassend dat ze zich dat hier wel goed beseffen. Respect.
De keerzijde is natuurlijk dat je dan wel tot een uurtje of drie 's nachts door moet spelen, maar als alles volgens plan verloopt zal ik daar geen last van hebben.
Buiten voor het casino is het een drukte van jewelste. Een handjevol cameraploegen staat alle spelers het hemd van het lijf te vragen, op zoek naar die ene leuke soundbite. Ook ik moet eraan geloven als Steffi mij weer even voor de RTL-camera trekt. Gelukkig gaat het meer over karaoke dan over poker, dat scheelt weer.
In de hoop daadwerkelijk eens wat potten te kunnen breken schuif ik aan bij tafel 15. De aanwezigheid van meerdere gespannen, achter zonnebrillen verscholen gezichten doen mij besluiten om maar weer elke hand te gaan spelen. Uiteraard gaat dit gepaard met bijzonder slecht spel, maar wel met goede grappen. Dat dan weer wel.
Ik wissel mijn breed scala aan kansloze blufs af met bijzonder domme calls, waardoor mijn chips al snel als sneeuw voor de zuid-Portugeze zon verdwijnen. Ik word inmiddels ook al afgecalld door bottom pair, dus het wordt tijd om eens een handje op te rapen, wat helaas niet vaak genoeg gebeurt.
Ik jojo twee uur lang tussen de 5.000 en de 9.000 chips, en sta even later nog maar op iets van 2.200 als het er voor de flop voor het eerst inligt. Ik ben in gedachten al bij de bar, maar door een aas op de river moet ik nog even blijven zitten. Dan maar weer mijn best gaan doen. Ik bedoel, ik zit er toch.
Partyboy: lekker bezig
Ik werk mijn stapeltje zelfs weer boven de 12.000 uit, maar uiteraard is dat slechts van korte duur, want ik verlies weer wat muntjes als ik mijn dubbele belly-buster met flushdraw en twee overkaarten niet mooier kan maken dan de aas-hoog die het een paar minuten eerder ook al was.
Met mijn 22 blinden tellende stapeltje call ik een raise met aas-tien en ga dan natuurlijk niet meer weg als de flop T-2-2 is. Het moet erin. De koningen van mijn Franse tegenstander blijven staan en het is weer op.
Een tafel verderop krijgt Partyboy het wel voor elkaar om zijn fiches uit te bouwen, en dat zie ik graag. Laat het voor hem maar een lange dag worden, ik vermaak me wel. Na wat beteuterde exit-interviews is het alweer tijd voor de Unibet-borrel, die buiten in een kille zeebries plaatsvindt. Natuurlijk krijg je met gratis drank nog steeds wel tientallen mensen de kou in, dus dat hadden ze weer goed ingeschat. Wanneer even later de bierkraan wordt dichtgedraaid is iedereen opgelucht dat ze weer ergens binnen kunnen gaan staan, en kiezen wij ervoor om met z'n allen het feest voort te zetten waar we gisteren geëindigd waren. Met mijn schorgerookte stem kan ik helaas geen noot raken, dus is het podium vanavond voor Idolaf, die we vanaf nu maar Paul Potts zullen noemen.
|
