|
De cup met de grote oren
Veel pokerspelers mogen graag een artikel of blog schrijven over hun belevenissen, om uiteenlopende redenen. Sommigen hebben iets moois meegemaakt en willen dat graag delen met anderen, anderen willen graag klagen of opscheppen. Wat de strekking van het verhaal ook is, nagenoeg zonder uitzondering begint elk toernooiverslag met dezelfde zin: "afgelopen zondag was het dan eindelijk zover..." Alsof de lezer ook op de hoogte is van het lange voortraject, wat deze zin zou moeten verantwoorden.
Inmiddels is hierdoor één van de de gouden regels van het schrijven uiteraard dat een artikel nooit en te nimmer meer hiermee mag beginnen, om kromme tenen bij de lezers te voorkomen.
Toch heeft de pokerende Tsjech deze vuistregel nog niet tot zich genomen en werd door meerdere spelers in pokerblogs hun ervaringen beschreven in het grootste toernooi wat ze ooit gespeeld hadden: "Op 25 november was het dan eindelijk zover - het eerste officiële Tsjechisch Pokerkampioenschap ging van start." Maar dan in het Tsjechisch uiteraard.
En ik geef de jongens geen ongelijk, want het was op EPT's en Unibet Opens na het grootste toernooi ooit gehouden op Tsjechische bodem. Een vierdaags evenement met een monsterlijk gunstige structuur: elke speler startte met vele honderden blinds en de levels duurden een uur, zodat er aan het eind van de rit geen twijfel over zou kunnen bestaan wie de terechte kampioen zou zijn. Tenminste, daar ging men vanuit. Het blijft natuurlijk een toernooi.
De prijzenpot was gegarandeerd op 2½ miljoen kronen, dus van heinde en verre kwamen de pokerende Tsjechen uit de bruinkoolmijnen gekropen om hieraan mee te doen. Uiteraard was de inleg van 15.700 Kč vrij grof voor lokale begrippen, maar gelukkig had men al maanden kunnen sparen, of anders shotjes kunnen wagen in de talloze satellites, in de smethuizen en op internet.
In Nederland zouden we erom lachen, een vijfdaags toernooi met slechts €600 inleg, maar hier wordt daar anders over gedacht.
This is it - the big one. Het 'Mistrovství České Republiky' stond op het spel, of em-tsjee-er voor intimi. En ik ben erbij.
Mistrovství České Republiky
Rustig aan beginnen
De rail staat alweer vol met fanboys en golddiggers, de bloggers staan paraat, de spelers roken nog snel een laatste halve sigaret weg en het knullig klinkende "game start!" betekent dat het spel op de wagen is.
Geluk, succes, en moge de beste winnen.
Ik speel zelf op dag 1A, want dan ben ik er maar vanaf. Plus natuurlijk dat ik dan op 1B weer de nodig rust kan pakken, wat na zo'n tien uur voor je uit zitten staren best van pas komt. Ik ben mij meer dan bewust van mijn table image, wat ook weer bevestigd wordt doordat vijf man moeten lachen als ik naar mijn tafel toe loop. Ik gooi het vandaag eens over een andere boeg, voornamelijk ook omdat de structuur belachelijk traag is en het dus helemaal geen zin heeft om te gaan zitten vijf-betten tegen lui die daar toch niks van snappen. Sterker nog, ik neem me voor om het hele toernooi geen enkele keer ook maar te drie-betten. Tegen de gemiddelde Tsjech zit daar toch geen waarde in. Ik maak de pot zo niet onnodig groot met mijn zwakke kaarten en heb de deceptie met mij mee als ik sterke kaarten heb, waardoor ik na de flop meer geld kan verdienen.
En zo geschiedde. Josef Šamánek, het agressief spelende mannetje dat Conyo nog uit de Unibet Open Praag flikkerde, ziet zo mijn top set vrouwen totaal niet aankomen en drie-barrelt zichzelf al snel naar de rail. Voor de rest is het gewoon weer een dag lang limpen en small-ballen en mag ik de dag afsluiten met een meer dan gezonde stapel.
Dag 1B trekt wat meer spelers, waardoor er in totaal liefst 197 spelers samen zorgen voor een prijzenpot van 2.955.000 Kč (€114.000) en een ongeëvenaarde hoofdprijs van 701.800 Kč, die toebehoort aan de speler die zichzelf aan het eind van de rit 'Master of Czech Republic' mag noemen. Als ook bij de tweede helft van het veld de rook is opgetrokken, heb ik de tiende stapel van de 90 overgebleven spelers. Zowat het volledige Tsjechische Player of the Year leaderboard zit nog in het toernooi, inclusief koploper Oldřich Trávníček, maar dat is ook wel te verwachten bij deze structuur.
Jan Škampa, of Stampa, zoals Marc Naalden hem noemde, draait ook weer bovenin mee, vers na zijn finale tafel in Vilamoura.
Dal heeft weer muntjes
De tweede dag gaat even traag als de eerste en pas op het eind wordt het leuk, als het prijzengeld nadert. De verslaggevers waren achteraf van mening dat ik mijn tafel 'terroriseerde', op weg naar de chiplead, die ik ook richting het eind van de dag te pakken had bij de laatste 30. Het is wel prettig spelen als je het hele toernooi geen enkele keer onder de 150 blinds terecht komt. Met dank aan mijn tafelgenoten overigens.
Een half uurtje voor het einde van de dag krijg ik een klein tegenslagje te verwerken, wanneer ik vrolijk mijn top pair drie straten aan het valuebetten ben, en mijn tegenstander een set geflopt blijkt te hebben. Gelukkig voor mij besluit hij om de hele hand nergens te raisen, waardoor ik slechts een derde van mijn stapeltje verlies, wat aan het eind van de dag nog steeds goed is voor de derde stack. Ik word in chipcount op de voet gevolgd door Matyáš Poloch, die we ook nog kennen van de Unibet Open Praag, en ik moet alleen Jan Škampa en Oldřich Hanton, nog zo'n drie-bettende online cashgame-kneus, voor me dulden.
Dat kan met deze jongens nog een leuke finale opleveren straks.
De finaledag
Drie-betters Poloch en Hanton
Er zijn nog 24 spelers over met 21 prijzen, dus dat betekent uiteraard weer smullen. Ik bouw mijn 275.000 zonder problemen uit naar 460.000 en ik ben weer muntvader als we in de prijzen zitten. Daarna gaat het uiteraard weer rap met de uitvallers en is het ook mijn taak om de kleine stapeltjes uit het toernooi te knikkeren. Martin Hrubý, ook geen verkeerde speler, trapt er 13 blinds in op de cut-off en ik geloof er niks van. Mijn A-T ligt ook goed voor op zijn A-2, maar helaas weet hij te dubbelen en verlies ik een vervelend potje.
Mijn nieuwe rechterbuurman is er eentje uit de maniakkencategorie. De man heeft veel chips, bet en raist ongeveer alles wat los en vast zit en bovenal, ik kan af en toe in zijn kaarten kijken. Kijk, dat zijn toch redelijke goede spots, zou je zo zeggen. Het enige wat ik hoef te doen is tegen deze man een flopje kijken en met een beetje mazzel krijg ik gratis z'n hele stapeltje. Zo raist hij een keer van de button en ik zie dat hij koningen heeft. Een beetje superuser legt dan natuurlijk alles weg, maar deze jongen niet. Ik zie juist mogelijkheden. Ik heb zessen, dus met een zes win ik zijn hele stapel, of anders kan ik met een aas op de flop die pot ook nog wel uit het vuur slepen. Ik call vanuit de small blind en de flop is zoals besteld een wonderschone aas.
Nu straalt het meeste kracht uit een check-raise, maar om een of andere reden besluit ik om gewoon alle straten bettend uit te komen, net zolang totdat hij afhaakt, want in een toernooi speelt men toch vaak angstig genoeg om dat succesvol te maken. Alleen heb ik op dit gebied de man licht verkeerd ingeschat.
Hij callt mijn flopbet, en als ik de turn nog eens aanspeel, gaat hij vervolgens zonder twijfel all-in... wat is dat nou weer voor play.
Er rest mij weinig anders dan mezelf voor mijn kop te slaan en te insta-mucken, waarop hij trots zijn koningen laat zien. Ik doe net alsof ik heel verbaasd ben, maar probeer mij ondertussen in te beelden wat er in het hoofd van zo'n man omgaat. Ik kom er niet uit.
Ik besluit om de creatieve plays te laten voor wat ze zijn en gewoon weer verder te gaan waar we gebleven waren.
Op de andere tafels gaat het ondertussen wel goed met de bustouts en zelfs Škampa moet in het stof bijten, als hij met zijn A-K tegen koningen aanloopt. Zijn toernooi strandt op de elfde plek en het is pas half zeven 's avonds als de finale tafel bekend is, waardoor logischerwijs besloten wordt om het toernooi gewoon uit te spelen en de vijfde speeldag te schrappen. Ik vind het prima. Ik heb immers wel wat beters te doen.
De stacks liggen dicht bij elkaar, met onze drie-bettende brillemans als afgetekend chipleader:
1. Adam Vlček - 347.000
2. Lukáš Císařovský - 191.000
3. Martin Hrubý - 259.000
4. Oldřich Trávníček - 596.000
5. Oldřich Hanton - 782.000
6. Dušan Privozník - 541.000
7. Jan Bezpalec - 347.000
8. Peter Dalhuijsen - 327.000
9. Matyáš Poloch - 561.000
Finale tafel
De blinds zijn pas 4.000/8.000, dus er het kan nog alle kanten op. Het plan is in ieder geval dat het mijn kant opgaat en één van de eerste handen krijg ik al meteen die kans.
Hanton komt raisend binnen en ik krijg twee boeren op de button. Ik call wederom slechts en de flop is 2-2-5. Hij komt bettend uit en ik raise hem daar, wat weer compleet in het plaatje past van mijn bluf-imago. Hij kan hierdoor ook niet verzinnen hoe hij hier niet de beste hand kan hebben en gaat dan ook vol overtuiging all-in met zo'n toon van "whatever, je hebt het gewoon niet".
Ik kan natuurlijk verslagen zijn, en zijn zelfvertrouwen bracht toch iets van twijfel in mijn systeem, maar ik ga hier natuurlijk niet meer weg. Dan maar als negende eruit. Dood of gladiolen. Voor het eerst in het hele toernooi ben ik all-in en ik mag het tot mijn grote blijdschap opnemen tegen twee negens. De verbazing bij Hanton die zo rap gevolgd wordt door teleurstelling bij het zien van mijn hand is al redelijk 'priceless'. De turn is meteen een boer en ik dubbel door naar het muntvaderschap.
Een paar handen later re-raist hij de idioot in stoel 1, die het geluk heeft dat op die positie niemand in zijn kaarten kan kijken, waarop die meteen maar alles erin klapt. Hanton callt uiteraard met A-K, maar kan niet winnen van de J-T van zijn tegenstander. Hanton blijft beteuterd achter en schuift zijn laatste twaalf blinds erin met twee negens. De man in stoel 1 maakt het karwei ook direct af door te callen met A-T en deze flipcoin te winnen.
We zijn nog geen kwartier bezig aan de finale en de eens zo overweldigend chipleader ligt eruit. Ik heb zelden iemand zo beteuterd op zien staan, sinds ik zelf op de WSOP negende werd en veel te snel mocht afdruipen. Je kon gewoon zien hoe die man het hele scenario al in zijn hoofd had afgedraaid, hoe zijn chiplead hem naar het Tsjechisch kampioenschap zou brengen, de titel, de trofee, interviews, roem en faam, cover van de Tsjechische CardPlayer, sponsorcontracten... jammer joh. Hup, naar de bar jij.
Een paar rondjes later zijn we nog met zes man over en begint men alweer over een deal te lullen. Natuurlijk vind ik het ook niet erg om wat geld veilig te stellen. Voornamelijk omdat er geen echte short stacks meer zijn en ik die vervelende drie-bettende Poloch in mijn rug heb, zie ik het eerder misgaan dan dat ik dit toernooitje fluitend op mijn naam schrijf. Er wordt wat met cijfertjes gegoocheld, maar we komen er niet uit. De twee kleinste stacks, Poloch en Hrubý, willen meer geld dan waar ze recht op hebben, en daar wordt de rest chagrijnig van. Voornamelijk ik. Bovendien zit die aap met z'n J-T er nog in, en deze zwakke schakel die ongeveer elke vijf minuten zijn stack erin heeft liggen is ook zeker een factor in de berekeningen. We spelen verder.
Het duurt niet lang of hij loopt er inderdaad tegenaan en hij levert zijn stapeltje in bij Trávníček, waardoor we nog met vijf spelers over zijn. Tijd om weer eens over geld te praten. Dezelfde discussie volgt weer, dat de chipleaders geld moeten inleveren om aan de short stacks te betalen. Dat slaat natuurlijk nergens op, dus ik stel voor om voor iedereen 300.000 te garanderen en dan de rest op chipcount te doen. De baas zegt dat er sowieso nog 100.000 voor de winnaar moet overblijven en dat vinden we prima.
Dit lijkt voor iedereen wat redelijker te klinken, alleen loopt Poloch weer te zeuren dat 'ie 8.000 meer wil. Ik heb het gehad met dat 19-jarige pikkie en spreek hem eens vermanend toe: "Look, they have more chips than you, and I am better than you. You don't have the position to ask for more. Just take the deal."
Ik krijg een schoorvoetend "okay" en iedereen heeft loon naar werken:
Oldřich Trávníček - 410.000 Kč
Jan Bezpalec - 394.000 Kč
Matyáš Poloch - 372.000 Kč
Peter Dalhuijsen - 370.000 Kč
Martin Hrubý - 334.000 Kč
Oldřich Hanton komt op dat moment weer even naar tafel toe gewankeld. Zo te zien heeft hij al flink wat drankjes op en moet constateren dat de overgebleven vijf spelers er met het grote geld vandoor zijn gegaan, wat hij zichzelf al had toegerekend. Hoofdschuddend loopt hij weer richting de toog om deze teleurstelling nogmaals te verdrinken, onderweg half struikelend over een in de weg staande pokertafel.
Iedereen heeft dus minimaal al prijzengeld voor de derde plek veilig gesteld, plus er is nog 100.000 extra te winnen. En de titel niet te vergeten. Iedereen is tevreden en we kaarten verder. Voor Poloch en Hrubý voelt dit blijkbaar al als een overwinning, want de mannen beginnen tequila's te rammen alsof hun leven er vanaf hangt. De andere twee spelers ken ik nog van de finale tafel van mijn ČPT-overwinning, en daar hoef ik niks geks van te verwachten. Nee, ik hou het bij een bescheiden pilsje, want ik voel binnenkort een paar lichte all-ins aankomen van mijn linkerkant.
En al snel kan ik mijn plannetje tot uitvoering brengen. We spelen inmiddels met blinds 8.000/16.000 als Poloch opent naar 41.000 in eerste positie en Bezpalec callt in de small blind. Ik zie een fraaie A Q en besluit om voor het eerst in het hele toernooi eens een re-raise te plaatsen. Ik maak een lompe drie-bet naar 160.000, omdat ik weet dat de man het zeer waarschijnlijk niet kan laten om te 'vier-bet shoven', wat hij vervolgens ook braaf doet, met dank aan de tequila. Ik call en hij heeft slechts K J.
Even vijf kaartjes uitzweten en ik heb de meest gevaarlijke tegenstander uitgeschakeld en ik ben chipleader bij de laatste vier, op weg naar mijn tweede nationale titel. One time?
De toernooibaas, die deze finale graag van dichtbij mee wil maken en zelf op de dealerstoel is gaan zitten, mag graag de spanning opvoeren en begint het board te slowrollen: 8Q6... 8 ... 9.
Joker. Heb ik weer. Ik heb nog 12 blinds over, maar ik kom er niet meer van terug. Hrubý speelt vrij voorzichtig, dus als hij opent besluit ik er tegen hem voor te gaan en ik klap het er vanuit de big blind in met 9-2 suited. Ik ben zeer live tegen zijn A-K suited, maar helaas. Ik doe de rail in ieder geval een gunst, omdat zij weten dat er tenminste geen buitenlander met de nationale titel aan de haal gaat.
Czech Poker Champion:
Martin Hrubý
Wat vervelend. Die vent had hier allang niet meer moeten zitten, toen ik hem eerder al all-in had met mijn A-T tegen zijn A-2, maar het wordt al snel duidelijk dat hij toch degene is met het geluk van de dag. Na de uitschakeling van Trávníček wint Hrubý een all-in van Poloch, met zessen tegen boeren, om vervolgens nog eens met Q-T van A-J te winnen en Poloch uit te schakelen.
Heads-up eindigt in een flip voor het kampioenschap, als Bezpalec een koning of acht moet hitten tegen de zessen van Hrubý. En als het board van A-5-5-T-9 is neergelegd, hebben we een Tsjechisch kampioen in de persoon van Martin Hrubý.
The Winners' Circle:
Poloch, Hrubý en Bezpalec
Bah, wat was ik er weer eens dichtbij. Goed, van tevoren had ik er uiteraard voor getekend, maar toch noem ik het een anti-climax, nadat het hele toernooi zo op rolletjes liep. De huldiging en het uitreiken van de trofeeën wil ik eigenlijk niet zien, maar het zijn sympathieke lui, dus ik klap braaf mee. Aan de bar vind ik Hanton terug, die zich nog maar net staande kan houden en hikkend naar de grond aan het staren is. Arme knul.
Al snel komen de winnaars met hun bokalen naar de bar toe om te proosten op de overwinning en uiteraard sla ik een drankje niet af. Het is immers al met al toch nog een vrij succesvol weekje geworden voor deze jongen. Naast mijn overwinning in de 1.000 rebuy kan ik nu wederom €14.000 in mijn binnenzak steken.
Ik sluit het jaar af als vijfde op het Tsjechische Player of the Year leaderboard. Niet verkeerd als je bedenkt dat ik maar een handjevol toernooien heb gespeeld dit jaar. En dan mag ik volgende week ook nog eens de EPT Praag freerollen, waar ik me ook al voor geplaatst heb.
Al met al mag ik dus niet klagen, dus dat doe ik dan ook maar niet meer. Er is immers altijd nog volgend jaar. Nou alleen nog maar hopen dat de verkoopcijfers van de Tsjechische Harrington on Hold'em flink tegen gaan vallen...
« Vorige | Volgende »
|
