Het werd voor Dal hoog tijd om weer eens wat te gaan schrijven. Vanaf nu zal dan ook - zolang de luiheid niet toeslaat - wekelijks in het weekend een nieuwe Dal Speaks verschijnen, hier op de site.
We beginnen met een kleine terugblik naar wat er de afgelopen tijd allemaal gebeurd is.
Happy New Year!
Mijmerend het nieuwe jaar in
Tijd voor een reflectiemoment. Eens in de zoveel tijd komt dat weer eens langs. Voor de meeste mensen is de jaarwisseling daarvoor het aangewezen moment en ook ik tref me daarin aan. Terwijl de vrolijke klanken van Braziliaanse feestmuziek de 24e verdieping van het Praagse Corinthia hotel vullen en ik samen met mijn wederhelft van het uitzicht geniet op een door vuurwerk verlichte Praagse skyline, dwalen mijn gedachten weer eens af naar de gebeurtenissen van het afgelopen jaar.
Natuurlijk was voor mij zonder twijfel de geboorte van de Dal-tweeling het belangrijkste moment van 2009, wat op zijn beurt weer een direct gevolg was van een eerder reflectiemoment, die zo rond mijn 30e verjaardag plaatsvond. En nu ik het afgelopen jaar mijn evolutionaire plicht van het voortplanten vervuld heb, is het zaak om me nu te richten op de tweede helft van deze primaire instincten: het overleven.
Het komende jaar zal dan ook in het teken moeten staan van het opkrikken van mijn belabberde gezondheid, wil ik het nog meemaken dat mijn mannetjes in 2031 hun eerste bracelet binnen gaan halen op de WSOP. En daar is na jaren van onafgebroken rook- en zuipgedrag op mijn zitvlak het nodige aan te versleutelen, kan ik je vertellen.
Het ongezonde, onregelmatige poker-leefritme van het reizen, het tot diep in de nacht kaarten en het barhangen in die stinkende smethuizen moet eens op de schop, zoveel is duidelijk. Een jonge geest in een jong lichaam kan een hoop hebben, maar er zijn natuurlijk grenzen. Gelukkig kon ik mijn in november behaalde toernooiprijzengeld meteen goed besteden in het aanschaffen van twee baller tredmolens. Een wielloos fietsje voor papa, compleet met voorgeprogrammeerde toeters en bellen, en een loopband voor de vrouw, die daarmee de achtergebleven zwangerschapskilo's kan gaan proberen kwijt te raken. En dat is haar uiteraard geraden ook. Ik ben benieuwd of het me gaat lukken om mijn luiheid te overwinnen en elke dag even wat kilometers te maken, of dat dat ding zoals gewoonlijk weer onder een laag stof belandt. De tijd zal het leren.
Ja, wat dat betreft kwam het Tsjechische pokerfestival als geroepen. In de week voor de EPT Praag waren er weer wat gehypete toernooien, waar ik graag weer eens wilde proberen om wat kronen bij elkaar te schrapen. In een land waar top pair nog de nuts is, is dat voorlopig nog niet zo lastig, maar toen die week ook de Tsjechische vertaling van Harrington on Hold'em in de boekwinkels arriveerde, wist ik ook dat er haast bij was, voordat iedereen straks ook ineens over hun 'M' begint te lullen en mijn all-ins correct gaat callen. Ik lig er in ieder geval wakker van.
Zo was er eerst een duizend rebuy. Dat die duizend kronen tegenwoordig maar 40 euro doet, maakt het niet minder interessant, omdat het grootste deel van de 121 spelers dacht dat de rebuyperiode bedoeld was om zo vaak mogelijk all-in te gaan.
Zo kon ik rebuyloos mijn stapeltje vertienvoudigen en mezelf zonder veel spektakel richting de finale tafel bewegen. Dit had ook voor een groot deel te maken met het feit dat men mij op TV had zien spelen en ik sindsdien bekend sta als de man die altijd bluft. Waarin ze overigens geen ongelijk hebben, maar dat terzijde.
Bij de laatste twee tafels kwam er nog wel een leuk handje langs, die ik jullie toch niet wil onthouden. Iedereen foldde naar mijn small blind en ik zag een prachtige 9-2 offsuit. Ik besloot om voor de limp-bet te gaan, een goedkope variant van de steal, die mij altijd wel bevalt.
Mijn opponent checkte, en de flop viel 7 6 2 . Mijn plan veranderde natuurlijk drastisch, en aangezien ik het spel van de man links van mij vrij goed kende en hij graag een blufje mag plaatsen, checkte ik naar hem toe. Hij zette iets van halve pot, waar niet al teveel kracht vanuit straalde, dus die callde ik, om de turn te 'herevalueren', zoals dat tegenwoordig heet als je een excuus zoekt om gewoon te proberen een kansloze 5-outer te hitten.
De turn was de A, wat op zich wel een interessante kaart was, die dat evaluatieproces flink zou helpen. Ik checkte weer en hij zette weer klein, een derde van de pot ofzo. Op dat moment leek me de kans zeer klein dat hij een zes of een zeven door zou zetten, en als hij een aas had, had hij vanaf de big blind wel voor de flop geraiset, niet waar? Checken voor deceptie behoort niet tot zijn arsenaal, dus ik kocht wederom een kaart, voornamelijk ook omdat ik voor de duvel nog niet bang ben.
Vervolgens kwam de riverkaart, de K. Mijn hand werd er niet beter op, maar ik mag graag de river herevalueren, dus ik checkte nog een laatste keer, waarna hij subiet all-in stampte voor meer dan twee keer de pot... dat was op zich wel interessant. Ik zou nog iets van driekwart van mijn overgebleven muntjes moeten callen en als ik verloor, zou ik nog maar zeven blinds overhebben. Maar in plaats van meteen te folden en te wachten op een betere spot, ging ik er eens rustig voor zitten.
Wat moet 'ie hebben dan?
Waar waren we gebleven? O ja. De aas had hij niet, want dan had hij pre-flop geraiset, de zeven of de zes ook niet, want dan had hij de turn wel gecheckt op de aas, en als hij aan het bluffen was met een koning, kon hij nu ook veilig checken... hmm. Er bleven verdacht weinig handen over die in dit patroon zouden passen, behalve misschien een geflopte twee paar met 7-6, 7-2, of 6-2, maar dan had hij de turn wel wat overtuigender gezet. Heel misschien K-2 dan, of is dat ook al ver gezocht? Ik was zo een paar minuten aan het redeneren, terwijl er ondertussen een grote glimlach op mijn gezicht verscheen. Gewoon puur dat ik het zeer komisch vond dat ik weer eens in zo'n situatie terecht wist te komen en daadwerkelijk aan het overwegen was om deze call te maken. Mijn tafelgenoten hadden daar geen weet van, maar inmiddels waren ook de andere spelers naar mijn tafel komen lopen, want hier werd potentieel de grootste pot van het toernooi gespeeld. Met bottom pair.
Ik besloot nog eens naar zijn lichaamstaal te kijken en wat dat betreft kwam dat boekje Read 'em and Reap ook weer van pas. Ik telde mijn chips uit en keek vanuit mijn ooghoek hoe hij daarop reageerde, maar eigenlijk wist ik al dat de kans te groot was dat de man hier gewoon zat te bluffen, dat er eigenlijk niet zoveel te verzinnen was wat deze 'lijn' verantwoordde.
Ik haalde mijn schouders op en maakte de call, waarna de man gefrustreerd op tafel sloeg, opstond en mij de hand schudde. Hebbes. Voor de vorm draaide hij nog even zijn Q5 open en de spelers van de andere tafel begaven zich weer naar hun plek toe, doodziek dat ik weer zoveel chips had vergaard.
Op dat moment liet ik natuurlijk mijn hand zien, waarna iedereen aan mijn tafel ongeveer van zijn stoel viel. Die hadden ze niet aan zien komen. En door het kabaal van de reacties van die lui was het bij de rail ook snel duidelijk dat hier iets bijzonders aan de hand was. Binnen vijf seconden stond letterlijk het hele casino om mijn tafel heen om te zien of het echt waar was dat ik daarmee gecalld had en om hun complimenten en ongeloof te uiten. Dat was geen onprettige ervaring, overigens.
Ik kon er alleen maar om lachen - ingetogen weliswaar, want dat is wel zo sportief naar mijn verslagen tegenstander toe - maar tegelijkertijd voelde ik me natuurlijk ook wel de koning te rijk. In de meeste gevallen heeft zo'n vent uiteraard wel gewoon netjes twee paar en was ik weer eens mijn stack aan het 'wegdonken', en daarom geeft het een extra goed gevoel als ik voor de verandering wél eens goed zit. De rest van de avond moest iedereen ook nog even op me afkomen om te melden hoe briljant ze het vonden, waarna mij ook duidelijk werd dat de term 'sick' ook al tot in Praag is doorgedrongen.
Mijn interne vreugdedansje uitte zich in het stapelen van al die op zo'n heerlijke manier verdiende chips, waarna we weer overgingen tot de orde van de dag - het aanstampen van de bubble.
Een bijkomend effect was natuurlijk ook dat na die call de rest van het toernooi niemand meer tegen mij in de pot durfde te stappen, waarna het flink gemakkelijker werd om chips te vergaren. De finale tafel bubble duurde niet zo lang, want het was voor iedereen al duidelijk dat Daniel Pech tiende zou worden. Als je met zo'n naam gaat pokeren, dan vraag je er natuurlijk om.
Ik kreeg die dag overigens nog te horen dat mijn TV-optreden daar de vorige keer bij de producenten niet in al te goede aarde was gevallen. Dat had dan niet zozeer te maken met mijn spel, maar meer met het feit dat ik lekker pils aan het drinken was, terwijl ik mezelf naar de overwinning blufte. Terwijl de Tsjechische TV-club en hun sponsor flink hun best aan het doen waren om poker tot een sport te verheffen, kwam er weer een Nederlandse joker langs die zich eens lekker op camera vol liet lopen. Er werd een stevig woordje gesproken en net als bij het darten werd het dankzij mij al snel verboden om aan de TV-tafel nog langer te pilzen. Nu sluit dat prima aan bij mijn nieuwjaarsresoluties, dus hoor je mij niet klagen.
Hoe het ook zij, bij deze finale tafel was geen camera aanwezig, dus ik hoefde me hier nog niet direct aan te passen, wat me de gelegenheid gaf om mezelf weer eens te trakteren op een lekker pilsje, om die heerlijke call nog eens in stilte te vieren. Ik las achteraf in het verslag dat ik persoonlijk iedereen aan de finale tafel gebust had, maar op het moment zelf had ik dat niet eens in de gaten. Het all-ins callen van short stacks gebeurt veelal op de automatische piloot, daarom kan daar prima een pilsje bij, vind ik.
Heads-up tegen een Jan
Enfin, nadat mannen als Tomáš en Ondřej het veld moesten verlaten, kon ik afrekenen met ene Richard. De man had in de gaten dat ik vaak hard aan het bluffen was, dus toen ik hem op zijn big blind all-in zette voor zijn laatste acht blinds, dacht hij mij te grazen te hebben door overlopend van overtuiging en zelfvertrouwen te callen met 97. Mijn J5 bleek wonderwel de beste hand te zijn en ook nog te kunnen winnen, waarna ik het bij de laatste vier moest opnemen tegen drie Jannen, of Honza's, zoals die hier genoemd worden. Al snel moesten Jan 1 en Jan 2 het veld ruimen, want ik kreeg op een gewenst tijdstip koningen en boeren, en toen zat ik tot slot nog heads-up tegen Jan de Eindbaas. Die had eveneens geen zin om tegen mij flops te gaan spelen, dus ging hij ongeveer elke hand all-in voor veel teveel blinds, terwijl hij de hele tijd vroeg om een deal te maken. Het wachten was op een aas-x, maar die kwam helaas niet. Toen hij na meer dan een half uur al een 4:3 chiplead bij elkaar gebeukt had, had ik geen zin meer om te wachten tot ik kon flippen voor de winst en besloot ik om met de man het prijzengeld te choppen, waar hij dankbaar mee akkoord ging. Er was immers toch geen trofee te winnen en ik had wat fitnessapparatuur te kopen, dus had ik die knaken hard nodig.
Het resultaat: Kč 131.000 (een kleine €5.000) voor het opvoeren van deze 'one man show' en het flink toegenomen respect van mijn Tsjechische pokervrienden. Een geslaagd kaartavondje, ik kan niets anders zeggen.
En dan te bedenken dat dit pas het eerste event was van de serie. Het eerste officiële Tsjechisch Kampioenschap Poker kwam er ook aan en op de beker van mijn Nederlandse titel staat niet voor niets "spaar ze allemaal". Daar gingen we dus ook even ons best voor doen, om een tweede nationale titel binnen te slepen.
Hoe dat ging, lees je volgende week. Eerst even een stukje fietsen.
Volgende »
|
