JC Tran, Wheelie & Marcel
Lüske
We, moeders en ik, staan bij de gate op Schiphol en ik denk terug aan het mailtje dat ik naar PokerStars stuurde toen ik hoorde dat alles rond was voor mijn trip naar Macau. “This is a dream coming true,” schreef ik. Daar dacht ik nu wel anders over.
De droom veranderde langzaam in een beginnende nachtmerrie. Een hele vriendelijke, maar niet zo slimme, medewerkster van de KLM-balie had ons verzekerd dat ik gewoon naar de gate kon gaan met mijn eigen rolstoel. Zo gezegd zo gedaan. Bij de gate resulteerde dit echter in grote problemen, de rolstoel had bij de check-in balie naar het vliegtuig gebracht moeten worden want bij de gates zijn geen liften. Na veel gepraat en geregel komen we dan toch aan boord van het vliegtuig. De droom kon beginnen, maar niets bleek minder waar...
Zes uur in deze stoel was
geen pretje
“Ladies and gentlemen, this is your captain speaking.” Ik doe mijn hoofdtelefoon af om te horen wat de piloot te zeggen heeft. Hij gaat verder: “I’m sorry to inform you that we have a small delay, the wheelchair of a passenger is not on board yet.” Al met al had het vliegtuig, met honderden passagiers, een vertraging van 25 minuten omdat mijn rolstoel niet aan boord was. Ik geef toe, het is wel een gaaf gevoel als een vliegtuig op jou moet wachten! Maar, 25 minuten later, kon de reis beginnen en de droom werkelijkheid worden.
Dertien uur en een stel opgezwollen voeten later, landden we op Hong Kong International Airport. Vanaf dit supermoderne vliegveld kan je een boot nemen naar het eiland Macau. Je kan dit in één keer regelen bij het boeken van je vliegtickets. Dan wordt je bagage van het vliegtuig op de boot geladen. Echter, de hele vriendelijke, maar niet zo slimme, medewerkster van de KLM-balie had dit voor ons niet doorgegeven wat resulteerde in hoofdstuk drie van de nachtmerrie. Onze bagage, incluis mijn rolstoel, werd gewoon uitgeladen en op de bagageband gegooid. Deze bagagebanden bevinden zich achter de douane en wij kregen geen toestemming om deze te passeren. Mijn rolstoel stond letterlijk tien meter bij mij vandaan in een kamertje en ik mocht er niet heen. Dit leidde tot heel veel frustratie van onze kant en een hoop overleg van hun kant. Uiteindelijk kwamen we tot een overeenkomst, de rolstoel en koffers gingen aan boord van de boot en ik zou ze op Macau terug krijgen. Ik vond het op dat moment allemaal prima en ging akkoord.
Onze boot zou om 18.00u vertrekken en het was inmiddels 17.30u. Nog twee uurtjes en dan zijn we eindelijk op Macau dacht ik. Maar dit bleek een verkeerde inschatting toen er opeens twee douaniers op ons af kwamen lopen. De vrouw opende het gesprek: “Sir, why are you trying to get to Macau?” De man nam het over: “May I have your passports and flight tickets please?” Na een korte uitleg van mijn kant dat ik mee ging doen aan een internationaal pokertoernooi, wilden ze de contactgegevens van PokerStars. Maar al snel werd alles duidelijk, en kwamen we te weten waarom we als drugskoeriers behandeld werden.
Ze dachten namelijk dat we drugskoeriers waren. Mijn medicatie had de drugsdetectie-computers af laten gaan. Ik had wel een medicijnenpaspoort maar deze bevond zich in dezelfde koffer als de medicijnen en daar mochten we dus niet aan komen. De douaniers begrepen na anderhalf uur bakkeleien dat we gewoon naar ons hotel wilden en lieten ons gaan. Zoals jullie zullen begrijpen was de boot van 18.00u al vertrokken, hetzelfde gold voor die van 19.00u. Uiteindelijk namen we, met de rolstoel en onze bagage, de laatste boot van 20.00u en kon de nachtmerrie omgezet worden in een droom.
Cultuur snuiven kan prima in Macau
De dag na de reis, dinsdag, was ik vrij. Ik had mezelf ingeschreven voor dag 1B die woensdag op het programma stond. Toen we in de pokerroom aankwamen om een kijkje te nemen stapte Robin Lim, Event Manager, op ons met de vraag of we al ontbeten hadden. Toen hij hoorde dat dit niet het geval was nam hij ons mee naar zijn favoriete restaurant The Kitchen. We mochten eten en drinken wat we wilden, op kosten van hem. Hier heb ik het lekkerste biefstukje van mijn leven gegeten. Mag ook wel voor 90 euro per biefstuk, maar toch. Verder was dinsdag een zeer rustige dag waarop we de toerist hebben uitgehangen.
Woensdag mocht het feest dan eindelijk beginnen! Na een hele mooie openingsceremonie met Chinese acts was het tijd om te pokeren. Bij mijn tafel aangekomen merkte ik direct dat het een lastige dag zou worden. Er zaten drie Scandi’s en de gemiddelde leeftijd van mijn tafelgenoten lag rond de 24. In de break kwam Gloria Balding naar me toe met de vraag om ze een interviewtje mocht doen met me. Prima en na een gesprekje van 10 minuten ging ik terug naar mijn tafel.
Eén stoel aan tafel bleef een hele poos leeg maar daar kwam uiteindelijk verandering in toen Gijs Verheijen naast me kwam zitten en Roel Pijpers aan de rail kwam staan. Gezellig dacht ik, totdat ik mijn geflopte set verkeerd speel en Gijs een flush laat riveren. Hierdoor was ik short en trap ik het er met negens in en rij ik tegen tienen aan. Jammer maar helaas.
o.a. Lynn Gilmartin, Gijs Verheijen
(met duim omlaag) en Marcel Lüske
Deze bust-out mocht de pret echter niet drukken. Vanavond stond immers de Launch Party op het schema. De Launch Party is plat gezegd gewoon een zuipfeest, de drank is gratis dus wat wil je nog meer? Oké, er trad een Michael Jackson look-a-like op. Maar nadat hij 50x I Love You Macau gezegd had was ik, en met mij vele anderen, er wel klaar mee. Waarop we, onder leiding van Gijs en Roel, besloten naar een club in de MGM Grand te gaan. Omdat ik niet in een normale taxi paste besloten we met z’n allen te gaan lopen. Superaardig idee en dit hebben we gedaan ondanks dat het pijpenstelen regende. In de club aangekomen bleek iedereen hier te zijn, Marcel Lüske, JC Tran en de hele PokerNews-crew. Dit resulteerde in een leuk feestje.
Zondag was een dag waarop we weer wat gepland hadden, de andere dagen hebben we wat rondgestruind door de stad en heb ik mijn geluk beproefd in verschillende side-events, maar dit resulteerde in niks. Het leek Roel een leuk idee om naar The Venetian te gaan met een groepje. Dit is het grootste casino van Azië en misschien wel van de wereld. Ook hadden ze hier een Cirque du Soleil voorstelling die we wilden bezoeken.
The Venetian, maar dan in Macau
Eenmaal in The Venetian aangekomen weet je niet waar je kijken moet. Het is allemaal marmer, goud en lichtjes. De ene gang is nog groter en mooier dan de andere en na wat winkelstraatjes te hebben gezien besloot ik samen met Mads, een Noorse gozer, het casino op te zoeken. Ook dit sloeg weer helemaal nergens op, zo groot, en alle tafels zijn omringd door Chinezen. Vervolgens zijn we naar Cirque du Soleil gegaan en hebben we genoten van een supershow. Acrobatiek ten top met een leuke verhaallijn en live muziek, echt schitterend.
Na deze mooie dag met een heel leuk uitstapje was het tijd om de boel weer te gaan inpakken omdat we de dag erna, maandag, terugvlogen naar Nederland. Deze keer was de hele reis super geregeld, ik mocht zelfs mijn rolstoel meenemen aan boord van de boot. Prima allemaal. De reis verliep goed en we zijn veilig thuis gekomen. Maar dit was zeker niet mijn laatste live-toernooi! Ik heb er mooie herinneringen en leuke contacten aan over gehouden en kan niet wachten tot de volgende keer.
Reageren op dit artikel?
