|
Forumlid Bartman scoorde een World Series of Poker ticket door het PokerCollege Leaderboard op Everest te winnen. Van 5 tot en met 15 juni zat hij in de Balla Mansion in Las Vegas. Een verslag van de reis door de ogen van de qualifier die debuteerde op de WSOP.
Las Vegas, als pokerspeler toch wel een plek waar je minimaal 1 keer geweest moet zijn. Toen ik op PokerCollege las dat er een hele groep PC’ers naar Vegas ging, leek het mij een mooi moment om ook mee te gaan. Met een stuk of 10 man in een balla huis in Vegas: wie wil dat nou niet? Daar hoef je zelfs geen pokerfanaat voor te zijn, want in Vegas is genoeg te beleven. Het enige probleem was dat het pokeren online de laatste tijd voor geen meter ging. Dit zou betekenen dat ik mijn hele bankroll zou moeten verbrassen om naar Vegas te gaan en dat leuk me ook niet zon goed plan.
Ik had het hele Vegas verhaal al op een laag pitje gezet met het idee: dat komt volgend jaar wel. Totdat ik een aantal keren goed scoorde in het PC leaderboard toernooi.
De eerste prijs in het PC leaderboard was een door Everest gesponsorde 11-daagse reis naar Vegas met een toernooi buy-in voor een $1.500 side event van de WSOP. Ik had met een aantal eerste plekken aardig wat punten gepakt en ik zag zowaar mogelijkheden. Het was me duidelijk dat het nog een lange weg ging worden, maar ik wist dat ik ergens een pakketje moest shippen als ik nog naar Vegas wilde. Een maand of 4 later stond ik nog steeds bovenaan en was de reis in de pocket. Vegas here I come.
Bij ons vertrek vanaf schiphol waren we al met 7 man sterk van PC. Rolo, Boogerd, Scarpion, Swensonn, Drazzic, Maukra en ik zaten allemaal op dezelfde vlucht. Onze overstap was in Detroit waar we anderhalf uur de tijd hadden. Voor Amerikaanse begrippen was dat nog best kort. Je moet namelijk bij binnenkomst in Amerika al je bagage bij elkaar sprokkelen. Deze moet je vervolgens zelf door de douane lopen om vervolgens de hele zooi weer af te geven voor de vervolgvlucht naar Vegas. Daarbij is Detroit zo'n grote vluchthaven dat de gate waar je naartoe moet ook nog een eind weg kan zijn. We hielden er al rekening mee dat we wat haast moesten maken, maar het viel mee. Het was rustig en we waren in 40 minuten al bij de gate voor onze vervolgvlucht naar Vegas. Hadden we mooi nog even de tijd om ons eerste biertje op Amerikaanse bodem naar binnen te werken.
Aangekomen in Vegas stond Dal al op ons te wachten. Met hem waren COTLOD, Tribbezz en Arilexed die al eerder in Vegas waren aangekomen. Alleen Partyboy ontbrak nog, want die zou een aantal daagjes later komen. Geheel in stijl had Dal een dikke limousine volgeladen met bier geregeld om ons naar onze crib te brengen. Uiteraard werd de toeristische route genomen en reden we via de Strip richting het huis. De volgende dagen was ik al vroeg uit de veren. Ik werd elke ochtend wakker met het idee dat het al middag was. Maar als ik vervolgens op de klok keek zag ik dat het pas 7:00 uur was. Ik was dan al klaarwakker terwijl ik misschien 3 of 4 uurtjes geslapen had. Altijd leuk zo'n jetlag. Gelukkig zaten we in Vegas en daar is 24 uur per dag wat te beleven.
Het eerste casino waar we heen zijn gegaan was de Binions. Hier speelde we een sit & go met alle pc’ers in Vegas. Jullie zullen wel denken: waarom ga je in godsnaam in Vegas tegen allemaal Nederlandse regulars spelen? Heb je nog nooit van tafelselectie gehoord? En daar zit ook wel een wat in. Maar we speelden daar niet voor het geld. Natuurlijk legden we allemaal netjes geld neer om te spelen, maar we speelden vooral voor de trofee van de "FAPCLASHOFSPICCLESEXOPOC" (First Annual PokerCollege Las Vegas Hall of Fame Special Invitational Circuit Classic Series Extravaganza Open Poker Championship 2009).
Ik kwam helaas niet verder dan een 5e plek omdat COTLOD zijn K K niet kon wegleggen tegen mijn squeeze met Q 9o. COTLOD zelf kon het niet afmaken en bubbelde. Uiteindelijk ging Drazzic er met de titel vandoor.
De volgende dagen heb ik verschillende casinos opgezocht om wat te cashgamen. De Mirage, MGM, Venetian, Bellagio en alle andere grote namen hebben we wel van binnen gezien. Uiteindelijk maakte het niet zoveel uit waar je speelde. Het was overal ijskoud binnen en het niveau van de spelers was overal niet bijzonder goed.
Opperste concentratie...
Op dag 6 was het eindelijk tijd voor mij om mijn eerste WSOP toernooi te spelen. Er stond een $1.500 No Limit Hold'em toernooi op het programma en ik had er zin in. We kregen 4.500 chips en de blinden startte bij 25/50 met levels van 1 uur. Aardig wat speelruimte dus. Ik had van te voren besloten de eerste levels rustig aan te doen. Toen ik aan tafel zat waren er nog maar 7 mensen aanwezig dus ik besloot toch wat meer te openen. Dit ging niet onaardig en ik wist wat kleine potjes op te pakken. Vervolgens liep de tafel na een half uurtje vol en was de stoel links van mij ook bezet. Deze kerel bleek best aardig te spelen en callde graag mijn raises. Aangezien ik weinig goede kaarten kreeg besloot ik weer terug te schakelen naar mijn originele plan en wat tighter te openen. Na 2 uur was de eerste break en had ik 5800 chips. Niet om over naar huis te schrijven, maar ik zat er nog in met een gezond stapeltje.
Vlak na de break kwam 1 van de 2 cruciale handen die ik gespeeld heb. Ik open 6 6 under the gun en alleen de BB called. Flop is 4 7 J met een flushdraw. Hij check-called mijn cbet waarop de turn nog een 4 is. Deze besluit ik behind te checken en de River is een 6. Ik dacht mooi dat is mijn moneymaker. Hij frontbet de River, wat hij vaker had gedaan met top pair achtige handen, waarop ik hem all in zette. Hierna instaturbosnapcalled hij sneller dan Hellmuth dat kan en ik voelde de bui al hangen. Hij zal toch niet...Maar jawel. Hij draaide netjes een hogere full house om met pocket zevens. Helaas pindakaas, doe je niks aan. Gelukkig had ik hem covered en had ik met 2.500 chips nog een mooi resteal stapeltje over aangezien de blinds pas 75/150 waren.
Een paar handen daarna krijg ik pocket koningen gedeeld in de big blind terwijl iemand in late positie opent. Ik 3-bet hem netjes all in en hij fold. Ik laat me hand nog wel even zien aan de tafel zodat ik lekker snel weer de muntjes erin kan knikkeren en hopelijk daar ook wat respect krijg. Deze gelegenheid laat niet lang op zich wachten als er een limper en een raiser is en ik 6 6 krijg. Ik denk hier mooi 30% van m'n stack op te kunnen pakken aan dood geld en schuif mijn muntjes naar het midden. Helaas dachten zij er anders over en besloten ze allebei te callen. Als de kaarten omgedraaid worden blijk ik er nog goed voor te staan voor een triple up. De limper draait A Ko en de andere speler A Qo om. De flop komt 10 J 8 om het extra spannend te maken. Als de turn een Q komt is het gelijk einde verhaal voor mij. Dan zijn de muntjes echt op na ruim 2 uur spelen.
De dagen na mijn WSOP toernooi is het pokeren er wat minder van gekomen. Een beetje rondgekeken, wat geshopped, een barbeque, VIP bowlen in Red rock en voordat je het weet moet je alweer terug naar Nederland. De 11 daagjes zijn wat dat betreft te snel voorbij gegaan, maar het was erg geslaagd. Het was een uitermate relaxte groep PC'ers en dat is toch wel het belangrijkste ingrediënt voor een leuke vakantie. Verder wil ik ook specifiek Dal nog even bedanken voor alle tijd en moeite die hij erin gestoken heeft om het ons naar de zin te maken.
Het was top, bedankt allemaal!
|
