De vierde editie van CardPlayer Nederland ligt alweer in de schappen. Geen zin om de deur uit te gaan? Voor €25 per jaar krijg je een jaarabonnement van 6 nummers thuis toegestuurd (losse verkoop: €5,95). Interesse? Mail dan je gegevens naar service@cardplayernederland.nl en het wordt allemaal in orde gemaakt.
Dit artikel van Peter Dalhuijsen zul je ook in de nieuwe CardPlayer Nederland vinden. De World Series of Poker lopen op hun eind, maar nog steeds moeten pokerspelers oppassen voor een belangrijke valkuil...
Vegas Tilt
Met de Las Vegas beginnersgids uit de vorige editie van CardPlayer Nederland zullen pokerspelers die er voor het eerst naartoe gaan goed voorbereid zijn op wat ze daar kunnen verwachten en wat er van ze verwacht wordt. Toch is er nog een verschijnsel waarvoor extra gewaarschuwd moet worden: de Vegas-tilt.
De World Series of Poker duurt lang. Heel lang. Acht weken lang pokeren, meer dan vijftig toernooien, je moet er maar zin in hebben. De spelers die er voor de volle periode zitten, zullen vaak meer dan twintig toernooien hebben gespeeld. En dat is niet goedkoop. Natuurlijk zijn er een paar die een keer diep zijn gekomen, een goede score hebben gehaald en, zoals ze dan zeggen, een succesvolle WSOP hebben gedraaid. Voor het overgrote deel van de jongens is dat echter niet het geval en zitten ze tegen een verliespost van zo’n $40.000 aan te kijken, met het main event als laatste strohalm om nog quitte te kunnen spelen.
Vol optimisme heeft men het verblijf geboekt tot aan de finale tafel van dit dertiendaagse toernooi, maar ook dit zal voor veel spelers op niets dan een teleurstelling uitdraaien, wanneer ze er de eerste dag al uitvliegen. Dat is dan ongeveer het moment dat de Vegas-tilt ontstaat, wanneer het besef is doorgedrongen dat de WSOP voor dit jaar voorbij is en dat die toch weer een paar jaarsalarissen gekost heeft, waarna de vraag rijst hoe de resterende tijd doorgebracht gaat worden. Meestal wil men het er toch nog even van nemen, om nog met een goed gevoel huiswaarts te keren. En dat mag wat kosten, want we staan immers toch al $40.000 in de min, dus dat maakt dan ook niet meer uit. Dit resulteert er meestal in dat een aantal jongens volledige dagen spoorloos zijn, voordat ze weer ergens worden teruggevonden, veelal met een vage glimlach op het gezicht.
De stad Las Vegas en de industrie waarop alles drijft, is zeer zorgvuldig in elkaar gezet. Alles is erop gericht om al het geld uit je zak te kloppen, waarvoor het heel belangrijk is dat je alle waardebesef van geld volledig vergeet als je hier bent. Pokerspelers die meerdere weken in die gokstad verblijven, gaan bijna zonder uitzondering allemaal voor de bijl. Zeker als ze al zoveel in de min staan, zal de Vegas-tilt ervoor zorgen dat het allemaal echt niets meer uitmaakt waar het aan opgaat.
We hebben het hier natuurlijk niet alleen over gokspelletjes, maar ook winkelen is altijd een geliefde bezigheid, als de meest excentrieke kleding wordt aangeschaft, en uiteraard nooit gedragen. Een simpel, wit T-shirt van een zeker merk mag al gauw een paar honderd kosten. Gewoon omdat het kan.
De meest onzinnige onderlinge weddenschappen worden afgesloten, vaak ook voor flinke bedragen. Bijvoorbeeld of die vent voor je in de rij bij de koffiebalie suiker zal nemen of niet. “$500?”
“Deal.”
Een honderdje of drie voor een sushi-maaltijd klinkt ineens best schappelijk. Dat zal immers betekenen dat het extreem goed eten is. Uiteraard wordt er daarna ook uitgegaan en dat is meestal nog lang zo makkelijk niet. De portiers doen net zo lang moeilijk tot ze honderd dollar fooi krijgen, waarna ze je pas binnen laten. Waar men eerst uit protest tegen deze afpers-praktijken nog weg zou lopen, wordt dit nu uiteraard lachend betaald. Eenmaal binnen gekomen word je een tafel gewezen door een gastheer of -vrouw, die daarmee uiteraard ook $100 verdiend heeft. De regels van de ‘bottle service’ dicteren dat je per drie personen minimaal één literfles sterke drank moet aanschaffen, die al gauw $400 kost, zo niet meer. Als je maar met z’n vijven bent betekent dit niet alleen hard werken, maar ook hard betalen. Zo gaat een avondje al snel flink in de papieren lopen, maar uiteraard worden daar geen woorden aan vuilgemaakt. Een mooie avond mag wat kosten. We zijn immers in Las Vegas. Een leeg argument waar boven verwachting veel mensen zich achter blijven verschuilen.
Zo’n $1.000 later is de avond ten einde en verplaatst het gezelschap zich naar de plaatselijke stripclub, waar de dames alweer likkebaardend zitten te wachten op de komst van de tiltende pokerspelers, die daar vervolgens nog een veelvoud aan dollars achterlaten, in de hoop dat de gedane valse beloftes ingelost zullen worden. Maakt niet uit wat er in de broekzak zit, het gaat op.
De volgende dag is er ‘s middags een populair zwembadfeestje en de $500 om dat bij te kunnen wonen is welbesteed. Een privéhuisje met eigen jacuzzi, prominent in het midden van het zwembadcomplex, kost tijdens dat feestje al snel $20.000 om af te schrijven. De pokerspelers kijken elkaar geïnteresseerd aan en hebben de reservering voor volgende week al snel gemaakt.
Voor die avond staat er wederom een zeer exclusief, besloten feest op het programma, zoals er regelmatig wel een paar van zijn in Las Vegas, en de kosten van de meest prominente VIP-tafel aldaar komt nog wel eens in de buurt van de $25.000, als het niet meer is. Uiteraard staan de lijnen roodgloeiend van de pokerspelers die de bewuste tafel die avond willen hebben.
Dit lijkt fictie, maar helaas is dit werkelijkheid. Niet alleen heb ik de excessen veelal met eigen ogen mogen aanschouwen, bovendien heb ik mezelf ook meerdere malen betrapt op Vegas-tilt en ik moet zeggen, het is best grappig om mee te maken, voornamelijk omdat het je op het moment zelf absoluut niets kan schelen. Ik stond ooit een keer aan de crapstafel om “hard eight” te schreeuwen, toen er een vriendelijke sigarettenverkoopster langs kwam lopen, met het bakje met koopwaar voor haar middel gebonden. Hieraan hing een soepele Elvis-zonnebril, met zo’n overdreven gouden montuur. Leukigheidje natuurlijk, die moest ik hebben. Toen ik informeerde naar de prijs, vertelde ze me vriendelijk: “eight”.
“Achthonderd?”, dacht ik bij mezelf, “dat vind ik wel een beetje prijzig. Ik zal eens proberen af te dingen, want meer dan driehonderd wil ik er denk ik niet voor betalen.”
Al snel werd het onderhandelingsproces afgebroken, doordat de meid mij vertelde dat de werkelijke prijs acht dollar was, niet achthonderd. Lachend vertelde ik haar dat ze het wisselgeld van mijn twintigje mocht houden en vond ik dat ik een zeer goede koop had gedaan. Een gemiste kans voor haar natuurlijk. Ze had toch moeten kunnen zien dat ik middenin mijn Vegas-tilt zat.
Nee, pokerspelers doen er goed aan om zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken en Las Vegas de rug toe te keren, wanneer de WSOP-toernooien erop zitten. Het is toch verre van verstandig om middenin een tiltperiode te gaan cashgamen daar, dat weet iedereen. Dus als je daar blijft, is de kans meer dan aanwezig dat je hulpeloos wordt meegezogen in de Vegas-stroomversnelling, waarna je een paar dagen later ergens beteuterd boven komt drijven met een lege portemonnee. Wanneer vervolgens achteraf de balans wordt opgemaakt, zal het besef rijzen dat er de komende maanden weer flink veel gespeeld moet worden om de verliezen van deze WSOP terug te verdienen. Het is dan alleen al vergeten dat het meeste geld niet aan de pokertafel is verdwenen.
|
