|
De EPT van Deauville is er weer. Die heb ik ook ooit nog eens een paar keer gespeeld. In het eerste EPT-seizoen had ik hem zelfs nog op m'n slof. Zoals wel vaker het geval is met groots onrecht wat mij aan de pokertafel is aangedaan, staat het mij nog helder voor de geest. Ook al is het vijf jaar geleden.
Het is februari 2005 en ik ben lekker bezig. Het kleine groepje Nederlanders dat Europese pokertoernooien afreist heeft Parijs hoog op de favorietenlijst staan. Dat heeft er weinig mee te maken dat de Aviation Club de France zo fantastisch is, maar meer dat je er 24 uur per dag kunt spelen en ze op dat moment veel meer toernooiweken hebben dan het Holland Casino, ook voor de speler met de kleine portemonnee. De €100 en €200 freezeout toernooien zijn voor ons genoeg reden om een aantal keer in de Thalys te stappen. Dat die tent tot de rand toe gevuld is met corrupt personeel en valsspelend, crimineel schuim, nemen we maar voor lief. Die Fransen zijn immers zo tergend slecht in poker, dat je er ondanks alles alsnog op voor ligt.
Gewapend met een goede portie kennis van de Franse taal voel ik me daar ook al wat meer op mijn gemak en hoef ik me niet permanent zorgen te maken over wat er aan tafel wordt gezegd. Dit merkte ik al tijdens mijn eerste bezoekje daar aan die club, de zomer ervoor, toen ik de finale tafel bereikte van een mooi 5-kaart Omaha toernooi samen met een andere Nederlander. Ik was het hele toernooi vrij zwijgzaam geweest en voordat de finale van start ging, hoorde ik zo'n stuk schuim tegen de tafel zeggen: "Okay gasten, laten we eerst samen die Nederlanders eruit spelen en dan gaan we echt kaarten". Dit vond ik een geschikt moment om mijn zwijgen te doorbreken en even zo vloeiend mogelijk een "Mais arrête toi, ça se fait pas comme ça, quoi!" uit mijn mouw te schudden.
Het leverde me het onbetaalbare uitzicht op zeven blozende Algerijnen op. Je had erbij moeten zijn.
Betreden op eigen risico
Ja, het was wel handig om Frans te kunnen daar. Al hoef je natuurlijk weinig verstand van de taal te hebben om je kapot te ergeren aan dat "Allez papa!"
Dat smerige schuim daar greep elke kans aan om vals te spelen. Toernooichips werden onder tafel doorgepaast, of anders wel uit de broekzak tevoorschijn getoverd. En het personeel had er uiteraard ook een handje van. Niet alleen verdwenen er talloze rebuys uit de prijzenpot, maar als Jean-Pierre of Jean-Luc in een pot tegen een Nederlander zat en er was een onenigheid, dan had de indringer natuurlijk geen schijn van kans. Zo was Rocco een keer betrokken bij een ingewikkelde vijf-way all-in met Pot Limit Omaha Hi/Lo. De hele tafel lag bezaaid met side-pots. De dealster pakte een random side pot en schoof die naar Jean-Bernard, keek wat vertwijfeld naar alle openliggende handen, haalde haar schouders op en veegde vervolgens de rest bij elkaar en duwde dat in de richting van Jean-Cyril. Rocco had recht op minstens drie halve side pots met zijn 'high hand', maar probeer dan nog maar eens verhaal te halen in dat smethol, waar uiteraard geen camera's boven de tafel hangen.
De laatste keer dat ik daar was spande wat dat betreft de kroon. Eerst raakte ik betrokken in een grote cashgame-pot tegen één van de Algerijnse mafia-eigenaren. De man had na het zien van mijn kaarten zijn hand gemuckt, dus was de pot voor Bassie, totdat een of ander hulpje die achter hem stond hem erop attendeerde dat hij de winnende hand had. Hij pakte vervolgens zijn hand weer uit de muck en claimde de pot, die hij uiteraard ook subiet kreeg toegeschoven. Ik liet het er natuurlijk niet bij zitten, maar de dealer verontschuldigde zich en zei dat mijn tegenstander "mauvais information" had. Alsof dat een standaard huisregel was, die daar aan de muur hing. "Regel twaalf: in het geval van 'mauvais information' heeft een speler die zijn hand gemuckt heeft alsnog recht op de pot." Right.
Ook de vloerbaas kon mij geen gelijk geven, want de man had immers de beste hand. En hij wilde graag zijn baan behouden. Je snapt natuurlijk dat als je als buitenlander in die tent ook maar denkt aan je hand mucken, dat je dan al naar je muntjes kan fluiten.
Enfin, ik liet die pot van €2.600 maar voor wat het was, want we hadden allemaal wel meer verhalen gehoord, zoals over Markus Golser, die na een paar winstgevende dagen aan de cashtafels op weg naar huis zou zijn klemgereden op de Parijse ringweg, waarop zijn auto doorzeefd werd met kogels. De man kon gelukkig het vege lijf nog redden, maar ontdekte daar op een wat minder prettige manier dat dat niet de meest frisse tent is, die Aviation Club.
Zelf werd ik daar toen tijdens mijn laatste bezoek nog tweede in een toernooitje, waarna mij aan de kassa verteld werd dat ik mijn prijzengeld helaas niet in grote biljetten kon krijgen. Dat hadden ze even niet op voorraad. Ik kon het daar als deposit achterlaten, of ik kon het in briefjes van €10 of €20 meekrijgen. Onzin natuurlijk, want de hele avond werd er links en rechts met honderdjes en vijfhonderdjes ingekocht. Ze zochten alleen een manier om die vervelende zwart-geld drugstientjes kwijt te raken en die buitenlandse stakkers waren daar een mooie gelegenheid voor.
Marc Naalden had die week precies hetzelfde verhaal te horen gekregen en ik deed vervolgens ook maar wat hij deed. Ik stak de bakstenen met tientjes in mijn jaszakken, trok mijn laatste pils adje en stapte om half zeven 's ochtends in de auto, om dat smethol voor eens en voor altijd de rug toe te keren. Tenminste, volgens mij was Marc toen wel met de trein, maar het idee is duidelijk.
Enfin, ik dwaal af. Zo kan ik nog wel uren doorgaan. Dat is voor een andere keer. Terug naar 2005.
Het felbegeerde vliegtuigje
Ik had net in dat smethuis een short-handed toernooitje gewonnen en kon daarvan mooi mijn tripje naar Deauville bekostigen, waar de eerste Franse EPT zou worden gehouden. Ook hier ging het mij goed af. Je moet je voorstellen dat het toernooipoker toen nog niet zo ver ontwikkeld was. We hebben het immers over 2005. Men was net bezig om in late positie te openen om de blinds te stelen en een minderheid van slimme, voornamelijk Scandinavische jongens was dat voor het eerst aan het counteren met drie-bets vanuit de blinds. Die kregen nog veel teveel respect, want in het boek stond dat een re-raise altijd betekende dat iemand pocket tienen of beter had.
Zelf vond ik het erg winstgevend om regelmatig in eerste positie te stelen, omdat iedereen uit datzelfde boek wist dat ik dan echt wel aas-vrouw of beter moest hebben om daar te kunnen openen. Tel daar vervolgens nog dat Franse spul bij op die niet weet hoe ze na de flop een paar moeten folden en je hebt een redelijk interessant toernooi. Ah ja, dat waren nog eens tijden.
Het gaat mij dan ook wederom voor de wind en op de derde speeldag van de EPT zijn er nog twee tafels over. Ik sta er redelijk voor en krijg al snel een kadootje mijn kant op geworpen. Een Engelse joker trapt zijn hele stack er in eerste positie in voor een blindje of 20 en ik zit op de button met twee koningen. Ik maak de call en hij heeft aas-boer offsuit. Nice.
Als ik hier opdubbel draai ik in de top mee en ben ik alvast verzekerd van een plekje aan de Eurosport-finaletafel, waar iedereen het eerste seizoen nog voor aan de buis gekluisterd zat. Noah had net een paar weken daarvoor Kopenhagen gewonnen, maar hier doen twee keer zoveel spelers aan mee. Dus twee keer zoveel respect, roem, faam en sponsorcontracten liggen op me te wachten. Daar gaan we dan maar weer, dealer... One time?
Brandon Schaefer
Ik moet zeggen dat hij ook wel extra creatief kwam deze keer, dat moet ik haar wel geven. De flop is 7-8-T en met een 9 op de turn zie ik mijn pokerdromen in rook opgaan. Ik heb nog precies één ante over en even later lig ik eruit als 14e en mag ik weer verder in de anonimiteit vertoeven, waarover de pokergoden duidelijk van mening zijn dat ik daar thuishoor.
Luca Pagano en ZeeJustin halen wel de finale en zien hun ster flink stijgen. Brandon Schaefer weet uiteindelijk het toernooi te winnen, wat hem niet alleen €144.000 en een hele bak naamsbekendheid oplevert, maar uiteraard krijgt hij nog een ticket voor Monte Carlo als extra prijs, waar hij netjes tweede weet te worden achter Rob Hollink voor nog eens €350.000. Hij wint een nette half miljoen euro. Ik win €4.500. Verschil moet er zijn.
Ik speel de volgende dag nog een side event en weet daar ook weer ver te komen. Ik kijk steeds maar weemoedig over mijn schouder naar het Eurosport-podium, waar ik vind dat ik had moeten zitten. Nog beroerd van de gemiste kans speel ik dit toernooi half op de automatische piloot. Met een instelling dat het me geen ruk kan schelen kom je aan tafel blijkbaar vrij intimiderend over en lukt het me maar niet om te busten.
Bij de laatste vier zit ik tegen drie Fransen, waarvan eentje letterlijk voor het eerst speelt. Zijn vrienden zijn de beroerdste niet en helpen hem graag een handje. Vijf man staan achter hem om hem met veel geschreeuw en wilde handgebaren van advies te voorzien. Een ander helpt hem met het inzetten van zijn chips en neemt daarvoor zelfs plaats aan tafel. Nog een kameraad vindt dat ook geen slecht plan en pakt er ook een stoel bij en heeft het lef om mij te vertellen dat ik iets op moet schuiven.
Toernooibaas Warren Karp is veel te druk met zijn fooienpot uittellen om zich ermee te bemoeien, dus behalve een paar waarschuwingen die ze toch niet verstaan, gebeurt hier niets aan. Schandalig natuurlijk. Feitelijk ben ik alleen overgeleverd om deze extreem intimiderende en vervelende situatie tot een goed einde te brengen en probeer ik mijn laatste restje assertiviteit aan te wenden om er het beste van te maken.
De EPT-finale is inmiddels afgelopen, dus alle Fransen staan rijen dik om onze tafel heen en er komen er steeds meer bij, die waar mogelijk ook maar aan tafel plaatsnemen en zich niet schamen om zich met het spel te bemoeien.
Ik stel uiteindelijk maar voor om een deal te maken, omdat de gemiddelde stack iets van zes blinden is en het verschil in prijzengeld aanzienlijk. Dertig Fransen van Algerijnse komaf bemoeien zich er uiteraard mee en overtuigen de nietskunnende chipleader ervan dat hij zijn poot stijf moet houden en meer geld moet vragen. Na een kippenhokdiscussie van een half uur zijn we eruit. Het is dat ik vloeibaar Frans spreek, anders had ik naar mijn centen kunnen fluiten.
Wat een land. Weg hier.
De afgelopen zomer. Het is een brandend warme ochtend in Las Vegas. Op de parkeerplaats van de Wal-Mart kom ik Brandon Schaefer toevallig tegen, die ook inkopen aan het doen is voor zijn WSOP spelende huisgenoten. "Hey Peter, how have you been? Haven't seen you around for a while..."
In een flits denk ik weer terug aan de 4½ jaar die zijn gepasseerd sinds ons laatste treffen aan de pokertafel, op die fatale vrijdagmiddag in februari, en hoe het allemaal anders had kunnen zijn. Ik zoek naar wat vriendelijke woorden, maar mijn stilte vertelt hem al genoeg. Hij knikt begrijpend. "Take care man."
"Yeah, you too."
« Vorige | Volgende »
|
