Dag 1
Zondagochtend om 7:00 uur begint dan eindelijk het Aruba-avontuur. Op deze onmenselijke tijd moet ik mijn bed verlaten, omdat ik anders het vliegtuig niet ga halen. Op Schiphol blijkt weer eens hoe goed mijn timing wel niet is. Dankzij al die wachtrijen van 30 minuten lang kom ik precies op tijd aan bij de gate en kan ik zo het vliegtuig instappen.
Eenmaal in de lucht begint het gezeik, aangezien ik toch echt van mening ben dat je op intercontinentale vluchten onbeperkt alcohol hoort te krijgen. Niet bij Martinair dus, weet ik ook weer dat ik daar niet meer mee hoef te vliegen. Ik bedoel, hoe kunnen ze je nou bewust laten meemaken hoe goor die lucht in een vliegtuig wel niet is, nadat je al zo’n zeven uur op tien kilometer hoogte zit. Lekker alle gerecyclede zweet- en uitlaatgassen van je medepassagiers inademen. Nee, dan laat ik mij liever verdoven door een flinke hoeveelheid alcohol, zodat ik al die narigheid aan me voorbij kan laten gaan.
Aangekomen op Aruba gaat alles soepel, nadat ik slechts 60 minuten hoef te wachten op m’n bagage kan ik de wijde wereld van Aruba in. Ik loop het vliegveld uit en *bam* - wtf is dit? Wie heeft er ooit bedacht dat 30°+ een lekker temperatuurtje is? Alleen al de gedachte dat ik straks toch minimaal tien stappen moet zetten richting de taxi doet het zweet al bij mij uitbreken. Bijkomend nadeel is dat elk hotel/restaurant/winkel de airco zo koud heeft staan dat je tepels er elke keer weer spontaan afvriezen als je ergens naar binnen loopt, om vervolgens weer tegen een muur van hitte aan te lopen als je besluit naar buiten te gaan. Waarom????
Eindelijk arriveer ik bij m’n hutje en merk op dat het amper waait. Beetje jammer aangezien ik toch echt van plan was om flink te gaan kitesurfen hier op Aruba. Dan maar een hapje eten en naar het casino. Er is een $2/2 No Limit game gaande met een bring-in van $5. Nadat ik één handje heb gezien kom ik tot de conclusie dat ik er toch wel flink op voor lig en schuif aan. Helaas kan ik me niet echt aanpassen aan deze onwijs softe 10- handed game.
Combineer dat met slecht spelen en slecht runnen en je bent zowaar $140 down na een paar uurtjes spelen. Mooiste handje van de avond is toch wel dat ik na twee limpers op de button raise met ATo. De eerste limper callt, de tweede foldt. Vervolgens komt er een flop en villain check-raist mijn continuation bet. Ik gooi m’n hand naar het midden en de dealer vertelt mij dat villain slechts callde, waarna hij mij m’n kaarten weer teruggeeft. Misschien moet ik toch maar wat beter opletten, maar villain gooide toch echt best veel muntjes naar het midden.
Op de turn gaat het check-check (?!?!?!?!?!) en op de river valt de derde harten, waarna villain een heerlijke overbet shove maakt, waarop ik muck en hij trots z’n AKs laat zien voor de nut flush.
nh sir.
Dag 2
De tweede dag weer geen wind. Toch besluit ik maar om het strand uit te checken om te zien wat daar gaande is. Ik kan je zeggen, een dierentuin is er niets bij. Putten in benen nog groter dan de kuilen die onze lieve oosterburen graven, vrouwen van 60+ met cameltoes, kreeftrode, grijzende bodybuilders die denken dat ze misschien toch bruin worden als ze nog wat langer in de volle zon blijven liggen en natuurlijk alle Becky’s die met een flinke portie plastic in hun voorgevel rondlopen, maar geen geld meer hebben om hun hoofd ook meteen even onder handen te laten nemen.
’s Avonds maar weer naar het casino met het plan om daarna de stad in te gaan en daar een poging te wagen om mijn twee tweepersoonsbedden vol te krijgen. Tien bier later en $160 armer ben ik toch wel heel erg moe en besluit ik alleen m’n bedje op te zoeken.
Dag 3
W000000t, het waait! Helaas mag je op de spot bij mijn hutje pas na 16:00 uur het water op, dus ik besluit om dan maar eerst een battle aan te gaan met de zon. Zonnebrand gebruiken we natuurlijk niet, want dat stinkt.
Drie uur later ben ik de glorieuze winnaar, aangezien verbranden niet in mijn woordenboek voorkomt en ik geef de zon het nakijken.
Berent vs. natuur: 1-0.
Dan kunnen we eindelijk het water op. Er was mij al verteld dat het vrij vlagerig zou zijn, maar dit hier slaat echt alles. Het ene moment is er zoveel wind dat ik m’n kite niet kan houden, het volgende moment dwarrelt hij zo de lucht uit, omdat er helemaal geen wind is. Combineer dit met een aflandige wind en de kust van Venezuela is vrij vlot in zicht. Ik geef de strijd op en besluit maar terug te zwemmen.
Berent vs. natuur: 1-1.
Nu is er gelukkig nog een andere kitesurfspot op Aruba waar de wind wel gewoon steady is, maar om daar te komen moet je een auto huren. Helaas moet je overal 23 of 25 zijn om een auto te mogen huren en Berent is nog meer verneukt.
Aangekomen in het casino kom ik er al vrij gauw achter dat Wolbert Bartlema ook bij mij aan tafel zit. Vrij vlot besluiten een tourneypro, die ik de dag daarvoor had ontmoet, en ik dat Wolbert op z’n stoel gaat stuiteren als hij een set hit. Onze geniale read werd vrij vlot bevestigd.
gg wij.
Misschien dat live poker dan toch echt een extra dimensie heeft ten opzichte van online klikken. Het is in ieder geval wel duidelijk geworden dat live poker niet echt mijn ding is: 30 handen per uur, Berent die op alles let behalve wat er aan de tafel gebeurt, geen hand histories die Berent kan teruglezen, Berent die veel te passief speelt, Berent die niet wil verliezen omdat het live om ‘echt geld’ gaat, dealers en medespelers die Berent constant moeten vertellen dat het zijn beurt is...
Gelukkig hebben we nog een kleine week om te oefenen voordat het grote toernooi aanvangt. Hopelijk kan ik tegen die tijd wel weer een beetje normaal pokeren en wordt dat toernooi gewoon keihard geshipped door een of andere ‘Berent’.
Berent
« Terug |
